Αν το Κράτος Δικαίου κρινόταν από το design των παρουσιάσεων του Μεγάρου Μαξίμου, η Ελλάδα θα ήταν ήδη η Δανία του Νότου. Ενόψει της δημοσίευσης της ετήσιας έκθεσης για το Κράτος Δικαίου της Κομισιόν, η κυβέρνηση, διά του Ακη Σκέρτσου, βρέθηκε στις Βρυξέλλες και διένειμε ένα PowerPoint που παρουσίαζε μια Ελλάδα μαγική.
Το πιο γοητευτικό είναι το «όραμα» που εκφράζει να βρεθεί η χώρα, λέει, μέχρι το 2030, στις 20 κορυφαίες του Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας. Εξαιρετικό. Σήμερα, η Ελλάδα βολεύεται στην ταπεινωτική 56η θέση, με σκορ 50/100, οριακά πάνω από τη βάση, παλεύοντας στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ. Το να βαφτίζεις μια μακρινή φιλοδοξία «τρέχον επίτευγμα» είναι κλασικό κυβερνητικό παραμυθάκι.
Στο ίδιο PowerPoint μάς πληροφορούν, επίσης, ότι ο μέσος χρόνος έκδοσης δικαστικών αποφάσεων μειώθηκε κατά 48,8%. Εντυπωσιακό, αν ξεχάσεις ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης (CEPEJ) μας θυμίζει πως για μια τελεσίδικη απόφαση στην Ελλάδα απαιτούνται πάνω από 1.200 ημέρες. Μας μιλούν για 50 πρωτοβουλίες για την ελευθερία του Τύπου και anti-SLAPP ρυθμίσεις, αποσιωπώντας ότι οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα μας κατατάσσουν σταθερά τελευταίους στην ΕΕ. Για τις υποκλοπές και τις δεκάδες αγωγές σε όσα ΜΜΕ ανέδειξαν το θέμα, ούτε λόγος.
Πανηγυρική κι η αναφορά σε «ιστορική μείωση του χρέους», παρότι η Ελλάδα συνεχίζει να έχει το υψηλότερο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Ούτε μπορεί να αποτελεί η οικονομία επιχείρημα για τη θεσμική λειτουργία του κράτους, όταν αγνοούνται επιδεικτικά οι εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου που βγάζουν συστηματικά «κόκκινες κάρτες» για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Και τα περί διαφάνειας είναι ανέκδοτο όταν η πρακτική των απευθείας αναθέσεων έχει μετατραπεί σε αγορά εξουσίας κι επιρροής, στραγγαλίζοντας τον ανταγωνισμό.
Η κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να σχεδιάζει οράματα σε slide-shows. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να συγχέει τις φαντασιώσεις της με την πραγματικότητα. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και το Κράτος Δικαίου δεν κρίνονται από γραφήματα και ψηφιακές πλατφόρμες. Κρίνονται από τα αποτελέσματα των ελέγχων, την ποιότητα των δημόσιων συμβάσεων και την καθημερινή εμπιστοσύνη του πολίτη προς τους θεσμούς. Και εκεί, η απόσταση ανάμεσα στο Μαξίμου και την κοινωνία παραμένει χαώδης.
