Παράσιτα, συνώνυμα {LF}και κακό στριπτίζ

«Παράσιτα» («Parasite», Νότια Κορέα, 2019). Κοινωνική του Μπονγκ Τζουν Χο. «Χωρίς πλάνο δεν υπάρχει ο φόβος να γίνει λάθος» ακούμε σε κάποια σκηνή των «Παρασίτων», όμως παρ’ όλ’ αυτά, η τετραμελής οικογένεια των Κιμ, με εγκέφαλο τον ευφυή, μεθοδικό γιο (Τσόι Γου Σικ) θα κάνει τα πάντα βάσει του σχεδίου του προκειμένου να καρπωθεί τα αγαθά της ισάριθμης σε μέλη πάμπλουτης οικογένειας Παρκ. Σιγά – σιγά και με μια συναρπαστική κινηματογραφική αφήγηση, ο ένας φτωχός θα φέρει τον άλλο μέσα στο παλάτι των ονείρων οπότε ξαφνικά, να σου και τα παράσιτα των Κιμ δείχνουν να είναι κατακτητές. Είναι όμως; Είτε είναι είτε όχι, σημασία έχει πως η τελευταία ταινία του Μπονγκ Τζουν Χο αγγίζει το επίπεδο ενός μικρού αριστουργήματος. Με τον τρόπο τους, λέει ο σκηνοθέτης και οι δύο οικογένειες είναι «παράσιτα», όμως οι πλούσιοι που δεν κάνουν τίποτε αλλά παρά να βαλτώνουν μέσα στον πλούτο τους, άχρηστοι χωρίς τη βοήθεια των φτωχών, είναι πιο τρομακτικοί από τους πάμπτωχους που οδηγούνται στο έγκλημα ακριβώς επειδή δεν έχουν τίποτε. Με εικόνες που καρφώνονται για πάντα στη μνήμη σου ο νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης που επιτέλους, εφέτος δικαιώθηκε για αυτή την ταινία, με ένα μεγάλο βραβείο, τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, αναμοχλεύει την ιδέα της ταξικής σύγκρουσης που τόσο έντεχνα είχε απεικονίσει σε μια προηγούμενη ταινία του το «Snowpiercer». Ο θεατής ταυτίζεται με τους φτωχούς, θέλει να τους δει κατακτητές, θέλει τα σχέδιά τους να υλοποιηθούν. Ομως ο σκηνοθέτης είναι αρκετά έξυπνος για να μη μας κάνει το χατήρι.

Bαθμολογία: 9

«Συνώνυμα» («Synonymes», Γαλλία, 2919). Κοινωνική του Ναντάβ Λαπίντ. Το κεντρικό πρόσωπο των «Συνωνύμων», ο Ισραηλινός Γιόαβ θέλει να ορίσει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του, αυτή τη φορά στη Γαλλία όπου έχει έρθει εντελώς γυμνός σε μια προσπάθεια αποκήρυξης του παρελθόντος και του έθνους του. Ο Γιόαβ είναι ίσως ένας από τους πιο αξιοπερίεργους λαθρομετανάστες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά και αυτό διότι δεν θυμίζει λαθρομετανάστη: αποφασιστικός, αδιαπραγμάτευτος, έχει χιούμορ, θράσος και πυγμή και περιφέρεται στο σύγχρονο Παρίσι σαν να του ανήκει. Συλλέγει όσο το δυνατόν περισσότερες λέξεις, τις οποίες επαναλαμβάνει ξανά και ξανά και ξανά· μια μέθοδος που θεωρεί ότι θα τον βοηθήσει σε αυτό να ξόρκισμα του παρελθόντος του. Ενας τυχοδιώκτης που αναζητεί τον κόσμο ενός καλύτερου αύριο μέσα σε ένα κινηματογραφικό «σώμα» που που χοροπηδά μεθυσμένο ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον σουρεαλισμό. Πρόκειται για την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του Ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ και έχει αρκετά στοιχεία αυτοβιογραφίας. Η ευλαβική προσήλωση του σκηνοθέτη σε κάθε του κίνηση του Γιόαβ, σε κάθε κίνησή του αλλά και σε κάθε του συνάντηση με αξιοπερίεργους αθρώπους, σου προκαλεί την περιέργεια χωρίς ακριβώς να ξέρεις τον λόγο.

Bαθμολογία: 6

«Maleficent: Η δύναμη του σκότους» («Maleficent: Mistress of evil», ΗΠΑ, 2019). Περιπέτεια φαντασίας του Γιοακίμ Ρόνινγκ. Πέντε χρόνια μετά την επτυχία της «Malificent» και λόγω αυτής ακριβώς της επιτυχίας, η Αντζελίνα Τζολί επαναλαμβάνει τον ρόλο της μάγισσας του τίτλου σε μια ταινία απόλυτης παραμυθένιας ατμόσφαιρας απευθυνόμενης, κυρίως, σε θεατές μικρών ηλικιών. Η κακιά μάγισα του τίτλου αποδεικνύεται λιγότερο κακιά σε αυτή την ταινία, στην οποία για μια ακόμη φορά το ανθρώπινο δείχνει πολύ χειρότερο από το μη ανθρώπινο. Ως νονά της Ορόρα (Ελ Φάνιγκ), η Μαλέφισεντ καλείται να την προστατέψει από τις δυνάμεις του ανθρώπινου σκότους και παράλληλα, σε μια χαριτωμένα αφελή «πολιτική» στροφή του σεναρίου, εμπνέει τα ξωτικά να επαναστατήσουν απέναντι στην αδικία διεκδικώντας το δίκαιο αλλά και μια θέση σε έναν κόσμο όπου δεν ταιριάζουν. Παίζοντας τη μοχθηρή βασίλισσα και nemesis της Μαλέφισεντ, η Μισέλ Φάιφερ δείχνει να διασκεδάζει τον ρόλο της και σίγουρα είναι ένα από τα πολύ καλά στοιχεία του όλου εγχειρήματος.

Βαθμολογία: 3

«Επικίνδυνες κυρίες» («Hustlers», ΗΠΑ, 2019). Κοινωνική της Λορίν Σκαφάρια. Ο ορισμός της κακοτεχνίας και του απωθητικού γυμνού «γυναικείου» θεάματος! Γιατί το μόνον που τελικά δεν σε ενδιαφέρει να δεις σε αυτή τη πασαλειμμένη από φτηνό μεικάπ και λουσμένη από neon φώτα κρεατομηχανή της κακιάς ώρας, στην οποία η πενηντάρα Τζένιφερ Λόπεζ υποδύεται μια στριπτιζέζ στη Νέα Υόρκη προ και μετά οικονομικής κρίσης του 2008, είναι τα χορευτικά νούμερά της πάνω στον στύλο του στριπτίζ. Οσο για το στόρι (βασισμένο σε αληθινό περιστατικό), πραγματεύεται την «επιχείρηση» που θα στήσει μια τετραμελής «ομάδα» πρώην επιτυχημένων στριπτιζέζ που έχοντας πληγεί από την κρίση, προσπαθούν με όποιον τρόπο μπορούν να «γδύσουν» τους «ανήθικους» χρηματιστές πελάτες τους. Δεν ξέρω αν οι χρηματιστές πρέπει να πληρώσουν, ο μόνος όμως που τελικά την πληρώνει είναι ο φουκαράς ο θεατής. Γιατί το μόνο που κινδυνεύει σε αυτή την άθλια ταινία είναι η αισθητική και η πνευματική υγεία του.

Βαθμολογία: 0