Οταν χαϊδεύεις τα άκρα, εκλέγονται «Σπαρτιάτες»

Δεν πρέπει να έχει υπάρξει προηγούμενο κόμματος που μπαίνει στη Βουλή και η πλειονότητα των πολιτών ψάχνει το βράδυ των εκλογών να βρει στο Google ποιο είναι το όνομα του αρχηγού του. Μια εκστρατεία κάτω από τα ραντάρ των mainstream media, μια έμπρακτη απόδειξη του ολέθριου λάθους κάποιων κομμάτων και πολιτικών προσώπων που επί χρόνια επιμένουν εμμονικά να βάζουν θετικό πρόσημο στον αντισυστημισμό και να τον ταυτίζουν με τη νεανικότητα, αποδίδοντας χαρακτηριστικά επαναστατικότητας στο λούμπεν. Πολλοί έμειναν έκπληκτοι με την είσοδο των «Σπαρτιατών» στη Βουλή, ίσως διότι θέλουν να ξεχνούν ότι υπάρχει μια σταθερή μειοψηφία, 5-10% του ελληνικού λαού, που εμφορείται από ακραίες ιδέες. Πως ένα ακόμα μεγαλύτερο τμήμα αντιλαμβάνεται τα άκρα ως κάτι θετικό. Το αντισυστημικό κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο πάντα αναζητούσε οχήματα έκφρασης, τώρα βρήκε κάτι νέο, το οποίο μάλιστα συγκεντρώνει χαρακτηριστικά, που το κάνουν ακόμα πιο ελκυστικό στο ακροατήριό του.

Καταρχάς το «πολεμούν» τα mainstream media, τα οποία έχουμε διδαχθεί ότι «είναι καθοδηγούμενα και διεφθαρμένα», άρα ό,τι πολεμούν είναι καλό. Αυτό άλλωστε ήταν το αφήγημα που είχε υιοθετήσει την τελευταία δεκαετία σημαντικό τμήμα του πολιτικού συστήματος, κομματικά μέσα ενημέρωσης και διαδικτυακοί στρατοί. Συνεπώς, οι οιμωγές, η αγανάκτηση και τα δάκρυα που χύνουν δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι και άνθρωποι των ΜΜΕ, λειτουργούν μάλλον επικουρικά στη γιγάντωση της επιρροής του. Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για τα «πετσωμένα Μέσα», για την «108η θέση» στην οποία  κατέταξε τη χώρα μας μια ΜΚΟ με έδρα στο Παρίσι που χρηματοδοτείται από ξένες τράπεζες και τον Σόρος, ιδρύθηκε από φιλοτραμπικό δημοσιογράφο ο οποίος υποστηρίχθηκε από τη Μαρίν Λεπέν.

Δεν χρειάστηκαν παρά λίγες μέρες από τη δήλωση στήριξης στις 8/6 του Ηλία Κασιδιάρη, ο οποίος εναπόθεσε στο κόμμα του Βασίλη Στίγκα το πολιτικό του κεφάλαιο, ώστε να συσπειρωθούν οι οπαδοί του, που είχαν σκορπίσει σε διάφορους «αντισυστημικούς» σχηματισμούς – και όχι μόνο δεξιούς. Αλλωστε τα άκρα δεν έχουν χρώμα ή πολιτικότητα. Η ρητορική τους μοιάζει, έχουν αρκετούς κοινούς εχθρούς, παρεμφερή αφηγήματα και διαφέρουν μόνο σε συγκεκριμένες θεματικές. Σε κάθε περίπτωση θέλουν να καεί το μπουρδ@λο η Βουλή, από την εποχή της ώσμωσης της πάνω και της κάτω πλατείας. Η εκλογική επιτυχία των «Σπαρτιατών» δεν θα πρέπει να εκπλήσσει, ιδίως όσους το παίζουν πιο έκπληκτοι και αγανακτισμένοι. Οταν για χρόνια χαϊδεύεις άκρα και υποδύεσαι τον αντισυστημικό, θα βρεθεί κάποιος που θα το κάνει καλύτερα.