Το απόγευμα της Δευτέρας, ακριβώς στις 3:24 μ.μ., το χρονικό σημείο δηλαδή της ημέρας που η μέση Ελβετίδα αρχίζει να εργάζεται δωρεάν, χιλιάδες διαδηλώτριες, στη Γενεύη και άλλες πόλεις της Ελβετίας, έβαλαν τις φωνές. Κυριολεκτικά, έβαλαν τις φωνές. Μία «μαζική κραυγή», ένας ηχηρός τρόπος διαμαρτυρίας για το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών εργαζομένων, τη μη αναγνώριση της εργασίας για τη φροντίδα της οικογένειας και του σπιτιού, αλλά και για την ενδοοικογενειακή βία, για τις γυναίκες που κακοποιούνται ή και σκοτώνονται από συζύγους ή συντρόφους.
«Για μένα, είναι μια στιγμή ιδιαίτερα φορτισμένη. Γιατί ουρλιάζω για μένα, αλλά ουρλιάζω και για τις αδελφές και τους αδελφούς μου, ουρλιάζω για όλα τα άλλα παιδιά που έχασαν μία μητέρα ή έναν πατέρα, και ουρλιάζω επίσης για τη μητέρα μου, που θα ούρλιαζε αν ήταν ακόμα εδώ» δήλωσε χαρακτηριστικά η Ροξάν Ερίκο, μία 19χρονη φοιτήτρια – η μητέρα της δολοφονήθηκε από έναν βίαιο σύντροφο.
Ολα αυτά τα προβλήματα προϋπήρχαν. Και ο νέος κορωνοϊός ήρθε να τα δυσχεράνει γιατί οι κρίσεις πάντα οξύνουν τις ανισότητες. Σε ολόκληρο τον κόσμο, λοιπόν, οι γυναίκες επηρεάζονται δριμύτερα από τις κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις αυτής της πανδημίας. Γιατί σε όλες τις χώρες οι γυναίκες κερδίζουν λιγότερα, και έχουν περισσότερες πιθανότητες να απασχολούνται σε επισφαλείς θέσεις εργασίας, ξεκινούν λοιπόν ήδη με μικρότερη προστασία απέναντι στα οικονομικά σοκ – με τις κοινωνικές ανισότητες και τις λοιπές παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους να δυσχεραίνουν την κατάσταση. Μπορεί άραγε να βγει η θέση της γυναίκας ισχυρότερη από αυτή τη δοκιμασία;
