Ηταν στις 3 Φεβρουαρίου του 2015, μόλις μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ταξίδεψε στην Ιταλία για να συναντηθεί με τον Ματέο Ρέντσι. Η επίσκεψη εκείνη ήταν η αρχή μιας ευρωπαϊκής περιοδείας, η επόμενη στάση της οποίας ήταν η Γαλλία του Φρανσουά Ολάντ. Ο στόχος των επισκέψεων ήταν κοινός και αρκούντως φιλόδοξος: ο Τσίπρας πίστευε ότι το 35% στις εκλογές ήταν αρκετό για να ηγηθεί ενός ευρωπαϊκού μετώπου κατά της λιτότητας. Μόνο που το μέτωπο του Νότου δεν συγκροτήθηκε ποτέ. Από τη Ρώμη, ο έλληνας Πρωθυπουργός έφυγε με μια γραβάτα που του χάρισε εντελώς θεατρικά ο ιταλός ομόλογός του στην κοινή συνέντευξη Τύπου. Και από το Παρίσι, με κάτι που δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Αυτό που στο μυαλό του Τσίπρα θα γινόταν ένα κίνημα που θα σάρωνε τις Βρυξέλλες της λιτότητας, αποδείχθηκε στην πράξη μια εκστρατεία που τελείωσε πριν καν ξεκινήσει – κάτι σαν τους Γενναίους του Μπρανκαλεόνε.
