Από κινηματογραφική ηθοποιός της κομψής απόγνωσης –λέγε με «Αγγλο ασθενή», «Εγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ» –έδωσε χρόνο στο ταλέντο της για να εξελιχθεί στη θεατρική ερμηνεία. Υστερα από το βάπτισμά της στην αρχαιοελληνική τραγωδία ερμηνεύοντας Ηλέκτρα στο ιστορικό θέατρο του Λονδίνου Old Vic, δηλώνει συναισθηματικά συνδεδεμένη με την Ελλάδα. «Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι πολύ οικεία με την Ελλάδα. Πριν από λίγους μήνες στη διάρκεια του φεστιβάλ κινηματογράφου στο Λονδίνο έδωσα το βραβείο σε μια ελληνίδα σκηνοθέτιδα για την ταινία “Chevalier”. Νομίζω ότι τη λένε Αθηνά Τσαγγάρη. Πολύ αστεία, πολύ έξυπνη, πολύ καλά σκηνοθετημένη ταινία» λέει η αγγλίδα ηθοποιός.
Μας υποδέχτηκε στο δωμάτιο ενός παρισινού ξενοδοχείου στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε, φημισμένου επειδή ένοικός του υπήρξε ο Οσκαρ Ουάιλντ. Ηταν προετοιμασμένη να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της. Εκείνο που αφορά το πέρασμα του χρόνου και την πρωταγωνιστική της εμφάνιση στην Premium. Σε μια πολυτελή σειρά αντιγηραντικής περιποίησης της γαλλικής Lierac. Η περίφημη Σκοτ Τόμας, την οποία οι γάλλοι υπεύθυνοι των δημοσίων σχέσεων προφέρουν με τα αρχικά του ονόματός της KST, ήταν ντυμένη με την καθησυχαστική απλότητα μιας σταρ σε ρόλο επικοινωνιακού καθήκοντος.
Η Κρίστιν Σκοτ Τόμας μεγάλωσε στο Ντόρσετ της Αγγλίας, αλλά από τα 19 της χρόνια έζησε στο Παρίσι, παντρεύτηκε έναν γάλλο γυναικολόγο, απέκτησε μαζί του τρία παιδιά και επέστρεψε πριν από δύο χρόνια στο Λονδίνο για να ασχοληθεί με το θέατρο, με τον γάμο της κόρης της και με τον εαυτό της ως γυναίκα ετών 55 και ως δημιουργικά ανήσυχος άνθρωπος. «Λατρεύω το θέατρο. Και όταν έκανα πέρυσι στο Λονδίνο την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή (σ.σ.: με σκηνοθέτη τον Ιαν Ρίκσον) ήμουν 54. Δεν με πείραζε η ηλικία, αν ήταν ένα κορίτσι 14 ή μία γυναίκα 30 ετών. Υπάρχει μια θυμωμένη γυναίκα χωρίς παιδιά. Ως έφηβη που την έχουν συλλάβει. Θα ήθελα πάρα πολύ να το έπαιζα και στην Ελλάδα. Παρότι σωματικά είναι εξαντλητικό έργο. Κάθε παράσταση ήταν για μένα σαν να πήγαινα σε μάχη. Το έκανα για 112 νύχτες».
ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΓΙΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟ. Για τη σύγχρονη πρωταγωνίστρια της γαλλικής αντιγήρανσης, η κόρη των Ατρειδών που ζητά εκδίκηση για τον φόνο του πατέρα της ήταν ο ρόλος που την καταξίωσε στους άγγλους κριτικούς ως μία από τις πιο αξιόλογες ηθοποιούς της γενιάς της. Εγινε επίσης το αίτημα εκπλήρωσης μιας προσωπικής της επιθυμίας. «Εχετε στην Ελλάδα αυτό το φεστιβάλ στο Θέατρο της Επιδαύρου. Θα ήθελα τόσο πολύ να παίξω αυτό το έργο εκεί. Ταξίδεψα με τον σκηνοθέτη μου, πριν ξεκινήσουμε τις πρόβες. Περάσαμε από τις Μυκήνες, το Αργος, επισκεφθήκαμε το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης και ήταν όλα κομμάτι μιας ιδιαίτερης εμπειρίας. Το να βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο με πολλούς ανθρώπους για να βρεθώ σε αυτόν τον τόπο που διηγείται μια τόσο παλιά ιστορία το θεωρώ προνόμιο. Νομίζεις ότι η Ηλέκτρα είναι απλώς ένα κορίτσι που θέλει να εκδικηθεί τη μητέρα της. Και μετά ανακαλύπτεις ότι μιλά για περισσότερα πράγματα. Είναι ένα έργο για το νέο που προσπερνά το παλιό, που μιλά για τον θάνατο, για το πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα σε μια αυστηρά ανδροκρατούμενη κοινωνία».
Και εκδηλώνει την έκπληξή της για τον σύγχρονο χαρακτήρα του έργου του Σοφοκλή, τους παραλληλισμούς του με τις ατελείωτες διαμάχες του παρόντος. «Αγαπώ πολύ τα λόγια της Ηλέκτρας προς τον Χορό: “Κι έτσι σε τέτοιες δυστυχίες, ούτε γνώση ούτ’ ευσέβεια να φυλάει μπορεί κανείς, μα έτσι το φέρν’ η ανάγκη, μες στα κακά κακό να παίρνει δρόμο”. Αν δείτε ένα σημερινό δελτίο ειδήσεων δεν υπάρχει κάτι πιο ταιριαστό από αυτές τις φράσεις. Αλλά και τίποτα πιο καθησυχαστικό ταυτόχρονα από το να αντιλαμβάνεσαι ότι σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο το 400 π.Χ».
Αρα της έχει περάσει η σκέψη να ζούσε σε άλλη ήπειρο; «Αυτή τη στιγμή θα έλεγα ότι οι άνθρωποι στην Αμερική είναι τυχεροί. Κατά μία έννοια είναι προστατευμένοι από τις συγκρούσεις που συμβαίνουν στην Ευρώπη, από την οικονομική καταστροφή που συμβαίνει στην Ελλάδα, από την πολιτική και ανθρωπιστική καταστροφή στη Μέση Ανατολή. Παντού καταστροφή. Είναι τρομακτικό να μην ξέρεις σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας».
