Το θέατρο των ερυθρόλευκων ονείρων

Δεν ήταν πως δεν ήμασταν… υποψιασμένοι. Οποιος έχει ζήσει έστω μια βραδιά το Γεώργιος Καραϊσκάκης έχει πιθανότατα μια ιστορία που μπορεί να τη διηγείται για χρόνια. Από την εποχή που ακόμη οι κερκίδες ήταν από τσιμέντο ή από τη σύγχρονη, που το φαληρικό γήπεδο είναι μακράν το πιο σύγχρονο της χώρας. Δεν κάνουν τα υλικά τη διαφορά. Την κάνουν οι άνθρωποι. Τα χρώματα. Το σήμα του Ολυμπιακού. Παρά ταύτα, το φετινό ήταν ανεπανάληπτο. Ενα διαφορετικό event. Μια διαδικασία που στάθηκε υπερβατικά πάνω από τη μίζερη – και ενίοτε θλιβερή – εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ενα ξέφρενο πάρτι στις κερκίδες, μια σπουδαία παράσταση στο χορτάρι. Μια ομάδα που παρουσίασε ίσως την καλύτερη αγωνιστική της εκδοχή εδώ και χρόνια. Και βέβαια χιλιάδες άνθρωποι που θυμήθηκαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο «αποτέλεσμα». Είναι πρωτίστως μια ιδιαίτερη ψυχαγωγία. «Πάμε στου Καραϊσκάκη και αυτή την Κυριακή, να χαρούμε πανηγύρι και Ολυμπιακή ψυχή» έλεγε εκείνο το τραγούδι που σκαρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και μεγάλωσε ερυθρόλευκες γενιές. Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε φέτος. Ακολουθούν μερικοί λόγοι που το… επέβαλλαν μέσα από το ταξίδι της σεζόν. Λόγοι σαν αυτοί:

Θύρα 7
Ραντεβού στη Θύρα 7: Η συνήθεια που έγινε λατρεία. Και σήμα κατατεθέν της φετινής αγωνιστικής εκδοχής του Ολυμπιακού. Με τη λήξη του ματς, κανείς Ερυθρόλευκος δεν αποχωρούσε από το χορτάρι αν η ομάδα δεν συγκεντρωνόταν για να χαιρετήσει το κοινό. Ολοι μαζί, ποδοσφαιριστές και τεχνικό τιμ στο ραντεβού μπροστά από την κερκίδα της Θύρας 7. Για την αποθέωση. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Για την προσπάθεια. Για την ομάδα. Για το κόκκινο και το λευκό. Εικόνα που από μόνη της έδειχνε με συνέπεια καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, υπενθύμιζε σε όλους τη διαφορετικότητα μιας βραδιάς στο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
Ο μικρός Βασίλης: Η αναμέτρηση Ολυμπιακός – Ατρόμητος (31/3) είχε μόλις ολοκληρωθεί. Ποιος να περίμενε όμως ότι στο φινάλε θα ξεκινούσε κάτι, που συγκίνησε ολόκληρη την Ελλάδα και υπενθύμισε την αξία του αθλητισμού στη ζωή μας. Ο Λεονάρντο Κούτρης και ο μικρός Βασίλης, που στην πραγματικότητα είναι ένας μεγάλος ήρωας. Βρέθηκε στην Αθήνα για θεραπείες. Πήγε με τον πατέρα του στο Γεώργιος Καραϊσκάκης να δει τον αγαπημένο του Ολυμπιακό. Ο Λέο ήταν ενημερωμένος. Με τη λήξη τον κατέβασε από την κερκίδα στον αγωνιστικό χώρο. Πήραν μια μπάλα και αλλάζοντας πάσες έφτασαν ώς την εστία. Εκεί ο Βασίλης πέτυχε ένα γκολ που πανηγυρίστηκε από χιλιάδες κόσμο, ο οποίος παρατηρώντας το θέαμα δεν έλεγε να αφήσει τις κερκίδες. Τι πιο όμορφο. Τι πιο σπουδαίο…

Το ορόσημο
Η άγια νύχτα της πρόκρισης: Φυσικά και δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό όσο ακόμη είναι νωπό. Αυτό που συνέβη το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου όμως στο γήπεδο Γεώργιος Καραϊσκάκης θα μνημονεύεται δεκαετίες. Στη νύχτα που ο Ολυμπιακός απέκλεισε τη Μίλαν. Την 7 φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης, ομάδα του ιταλικού Βορρά. Ενα από τα ισχυρότερα κλαμπ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Οι Πειραιώτες ήθελαν νίκη με διαφορά δύο γκολ. Εως το 60′ τα πάντα ήταν στην ισορροπία του 0-0. Και κάπου εκεί το… γήπεδο έγειρε. Μια μυθική αντεπίθεση είκοσι λεπτών που υπέγραψε το τελικό 3-1. Τα γκολ του Σισέ, του Γκιγέρμε, του Φορτούνη. Κατόρθωμα για το βιβλίο των ηρώων του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Αριθμοί που ζαλίζουν: Ο Ολυμπιακός ήταν πρώτος στα εισιτήρια της σεζόν (21.073) και ώς το τέλος της ήταν… θέμα μια θέση στο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ακόμη και όταν είχαν κριθεί όλοι οι αγωνιστικοί στόχοι. Το γιατί ήταν πρώτος ίσως εξηγείται από άλλους αριθμούς. Από τα έξι – εντός έδρας – ματς όπου φέτος οι Πειραιώτες έβαλαν από τέσσερα γκολ. Από τα τρία ματς που σταμάτησαν στα πέντε. Από το γεγονός ότι η ομάδα έπαιξε – κατά γενική ομολογία – το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Πρώτη σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες (γκολ, ασίστ, τελικές προσπάθειες, δοκάρια) που επιχειρούν να μετρήσουν τη δημιουργία και την εκτέλεση. Για να καταλάβει κανείς ακόμη καλύτερα τα δεδομένα; Ο ΠΑΟΚ που ετοιμάζεται να πανηγυρίσει το πρώτο του πρωτάθλημα έπειτα από 34 ολόκληρα χρόνια είχε μέσο όρο εισιτηρίων 18.113!

Η κόλαση της ΑΕΚ: Μέσα Φεβρουαρίου (17/2) και ο Ολυμπιακός υποδέχεται την περσινή πρωταθλήτρια ΑΕΚ σε μια περίοδο που τα διαδοχικά ματς – κάθε τρεις ημέρες – σε Ελλάδα και Ευρώπη είχαν ανεβάσει τη θερμοκρασία στο κόκκινο. Οι Πειραιώτες δέχονται γκολ από τα αποδυτήρια (Πόνσε 3′) και δεν μπορούν να βρουν τον βηματισμό τους ώς την ανάπαυλα. Στο δεύτερο μέρος όμως επιστρέφουν «άλλοι». Το τελικό 4-1 (Φορτούνης 2, Καμαρά, Χασάν) τα λέει όλα. Το καλύτερο ημίχρονο της χρονιάς από ελληνική ομάδα. Μια ποδοσφαιρική παράσταση 45 λεπτών σε μια έδρα που ζεματούσε από επιθυμία…