Η ανάρτηση ήταν γεμάτη συναίσθημα. Η συγκίνηση ξεχείλιζε. Τα σχόλια έδωσαν και πήραν. Ναι, άγγιξε πολλούς αυτό που ζήτησε ο υιός Νεστορίδης από τον πατέρα του, τον θρυλικό Κώστα, τον παίκτη- σημαία της ΑΕΚ. Ο Νέστορας άρχισε την εντυπωσιακή του καριέρα από την ομάδα Ελλάς Μοσχάτου, αλλά εκτοξεύτηκε ως στράικερ της ΑΕΚ. Βαδίζει στα 93 του χρόνια και λίγες εβδομάδες πριν από τα εγκαίνια του νέου γηπέδου του Δικεφάλου, ο γιος ζήτησε από τον παλαίμαχο άσο να κρατήσει γερά. Πέρασε περιπέτεια με την υγεία του ο Νεστορίδης. Αλλά η φωτογραφία που αναρτήθηκε είναι αυτό που λέμε «μιλά από μόνη της». Οταν οι ποδοσφαιριστές – σύμβολα όχι μόνο μιας ομάδας, κυρίως του εγχώριου ποδοσφαίρου, είναι εδώ, η παρουσία τους κάνει μπόλικο θόρυβο. Ο Κώστας Νεστορίδης διέπρεψε ως επιθετικός. Διαχρονικά, μέσα στους καλύτερους που εμφανίστηκαν στα γήπεδά μας. Η ΑΕΚ ετοιμάζεται να μπει στο νέο της «σπίτι». Καθυστέρησε αρκετά το όλο έργο. Η κλεψύδρα, ωστόσο, γύρισε. Οι παλιοί αναμένουν. Ανυπομονούν. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αγώνες, νίκες ή ήττες, επιτυχίες ή αποτυχίες, έσοδα ή έξοδα. Το ποδόσφαιρο έχει ψυχή. Συναίσθημα. Αγάπη από τους πρωταγωνιστές και για τους πρωταγωνιστές. Από το χθες για το σήμερα και το αντίστροφο. Ο Κώστας Νεστορίδης είναι η γέφυρα που ενώνει πολλές εποχές. Το βλέμμα του είναι αισιόδοξο. Και με όσα βλέπει κάποιος στο πρόσωπό του, θυμάται όλους τους λόγους για τους οποίους το κοινό αγάπησε και λάτρεψε τον αθλητισμό. Πάθος, πίστη, νοσταλγία, όλα αυτά μαζί και πέρα από το αποτέλεσμα. Που ώρες ώρες μπορεί και να μη σημαίνει πολλά μπροστά σε όσα μαρτυρούν τα άλλα τα πολύ ουσιαστικά.
