Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τα βουνά του Ιράν;
Η απάντηση βρίσκεται βαθιά στο υπέδαφος: Εκτεταμένα υπόγεια συγκροτήματα, σε βάθος που φτάνει ακόμη και τα 500 μέτρα, όπου φέρεται να φιλοξενούνται βαλλιστικοί πύραυλοι και στρατιωτικές εγκαταστάσεις υψηλής τεχνολογίας.
Το Ιράν έχει εδώ και χρόνια επενδύσει σε μια στρατηγική «υπόγειας άμυνας», δημιουργώντας ένα δίκτυο σηράγγων κάτω από οροσειρές όπως τα Ζάγκρος και τα Αλμπορζ. Στόχος είναι η απόκρυψη κρίσιμων οπλικών συστημάτων από δορυφορική επιτήρηση και αεροπορικές επιθέσεις.
Σύμφωνα με εικόνες που έχουν δημοσιοποιηθεί από ιρανικά μέσα, στις εγκαταστάσεις αυτές υπάρχουν παρατεταγμένοι βαλλιστικοί πύραυλοι, άρματα μάχης και κινητοί εκτοξευτές. Οι χώροι δεν λειτουργούν απλώς ως αποθήκες, αλλά ως πλήρως εξοπλισμένες στρατιωτικές βάσεις, με συστήματα εξαερισμού, εφεδρική ενέργεια και υποδομές διαμονής προσωπικού, ικανές να λειτουργούν αυτόνομα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι πύραυλοι μεταφέρονται και τοποθετούνται σε ειδικές πλατφόρμες, επιτρέποντας ταχεία ανάπτυξη και εκτόξευση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται υπόγεια σιδηροδρομικά συστήματα για τη μετακίνησή τους, διευκολύνοντας τη γρήγορη αναδιάταξη μέσα στις σήραγγες.
Η εκτόξευση πραγματοποιείται μέσω ειδικών σιλό, με καταπακτές που ανοίγουν στην επιφάνεια. Μετά την εκτόξευση, οι είσοδοι κλείνουν άμεσα, μειώνοντας τον κίνδυνο εντοπισμού. Παράλληλα, νεότερα συστήματα επιτρέπουν την εκτόξευση πολλαπλών πυραύλων διαδοχικά, αυξάνοντας τη δυνατότητα κορεσμού της αντίπαλης αεράμυνας.
Το υπόγειο δίκτυο δεν περιορίζεται μόνο σε πυραύλους. Υπάρχουν επίσης εγκαταστάσεις για μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), τα οποία μπορούν να επιχειρούν και να επιστρέφουν στις βάσεις τους μέσα από τις σήραγγες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η βάση 313, που έχει παρουσιαστεί ως κόμβος επιχειρήσεων UAV.
Οι εγκαταστάσεις αυτές είναι διασκορπισμένες σε διάφορα σημεία της χώρας, ενισχύοντας την επιβιωσιμότητα του συστήματος σε περίπτωση επίθεσης. Παράλληλα, οι επικοινωνίες πραγματοποιούνται μέσω υπόγειων δικτύων οπτικών ινών, περιορίζοντας σημαντικά τις δυνατότητες υποκλοπής.
Επιπλέον, έχουν αναφερθεί και παράκτιες υπόγειες βάσεις κοντά στον Περσικό Κόλπο, από όπου μπορούν να εκτοξεύονται πύραυλοι κατά θαλάσσιων στόχων, ενισχύοντας τον έλεγχο σε στρατηγικά περάσματα όπως το Στενό του Ορμούζ.
Η ύπαρξη και η ακριβής έκταση αυτών των εγκαταστάσεων παραμένουν δύσκολο να προσδιοριστούν, γεγονός που δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις για τους στρατηγικούς σχεδιασμούς άλλων χωρών, καθώς η αβεβαιότητα ως προς τη θέση και τη δομή τους καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε στοχευμένη επέμβαση.
