Que {CR}Te La Bongo{CR}

Δανείστηκα το αυτοκίνητο μίας καλής φίλης για δύο μέρες. Της το επέστρεψα σε έναν παιδότοπο, όπου συνόδευε τον γιο της σε παιδικό πάρτι. Πλησιάζοντας στην είσοδο του κτιρίου αισθάνθηκα το δέρμα μου να καίγεται, όπως ο βρικόλακας που εκτίθεται στον ήλιο. Και από τα μάτια μου άρχισαν να περνάνε, αστραπιαία, η μία μετά την άλλη, εικόνες από τα χρόνια που έκανα και εγώ το ίδιο, πηγαίνοντας τον γιο μου σε αντίστοιχες εκδηλώσεις δημόσιου βασανισμού γονέων. Διότι εδώ μιλάμε για τραύμα που μένει ανομολόγητο. Οσοι το φέρουν ντρέπονται να το παραδεχθούν. Το μαρτύριό τους σκεπάζεται από τη σιωπή και τις συμβάσεις που επιβάλλει η γονεϊκή ιδιότητα. Νομίζουν ότι θα τους κακολογήσουν έτσι και παραδεχθούν δημοσίως ότι υποφέρουν στα παιδικά πάρτι.

Οποιος έχει κάψει ώρες και ώρες σε παιδότοπους αντιλαμβάνεται τι εννοώ. Προς Θεού, δεν αναφέρομαι στο εφιαλτικά θορυβώδες περιβάλλον, στις διαπεραστικές τσιρίδες που τρυπάνε τα αφτιά και απειλούν τον κροταφικό λοβό. Παιδιά είναι, θα παίξουν και θα φωνάξουν, κάπως πρέπει να εκτονωθεί η συσσωρευμένη ενεργητικότητα. (Δεν το πιστεύω, αλλά αυτό είναι το σωστό να λέμε, αλλιώς μας παρεξηγούν.) Σας μιλάω, λοιπόν, για εκείνη την εικόνα των γονιών που κάθονται στωικά σε ένα τραπέζι, μοιράζονται τις ώρες τους με αγνώστους που βρίσκονται στην ίδια μοίρα, χαζεύουν ανοησίες στο κινητό και σηκώνουν, κάθε τριάντα δευτερόλεπτα, το κεφάλι για να τσεκάρουν το μικρό τους μέσα στο κλουβί με τα μπαλάκια. Μία κοπέλα, εργαζόμενη σε παιδότοπο, μου αποκάλυψε ότι η κατανάλωση αλκοόλ στα παιδικά πάρτι προσεγγίζει επίπεδα μπαρ. Διόλου παράλογο. Εχεις δουλέψει όλη την εβδομάδα σαν ημίονος στη Σαντορίνη και βρίσκεσαι στο φεύγα της καθηλωμένος σε ένα τραπεζάκι ακούγοντας τσιρίδες και Φουρέιρα. Και αν πας να πιάσεις κουβέντα με τον διπλανό ή τη διπλανή, το πιθανότερο είναι να απελπιστείς. Οι άνθρωποι μεταλλάσσονται όταν ντύνονται δημοσίως το ρούχο του γονιού. Δεν είναι ο εαυτός τους. Γίνονται η εικόνα που, νομίζουν ότι, πρέπει να δείχνουν προς τα έξω. Γονείς και νοικοκυραίοι. Και σήμερα έχουν να ανέβουν στην κορυφή του Γολγοθά τους. Σε όλη τη χώρα διοργανώνονται παιδικά αποκριάτικα πάρτι. Ντύσε το παιδί σου Batman και καμάρωσε το να χορεύει Que Te La Bongo.

Είναι το Σαββατοκύριακο που αντιμετωπίζουμε τη συναστρία φασαρίας και κακογουστιάς. Διότι σχεδόν όλη η χώρα μετατρέπεται σε κάτι που θυμίζει παιδικό πάρτι. Στις Αποκριές το κιτς παίρνει θεσμική άδεια. Προσέξτε μόνο πόσα φεστιβάλ κιτσαρίας διοργανώνονται ανά τη χώρα υπό δημοτική σκέπη. Διότι σώνει και καλά οι περισσότεροι δήμαρχοι νομίζουν ότι διοικούν δημοτικό διαμέρισμα στο Ρίο, δυο βήματα από το Σαμποδρόμιο, με τον Πασχάλη στα ηχεία να διηγείται τι έπαθε η Λόλα που αγάπησε τον Τόνι στην Κοπακαμπάνα. Και βγαίνουν τα Ντάτσουν που μασκαρεύονται σε άρματα, ακολουθούμενα από ορδές ημιμεθυσμένων με λάτιν μπρίο, εκτός και αν η μικρή μας πόλη διαθέτει λαογραφικό backround με κουδουνοφόρους και σάτυρους. Γιατί η σάτυροι μας έρχονται από την αρχαιότητα. (Τα μισά έθιμα στην Ελλάδα είναι από την αρχαιότητα και τα άλλα μισά από την Τουρκοκρατία.) Εννοείται ότι κάποιοι δήμαρχοι προσφέρουν νερωμένο κρασί και περσινό χαλβά, αλλά αυτό ουδόλως απασχολεί καρναβαλιστές και επισκέπτες καθώς εκείνο που μετράει είναι το τσάμπα. Και τώρα που υπάρχουν και τα drone βλέπεις κάτι εκπληκτικά πλάνα μίας ελληνικής επαρχιακής πόλης που χοροπηδάει σε λάτιν ρυθμούς λες και πηγαίνει εν πορεία στο Μαρακανά. Χίλιες φορές καλύτερα να ακούς το τραγούδι που στέλνουμε στη Eurovision. Εχει και άλλα αυτό το κολασμένο τριήμερο, εκτός από παιδάκια που τσιρίζουν και κιτσάτους καρναβαλιστές. Εχει την τιμή της λαγάνας, τις τιμές των θαλασσινών και, κυρίως, τις οδηγίες. Πώς να αγοράσεις σωστή γαρίδα και πώς να μη σε ψήσουν τα ηλεκτροφόρα καλώδια όταν πετάς τον χαρταετό. Και όμως, όλη αυτή η καρναβαλική ταλαιπωρία, όταν γίνεται ανάμνηση δείχνει όμορφη. Βλέπεις τις φωτογραφίες και το βίντεο και, επειδή χαμογελάς, μένεις με την ψευδαίσθηση ότι είχες περάσει καλά.