Η δεύτερη ήττα του Παναθηναϊκού από τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο, ήταν η τελική πράξη μιας σεζόν που από νωρίς έδειξε πως θέλει να γράψει τον δικό της τραγικό επίλογο για τους Πράσινους. Σε μια βραδιά που απαιτούσε μια εμφάνιση – δήλωση, ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε κατώτερος των περιστάσεων. Σε ένα παιχνίδι must win ή αν θέλετε… must score, η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ πάτησε στο χορτάρι της Τούμπας όχι ως κυνηγός της μοίρας της αλλά ως παρατηρητής της.
Η ομάδα μπήκε με ένα συντηρητικό πλάνο που έμοιαζε περισσότερο με κοντινή ανάμνηση παρά με στρατηγική. Το πλάνο του ντέρμπι «αιωνίων», εκείνη η πειθαρχημένη, περίκλειστη τακτική που δούλεψε στο Φάληρο, αποδείχθηκε ακατάλληλο για δεύτερη πράξη. Ο αντίπαλος ήταν άλλος, οι ρυθμοί διαφορετικοί, η ανάγκη ξεκάθαρη. Ενέργεια, τρεξίματα, επιθετικότητα.
Κι όμως, όλα αυτά έλειπαν. Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε λες και είχε αφήσει την πιο δυνατή του πλευρά στα αποδυτήρια του «Γ. Καραϊσκάκης». Το «μασάω σίδερα» έγινε ένα άτολμο βήμα. Το βλέμμα δεν είχε τη σπίθα της μάχης. Οι παίκτες έμοιαζαν να σέρνουν μαζί τους τη συσσωρευμένη απογοήτευση μηνών και οι τρεις τελικές σε 90 λεπτά, μαρτυρούν τη διστακτικότητα του «τριφυλλιού».
Στον πάγκο, ο Μπενίτεθ είδε για ακόμη μία φορά το σχέδιό του να μην βρίσκει αντίκρισμα στο χορτάρι. Το τακτικό σκάκι ήταν μονόπλευρο. Από την άλλη πλευρά, ο Λουτσέσκου διάβαζε το παιχνίδι με ακρίβεια, χτυπώντας εκεί που ο Παναθηναϊκός ήταν ευάλωτος: στο κέντρο, στις μεταβάσεις, στη νοοτροπία.
Όσο κυλούσε ο χρόνος, τόσο γινόταν φανερό πως ο Παναθηναϊκός δεν είχε το ψυχικό απόθεμα – και τις λύσεις – για να αντιστρέψει την κατάσταση. Οι γραμμές άνοιγαν, τα πόδια βάραιναν. Όλα τα σημάδια μιας ομάδας που ήθελε, αλλά δεν μπορούσε.
Με το τελευταίο σφύριγμα, έπεσε και η σφραγίδα της αποτυχίας στις εγχώριες διοργανώσεις. Και αυτή μπήκε κυρίως εξαιτίας της αδυναμίας του Παναθηναϊκού να προκαλέσει τη μοίρα του όταν είχε ακόμη χρόνο. Για τον κόσμο, άλλη μια πληγή. Άλλη μια χρονιά που υποσχέθηκε άνοιξη και παρέδωσε χειμώνα.
