Ποιος θα επικρατήσει;

Οσο πυκνώνουν τα σύννεφα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τόσο εντείνονται και οι εύλογες απορίες όλο και περισσότερων για το προφανές ερώτημα: Είναι σίγουρη η Ελλάδα ότι μπορεί να επικρατήσει σε μια, εκ των πραγμάτων, ευρεία σύγκρουση με την Τουρκία; Είναι βέβαιο ότι αν φτάσουμε στα έσχατα μέσα προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας θα υπερισχύσουμε; Η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη: σε μία στρατιωτική σύγκρουση τίποτα και ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρο. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες για καμία πλευρά. Οποιος υπόσχεται βεβαιότητα νίκης και παρασύρει, είναι ανεύθυνος και δημαγωγός, ανεξάρτητα και από το εάν αυτές οι «προβλέψεις» τελικά επαληθευτούν. Ουδείς δικαιούται και είναι σε θέση να τις κάνει. Γι’ αυτό και ουδέποτε ακούστηκε τέτοιου είδους «πρόβλεψη» από κανέναν υπεύθυνο επιτελή μεταξύ εκείνων που θα κληθούν να διαχειριστούν ενδεχόμενη σύγκρουση. Εξίσου ανεύθυνο και δημαγωγικό όμως είναι να προεξοφλεί κανείς νομοτελειακή ελληνική ήττα προκαλώντας τεχνητή ηττοπάθεια. Είναι εξωπραγματικό. Η Τουρκία είναι επικίνδυνος αντίπαλος, όπως κάθε αντίπαλος. Και η Ελλάδα το ξέρει και έχει προετοιμαστεί απόλυτα γι’ αυτό. Εφόσον απαιτηθεί, θα φανεί το τι μπορεί να κάνει. Υπάρχει ένα ακόμα παραπλήσιο ερώτημα: γίνεται σύγκρουση χωρίς κόστος; Η απάντηση είναι εξίσου σαφής: όχι. Η προάσπιση της χώρας απαιτεί κόστος.

Ενώ όμως στη σύγκρουση δεν υπάρχουν βεβαιότητες, αντιθέτως, υπάρχουν στη με κάθε κόστος αποφυγή της: η μόνη βεβαιότητα στα ελληνοτουρκικά είναι ότι αν η Ελλάδα φοβηθεί να συγκρουστεί όταν κινδυνεύσουν τα κυριαρχικά της δικαιώματα, θα έχει ηττηθεί κατά κράτος χωρίς σύγκρουση. Εδώ δεν υπάρχουν αμφιβολίες και δεν χωράνε ψευδαισθήσεις: αν η Ελλάδα δεν υπερασπιστεί την κυριαρχία της, πολύ απλά θα χάσει μέρος της αμαχητί. Αν επιτραπεί στην Τουρκία να ακυρώσει την ελληνική κυριαρχία, η Ελλάδα θα απολέσει οριστικά τμήμα της επικράτειάς της με όλα όσα αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Αυτή είναι η μόνη βεβαιότητα. Και είναι εντελώς αδιανόητη. Δεν θα έπρεπε να υφίσταται ούτε καν ως θεωρητική συζήτηση.

Οι τελευταίοι που θα επιθυμούσαν αναίτιο πόλεμο είναι οι άνθρωποι που θα κληθούν να τον διεξάγουν. Ομως όποιος κινηθεί εναντίον της Ελλάδας γνωρίζει πλέον τι τάξεως κίνδυνο θα αντιμετωπίσει. Οταν απαιτηθεί, οι ΕΔ ξέρουν, θέλουν και μπορούν να απαντήσουν καταιγιστικά στις αντίπαλες δυνάμεις. Ουδείς επιθυμεί αναμέτρηση για την αναμέτρηση ή βλέπει γελοία «εθνικά» οράματα, όπως η Τουρκία. Για να ειπωθεί ευθέως: ουδείς σκέπτεται να πάει να… πάρει την Πόλη, ή να επιχειρήσει να διώξει την Τουρκία από δικά της εδάφη, ή κινείται από παραισθησιογόνο μαξιμαλισμό. Αυτά αφορούν διάφορους άσχετους παρίες που περνάνε τον καιρό τους λέγοντας ασυναρτησίες στο Διαδίκτυο, βγάζοντας λεφτά από την αφέλεια των ανθρώπων, πουλώντας τους βότανα και ματζούνια. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει, ούτε από μακριά, εκεί που κρίνονται τα πράγματα και παίρνονται αποφάσεις. Αντίθετα, αν ενοχλούνται κάποιοι από τέτοιου είδους σαχλαμάρες, είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι επιτελείς που παρακολουθούν τον κάθε μπαγαπόντη να επηρεάζει.

Οι εκ του ασφαλούς πολεμοχαρείς ασυναρτησίες του καναπέ και οι ιαχές των πάσης φύσεως ανόητων ή/και πονηρών δημαγωγών, δεν αφορούν την ελληνική πολιτεία και τον τρόπο που με απόλυτη σοβαρότητα και επάρκεια προασπίζεται την εδαφική της ακεραιότητα, όπως εκ του Συντάγματος οφείλει. Αντίθετα, κράτος δημαγωγός είναι η Τουρκία. Η Ελλάδα ουδέποτε απαντάει σε αυτό το επίπεδο. Και ορθώς. Θα απαντήσει όμως όπως αρμόζει και οφείλει, εάν η Τουρκία τολμήσει να κάνει το επόμενο βήμα. Τότε θα φανεί πόση αξία έχουν τα μεγάλα λόγια μιας αυτοαποκαλούμενης κατά φαντασίαν αυτοκρατορίας, απέναντι στην ηρεμία και την αποφασιστικότητα μιας συντεταγμένης ισχυρής δημοκρατίας που υπερασπίζεται θεμιτά και ομόθυμα τον εαυτό της.