Η συζήτηση γύρω από τη γυναικεία αγανάκτηση στην Ευρώπη έρχεται ξανά στο προσκήνιο, όχι ως μια απλή κοινωνική διαπίστωση, αλλά ως ένα τεκμηριωμένο φαινόμενο που αποτυπώνεται σε παγκόσμιες έρευνες.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία του Παγκόσμιου Δείκτη Υγείας των Γυναικών της Hologic, οι γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο καταγράφονται πλέον ως οι πιο οργισμένες στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με τα ποσοστά τους να παρουσιάζουν κατακόρυφη άνοδο και να μην αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης για την πρωτιά τους.
Παρά την τάση της κοινής γνώμης να προσπερνά τέτοια ξεσπάσματα ως επαναλαμβανόμενα, η πραγματικότητα δείχνει ότι η συσσωρευμένη απογοήτευση των γυναικών τροφοδοτείται καθημερινά από βαθιές δομικές δυσλειτουργίες.
Εντονη η οργή
Η έρευνα, η οποία βασίστηκε σε δείγμα άνω των 76.000 γυναικών και κοριτσιών παγκοσμίως, αποκαλύπτει ότι σχεδόν το ένα τέταρτο των Βρετανίδων βιώνει καθημερινά συναισθήματα έντονης οργής.
Το ποσοστό αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, όπου η αντίστοιχη αναλογία περιορίζεται σε μία στις επτά γυναίκες, με τις τάσεις μάλιστα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες να παραμένουν σταθερές.
Δυσβάσταχτη η καθημερινότητα
Αντίθετα, στο Ηνωμένο Βασίλειο σημειώθηκε μια πρωτοφανής αύξηση της τάξης του 47% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, γεγονός που αποδεικνύει ότι το φαινόμενο δεν είναι παροδικό αλλά συνδέεται με τη ραγδαία επιδείνωση της καθημερινότητάς τους.
Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται πρωτίστως στο σύστημα υγείας, το οποίο δοκιμάζει τις αντοχές του γυναικείου πληθυσμού.
Το Ηνωμένο Βασίλειο υποχώρησε δραματικά στην 48η θέση από τις 142 χώρες του δείκτη, σημειώνοντας τη χαμηλότερη επίδοση στην ιστορία του, παρά το γεγονός ότι διαθέτει μία από τις ισχυρότερες οικονομίες παγκοσμίως.
Σωματικός πόνος
Σχεδόν το 30% των γυναικών δήλωσε ότι βίωνε σωματικό πόνο την προηγούμενη ημέρα της έρευνας, ενώ το 70% των ερωτηθέντων έχει αντιμετωπίσει σημαντικές καθυστερήσεις στις υπηρεσίες του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) την τελευταία πενταετία.
Στις λίστες αναμονής, οι οποίες ξεπερνούν τα 7 εκατομμύρια άτομα, οι γυναίκες αποτελούν το 57% του σύνολου, με τη γυναικολογία να αποτελεί την ειδικότητα με τον μεγαλύτερο όγκο εκκρεμών περιστατικών στις παραγωγικές ηλικίες.
Η κατάσταση αυτή αντανακλά μια βαθύτερη συστημική προκατάληψη, όπου ο γυναικείος πόνος συχνά υποτιμάται ή υποβαθμίζεται από τους αρμόδιους φορείς.
Πέραν των υγειονομικών ανισοτήτων, το οικονομικό χάσμα παραμένει εξίσου βαθύ και αγεφύρωτο.
Δεν πληρώνονται
Οι μέσες αποδοχές των γυναικών υπολείπονται κατά 12,8% σε σχέση με εκείνες των ανδρών, γεγονός που μεταφράζεται σε μια ετήσια απώλεια εισοδήματος που αγγίζει περίπου τα 3.000 ευρώ ανά εργαζόμενη.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες εργάζονται χωρίς αμοιβή για τις πρώτες έξι εβδομάδες κάθε έτους. Παράλληλα, η μη αμειβόμενη εργασία επιβαρύνει δυσανάλογα το γυναικείο φύλο, καθώς οι γυναίκες είναι κατά 29% πιθανότερο να αναλάβουν τη φροντίδα εξαρτώμενων μελών της οικογένειας, προσφέροντας υπερδιπλάσιο χρόνο σε απλήρωτη φύλαξη παιδιών συγκριτικά με τους άνδρες.
Η κοινωνική πίεση εντείνεται από τις σοβαρές ελλείψεις στις κρατικές πολιτικές στήριξης της οικογένειας και της μητρότητας.
Σύμφωνα με επίσημη διακομματική επιτροπή για την Ισότητα, το βρετανικό σύστημα γονικής άδειας θεωρείται ένα από τα λιγότερο αποτελεσματικά στον αναπτυγμένο κόσμο, ανακυκλώνοντας ξεπερασμένα στερεότυπα.
Η άδεια πατρότητας περιορίζεται σε μόλις δύο εβδομάδες με χαμηλή αποζημίωση που δεν ξεπερνά τα 220 ευρώ την εβδομάδα, τη στιγμή που χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία και η Σουηδία προσφέρουν στους νέους πατέρες από αρκετές εβδομάδες έως και μήνες με πλήρεις αποδοχές, επιτρέποντας τη δικαιότερη κατανομή των οικογενειακών βαρών.
Κι άλλα βάσανα
Στον τομέα της ασφάλειας και της κοινωνικής κριτικής, τα δεδομένα παραμένουν εξαιρετικά ανησυχητικά.
Μελέτη της Eurostat κατατάσσει το Ηνωμένο Βασίλειο στην έκτη υψηλότερη θέση μεταξύ 23 ευρωπαϊκών χωρών στα ποσοστά γυναικοκτονιών από συντρόφους ή μέλη της οικογένειας, με την ειδησεογραφία να κατακλύζεται συνεχώς από βίαια περιστατικά.
Τους ρίχνουν όλες τις ευθύνες
Ταυτόχρονα, η δημόσια ρητορική και τα μέσα ενημέρωσης τείνουν συχνά να επιρρίπτουν ευθύνες στις γυναίκες για παραπτώματα των συζύγων τους, όπως συνέβη πρόσφατα με την εκτεταμένη στοχοποίηση της πρώην Πρώτης Υπουργού της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζεον, για τις οικονομικές ατασθαλίες του εν διαστάσει συζύγου της, αναβιώνοντας την αναχρονιστική αντίληψη ότι μια γυναίκα είναι πάντα συνυπεύθυνη για τις πράξεις του συντρόφου της.
Τα συμπεράσματα του πρόσφατου Δείκτη Ισότητας των Φύλων του King’s College London (KCL) υπογραμμίζουν ότι καμία από τις 372 τοπικές αυτοδιοικητικές περιφέρειες της χώρας δεν έχει επιτύχει πλήρη ισότητα.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η ισότητα των φύλων δεν αποτελεί ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, αλλά μια κοινωνική συνθήκη από την οποία επωφελούνται εξίσου και οι άνδρες, καθώς οι περιοχές με μεγαλύτερη έμφαση στην ισότητα παρουσιάζουν υψηλότερη παραγωγικότητα, καλύτερους μισθούς και χαμηλότερα επίπεδα φτώχειας για το σύνολο του πληθυσμού.
Η οργή των γυναικών, επομένως, δεν είναι μια αδικαιολόγητη συναισθηματική αντίδραση, αλλά ένα σαφές καμπανάκι κινδύνου για μια κοινωνία που αρνείται να εξελιχθεί.
