Ο οδηγός άφησε το τηλέφωνο και έπιασε το τιμόνι. Πάτησε το κουμπί για να κλείσουν οι πόρτες και ξεκίνησε το ταξίδι. Ταξίδι κυριολεκτικά, καθώς πρόκειται να διανύσει περίπου 57 χιλιόμετρα από το Πολύγωνο μέχρι τη Γλυφάδα και πίσω. Περνώντας από στενά δρομάκια μέχρι πλατιές λεωφόρους και από περίπου δέκα διαφορετικές περιοχές της πρωτεύουσας, το «θρυλικό» λεωφορείο 140 κάνει τη μεγαλύτερη διαδρομή σε όλη την Αθήνα, κινούμενο – κυρίως – μέσα από τις κατά τόπους συνοικίες.
Στην αφετηρία, στη στάση Πολύγωνο, είμαστε μόνο τέσσερα άτομα που καθόμαστε στις θέσεις του λεωφορείου. Είναι η πρώτη από τις συνολικά 79 στάσεις της διαδρομής (στην επιστροφή η ίδια διαδρομή έχει 89 στάσεις). Σε αυτές, τα βλέπεις – σχεδόν – όλα: από μαθητές που πηγαίνουν για μπάνιο, φοιτητές που συζητούν τα μαθήματα της εξεταστικής μέχρι μεροκαματιάρηδες που πηγαίνουν ή γυρίζουν από τη δουλειά. Και το κυριότερο: μέσα σε μιάμιση ώρα παίρνεις μια καλή γεύση από τα διαφορετικά πρόσωπα της Αθήνας.
Το λεωφορείο ξεκινά και ανηφορίζει προς το Πολύγωνο. Από εκεί μπαίνει σε διάφορα σοκάκια μέχρι να βγει για μερικά μέτρα στη Λεωφόρο Κηφισίας και να στρίψει, περνώντας τα «σύνορα» για Νέο Ψυχικό.
Ακολουθεί η Λεωφόρος Μεσογείων, στο ύψος του Νοσοκομείου Σωτηρία, και στη συνέχεια η Λεωφόρος Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Σε αυτό το σημείο αρχίζουν και πληθαίνουν οι επιβάτες – μέχρι τότε ζήτημα να ήμασταν δέκα άτομα – με αποτέλεσμα κάποιοι να μένουν όρθιοι. Το λεωφορείο είναι μικρό, κάτι που στην πορεία αποδείχθηκε αναγκαίο για να μπορεί να «ελίσσεται» στους στενούς δρόμους των αθηναϊκών συνοικιών.
Πρόσω ολοταχώς για Ζωγράφου
Καθώς μπαίνουμε στου Ζωγράφου, η ανθρωπογεωγραφία αλλάζει. Την τιμητική τους έχουν πλέον φοιτητές που συζητούν για το πώς έγραψαν στην εξεταστική ή προγραμματίζουν τη σαββατιάτικη έξοδο. Αφού κάνουμε ένα σύντομο πέρασμα από Ιλίσια, ακολουθεί νέος «λαβύρινθος» από μικρά δρομάκια για να βγούμε τελικά στην οδό Ούλωφ Πάλμε προς Παγκράτι και έπειτα αριστερή στροφή για Βύρωνα. Αν από το εσωτερικό του λεωφορείου στρέψουμε το βλέμμα προς τα έξω, βλέπουμε την καθημερινότητα των γειτονιών της Αθήνας: ηλικιωμένοι βγαίνουν από σουπερμάρκετ με τα ψώνια της εβδομάδας, αργόσχολοι χαζεύουν τηλεόραση σε συνοικιακά καφενεία και εργαζόμενοι κοιτούν αγχωμένοι την ώρα στο κινητό τους.
Τα πρώτα μπάνια
Από τον Βύρωνα φτάνουμε στον Υμηττό. Σε αυτό το σημείο το «πρώτο κύμα» επιβατών έχει κατέβει στις τοπικές στάσεις και το λεωφορείο έχει σχεδόν αδειάσει και πάλι. Τώρα όμως κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτοι λουόμενοι. Είναι κυρίως μαθητές που φορούν μαγιό και σαγιονάρες και κρατούν ρακέτες, κατευθυνόμενοι στις κοντινές παραλίες των νοτίων προαστίων.
Ο οδηγός του λεωφορείου συνεχίζει ακάθεκτος προς Ηλιούπολη. Από εδώ και στο εξής δεν έχει να οδηγήσει σε στενούς δρόμους και σοκάκια αλλά σε πλατιές λεωφόρους. Οταν περνάμε στην Αργυρούπολη, η πλειονότητα των επιβατών που έχει μείνει κατευθύνεται προς τις πλαζ. Από τη Λεωφόρο Αλίμου, μπαίνουμε στη Λεωφόρο Ποσειδώνος και σιγά σιγά προς τον τελικό μας προορισμό. Εδώ το τοπίο έχει αλλάξει ολοκληρωτικά: το συνθέτουν οι παραλίες της Γλυφάδας, μαζί με πολυτελείς βίλες και τα έργα του Ελληνικού.
Οταν τελικά το λεωφορείο σταματάει στο τέρμα έχουμε μείνει όσοι ξεκινήσαμε: τέσσερα άτομα. Η διαδρομή ξεκίνησε λίγο πιο πάνω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων στις 14.15 και κατέληξε στη Γλυφάδα στις 16.00. Δεν υπήρξε άλλος επιβάτης που έμεινε από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδρομής. Μερικά λεπτά αργότερα, έρχεται το λεωφορείο της επιστροφής.
Τελικά, η γραμμή 140 κάνει μάλλον κάτι περισσότερο από το να συνδέει φαινομενικά ασύνδετες γωνίες της πόλης. Φέρνει κοντά διαφορετικές φάσεις της ζωής: από τον σκληρό αστικό ιστό και το άγχος της καθημερινότητας στην ανεμελιά των νεανικών χρόνων και των πρώτων μπάνιων.
«Θα μπορούσε να είναι όσο ένα ταξίδι στην Πάτρα»
Ο Φώτης Μερισιώτης οδηγεί τα τελευταία τρία χρόνια σχεδόν καθημερινά το 140. «Σε κανονικές συνθήκες όλο το δρομολόγιο διαρκεί περίπου δύο ώρες» λέει στα «ΝΕΑ». «Θα μπορούσε να είναι όσο ένα ταξίδι στην Πάτρα» προσθέτει χαμογελώντας. Και ο ίδιος επιβεβαιώνει πως εξυπηρετεί πολλές περιοχές και διαφορετικούς ανθρώπους. «Μπορεί να το πάρουν φοιτητές, εργαζόμενοι από Παγκράτι που δουλεύουν Ηλιούπολη ή Αργυρούπολη, αλλά και άλλοι που το χρησιμοποιούν για να κατέβουν κάπου και να αλλάξουν, για παράδειγμα, να πάρουν το 608 για να πάνε προς Κέντρο ή από Πολύγωνο προς Κατεχάκη και Μεσογείων» σημειώνει. Η ώρα αιχμής της συγκεκριμένης γραμμής είναι, σύμφωνα με τον οδηγό, τα πρωινά, περίπου από τις 6 μέχρι τις 8. «Πλέον περνάει περίπου κάθε 25 λεπτά, οπότε δεν γεμίζει τόσο πολύ».
Η πρώτη διαδρομή ξεκινάει στις 6 το πρωί και η τελευταία στις 9.30 το βράδυ από το Πολύγωνο και στις 10.30 από τη Γλυφάδα τις καθημερινές. Τα καλοκαίρια η ανθρωπογεωγραφία αλλάζει. «Τότε μπορεί να το πάρουν και από τη μία άκρη μέχρι την άλλη για να πάνε για μπάνιο. Κυρίως είναι πιτσιρίκια ή ηλικιωμένοι» επισημαίνει ο εργαζόμενος της ΟΣΥ. Κάτι που διαπιστώσαμε πως ήδη έχει αρχίσει δειλά δειλά και συμβαίνει. Ενα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αν ένας επιβάτης θέλει να κάνει όλη τη διαδρομή από το ένα τέρμα μέχρι το άλλο, μάλλον θα χρειαστεί να κόψει δύο εισιτήρια. Και αυτό διότι το απλό εισιτήριο έχει διάρκεια 90 λεπτών, ενώ αυτή η διαδρομή ενδέχεται να κρατήσει περισσότερο.
Η ιστορία της γραμμής 140 χάνεται στα χρόνια. Κάποιες πληροφορίες λένε ότι ξεκίνησε το 1993. Μάλιστα, φέρεται να ξεκίνησε περίπου τέτοιες μέρες, δηλαδή στις 7 Ιουνίου της συγκεκριμένης χρονιάς. Τότε είχε κοινή αφετηρία με το 224 (Καισαριανή – Ελευθερίου Βενιζέλου – Πολύγωνο). Από τότε έχουν γίνει μικρές παραλλαγές στη διαδρομή και στις στάσεις (μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες αναφορές, μέχρι τον Μάρτιο του 2001 εξυπηρετούσε και το Δυτικό Αεροσταθμό του Αεροδρομίου Ελληνικού), όμως η γραμμή δεν έχει ποτέ «κοπεί», αποτελώντας μια σταθερή αξία στις αστικές συγκοινωνίες της πόλης.
Ανάμεσα σε όλα τα άλλα «επιτεύγματά» του έχει εμπνεύσει τον κωμικό Βύρωνα Θεοδωρόπουλο να μιλήσει για αυτή. «Το 140 δεν ακολουθεί την πεπατημένη, δεν πάει από κεντρικούς. Δεν είναι 550 ή 040 που ανεβοκατεβαίνουν λεωφόρους και νομίζουν ότι κάτι κάνουν. Το 140 είναι πιο ροκ, θα δει ένα στενό θα πει “θα πάω από εδώ, κάπου θα βγάλει”» είχε πει σε ένα stand-up comedy το 2014.
