Στο ράφι {LF}του μεσημεριού

Δεν μου είναι καθόλου εύκολο να διηγηθώ με δυο λόγια το αριστούργημα «Αιολική γη», που έγραψε το 1939 ο Ηλίας Βενέζης για τον μικρό Πέτρο που ξεριζώνεται από τον τόπο του στη Μικρά Ασία για να μεταφερθεί οικογενειακώς στην αντίπερα όχθη, απ’ όπου, μαζί με τον παππού του προσπαθούν να διακρίνουν τα όρη Κιμιντένια και να ιχνογραφήσουν με το δάχτυλο τεντωμένο στον ορίζοντα την ονειρεμένη ζωή τους εκεί πέρα, σα να μην έφυγαν ποτέ από το σπίτι. Αμφιβάλλω κι αν υπάρχει ακόμα στη βιβλιοθήκη μου. Σίγουρα σε κάποιον θα το χάρισα γιατί αυτό συνήθως μου συνέβαινε όταν κάποιο βιβλίο μου άρεσε πολύ. Αλλον τρόπο να αποκτήσω φίλους δεν είχα, αν πρώτα δεν μουλιάζαμε στην ίδια πηχτή θάλασσα των μεσημεριάτικων διαβασμάτων με ζέστη, τότε που η γραφή λιώνει και σε βάφει καλύτερα. Καρατσεκαρισμένο αυτό. Εχω μια λίστα ολόκληρη από τέτοια διαβάσματα, ψυχαναγκαστικά τα πιο πολλά, γιατί τι άλλο να κάνεις όταν έξω βράζει ο τόπος, κι εσύ είσαι ακόμα παιδί φτιαγμένο μόνο από ελλείμματα και πλήξη; Για τα ελλείμματα είναι αργά πια να συζητάμε, και η θεία πλήξη θεωρείται κι αυτή έγκλημα καθοσιώσεως όσο περνούν τα χρόνια. Να, κάπως έτσι η επιστροφή σταΚιμιντένια καθίσταται αδύνατη και η ζωή μας καθώς κονταίνει, ταυτόχρονα γίνεται όλο και ρηχότερη ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Αν ρωτάτε για μένα, συνεχίζω να πλήττω, βαριά, ανελέητα, πεισματωμένα, γιατί πώς αλλιώς θα ξαναδώ τα Κιμιντένια μου; Ο παράδεισος των παιδικών χρόνων, που κακώς τον λένε παράδεισο, είναι μια ιστορία ιερού τρόμου που δεν μοιράζεται με κουραστικές και νοσταλγικές εκμυστηρεύσεις. Εδώ χρειάζεται ταχύτητα. Σύνθημα – παρασύνθημα. «Κιμιντένια» ας πούμε, ή «είδες τον καμηλιέρη που ψάχνει να βρει την καμήλα με το άσπρο κεφάλι;», ή «πέρασες από τη χώρα που ψήνει ο ήλιος το ψωμί;» κι ας είναι κι από άλλο βιβλίο. Τι σημασία έχει; Στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι από το ίδιο που βρίσκεται ψηλά, πάνω στο ράφι του μεσημεριού. Εν τω μεταξύ έχεις ψηλώσει, έχεις ξανακοντύνει, αλλά το φτάνεις. Αρκεί φυσικά να είναι καλοκαίρι και να μη βιτσίζεις τη θάλασσα με βατραχοπέδιλα, πετονιές και τσιρίδες, παρά μόνο να τη σκέφτεσαι. Βρέχεσαι καλύτερα έτσι. Αφήνεις αποτύπωμα, στο πάτωμα, στα καθίσματα, παντού. Οποιος θέλει, μπορεί πανεύκολα να δει από πού πέρασες και να σε βρει, αρκεί να προλάβει πριν στεγνώσουν οι πατημασιές. Στα Κιμιντένια, είπαμε. Ή στη χώρα που ψήνει ο ήλιος το ψωμί. Ή εκεί που έχασε το δρόμο της η καμήλα με το άσπρο κεφάλι κι από τότε δεν την ξανάδε κανείς.