Άρης: Το πρόβλημα και η λύση, είναι μπροστά του

Είθισται μετά από μία αποτυχημένη ποδοσφαιρική σεζόν, οι άνθρωποι μίας ομάδας να ανατρέχουν στο… φιλμ της χρονιάς. Σωστά, λάθη και με τα δεύτερα κυρίως στο επίκεντρο.

Μέσα από τα λάθη σου μαθαίνεις… Και ο Άρης, είναι η αλήθεια, τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δεν μάθαινε από τα λάθη του, αλλά έμπαινε σε μία διαδικασία επανάληψης. Σαν να προσπαθείς να ανοίξεις το κινητό του με το ίδιο λάθος pin μονίμως. Ε κάποια στιγμή θα μπλοκάρει, όπως και έγινε φέτος.

Δεν ήταν απλώς μία χρονιά που δεν πήγε καλά. Ηταν η κορύφωση μίας λάθος διαχείρισης η οποία ξεκίνησε πριν τέσσερα χρόνια, όσα δηλαδή ο Άρης έχει μπει σε μία φάση… ράβε-ξήλωνε με το ρόστερ αλλά ενίοτε και με τους προπονητές.

Κάποιος θα έλεγε ότι από τη στιγμή που η ομάδα βγήκε 5η, είναι στα ίδια με πέρυσι. Οπότε γιατί να είναι αποτυχημένη χρονιά; Σαφώς και υπάρχει μια σταθερότητα, όμως υπάρχει και το «αλλά».

Είναι αποτυχημένη επειδή 4άδα και Κύπελλο χάθηκαν από τον Γενάρη. Επειδή χάθηκε η Ευρώπη. Περισσότερο, όμως, κρίνεται έτσι διότι ο Άρης είχε κατά τα φαινόμενα το μεγαλύτερο μπάτζετ της τελευταίας 8ετίας. Η μεγαλύτερη επένδυση που έγινε από το 2018 ώστε ο Άρης να διεκδικήσει με αξιώσεις την 4άδα.

Απο ένα ρόστερ 35 παικτών, μόνο οι απολαβές 6-7 ποδοσφαιριστών φτάνουν αθροιστικά τα 5-6 εκατομμύρια! Και εδώ εντοπίζεται ένα από τα βασικά προβλήματα της χρονιάς που ολοκληρώνεται.

Ο Άρης δεν πήρε πίσω αυτό το οποίο έδωσε. Η δυσαναλογία χρημάτων και προσφοράς είναι αρκετά… χτυπητή με κάποιες περιπτώσεις παικτών. Εκείνοι που ήρθαν, καλοπληρώθηκαν αλλά δεν έκαναν τη διαφορά.

Για αυτό και όπως έχει σημειωθεί αρκετές φορές, από καιρό φαίνεται η πρόθεση του Αρη να διαφοροποιήσει τη φιλοσοφία του μεταγραφικά. Να πάρει πχ κάποιος 400 ή 500 αλλά να παίξει για αυτά. Ιδανικά, να παίξει και κάτι παραπάνω από αυτά τα νούμερα. Οπως έχουν κάνει στο πρόσφατο παρελθόν οι Φαμπιάνο, Μπράμπετς, Σάσα, Νταρίντα, Πάλμα κλπ.

Να γίνει δηλαδή ξανά πιο έξυπνος στις κινήσεις του, πιο στοχευμένα. Αυτός είναι ο ένας δρόμος και η μία βασική διορθωτική κίνηση για τη νέα σεζόν. Πρέπει να το κάνει, δείχνει τη διάθεση σε αυτή τη φάση και σε βάθος χρόνου θα φανεί εάν θα παραμείνει σε αυτόν τον δρόμο ή όχι.

Από την άλλη βέβαια υπάρχει ένα εξίσου σοβαρό ζήτημα και ίσως το βασικό πρόβλημα της χρονιάς που ολοκληρώθηκε. Αυτό της διαχείρισης του ρόστερ.

Το προφανές σε μια αποτυχημένη σεζόν είναι το ρόστερ. Το φετινό όμως δεν ήταν τόσο κακό όσο έπαιζε στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν. Απλά παρουσιάστηκε έτσι εξαιτίας της διαχείρισης της οποίας έτυχε από τους εκάστοτε προπονητές. Και το αποκορύφωμα ήταν ο Μανόλο Χιμένεθ, με τον οποίο ο Αρης πλήρωσε περισσότερο το βιογραφικό που… κουβαλάει παρά τη δουλειά του.

Ακόμα και στους δύο μήνες του Μιχάλη Γρηγορίου, πρόλαβε να φανεί ότι η ομάδα κάτι μπορεί να παίξει. Ότι δεν είναι τόσο κακή. Ότι δεν χρειάζεται να σε συνοδεύει ένα βαρύ όνομα για να αποδώσεις. Με τα απλά ; Ναι με τα απλά.

Άλλωστε και ο Γιόχαν Κρόιφ είχε πει ότι στο ποδόσφαιρο, κάποιες φορές το πιο δύσκολο είναι να καταφέρεις το απλό. Και ο Αρης με τους… underdog προπονητές έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι τα πηγαίνει καλύτερα. Και μακάρι να το καταφέρει και τώρα με τον Γρηγορίου. Αρκεί και αυτός να πάρει τις βοήθειες που χρειάζεται με τη δημιουργία ενός ισορροπημένου ρόστερ και να διαχειριστεί φυσικά την έξτρα πίεση που θα έχει στις πλάτες του.