Η συναυλία στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 26 Σεπτεμβρίου 1997 ήταν η πρώτη εμφάνιση των U2 στην Ελλάδα. Επέστρεψαν το 2010, Σεπτέμβριο πάλι, αυτή τη φορά στην Αθήνα. Και ελπίζουμε να τους ξαναδούμε μέσα στο 2016 όταν θα κάνουν ένα δεύτερο πέρασμα από την Ευρώπη με την περιοδεία «Innocence + Experience». Μέχρι τότε, ας θυμηθούμε αυτή την πρώτη, ξεχωριστή για πολλούς λόγους, συναυλία.
«Epitelous… pezoume stin… Ellada. Anarotieme giati… perimename… toso poli». Δεν μπορώ να μην χαμογελάσω ακούγοντας την απόπειρα του Μπόνο να μιλήσει ελληνικά στην εισαγωγή του «I still haven't found what I'm looking for», πριν από 18 χρόνια, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όχι μόνο τη συναυλία, αλλά και την τρέλα που επικρατούσε εκείνες τις ημέρες στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και στα ελληνικά ΜΜΕ. Γιατί όσο οι U2 έκαναν τις διακοπές τους στην Ελούντα της Κρήτης ένα θρίλερ παιζόταν στα σύνορα, όπου οι τελωνειακοί απεργούσαν και οι νταλίκες που μετέφεραν τον εξοπλισμό του συγκροτήματος από τη συναυλία στο Σαράγεβο δεν μπορούσαν να περάσουν. Υστερα από επτάωρες διαπραγματεύσεις πέρασαν οι νταλίκες, όχι όμως και οι εκατοντάδες φίλοι των U2 από Βουλγαρία, ΠΓΔΜ και άλλες βαλκανικές χώρες, που έμειναν με τα εισιτήρια στο χέρι…
Η συναυλία της Παρασκευής 26 Σεπτεμβρίου 1997 ήταν στην καρδιά ενός πολυήμερου πάρτι που είχε στηθεί στην πόλη, με δωρεάν συναυλίες (καταπληκτικοί οι Leningrad Cowboys), καλλιτέχνες του δρόμου, σελέμπριτις και ανθυποσελέμπριτις κάθε είδους να κάνουν πασαρέλα με μπλουζάκια U2, τα μπαρ να παίζουν «Sunday, Bloody Sunday» μέχρι να λιώσουν τα CDs, και όλα αυτά με την
- ημιτελή λόγω… τελωνείου - κίτρινη αψίδα της σκηνής των U2 να δεσπόζει στο λιμάνι και να «κάνει μπαμ» από μακριά. Δωμάτιο ξενοδοχείου δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, τέσσερις γιγαντοοθόνες είχαν στηθεί στο Λευκό Πύργο, την Πλατεία Αριστοτέλους, τον Εύοσμο και την Καλαμαριά, και όλες οι ταράτσες με θέα στο λιμάνι ήταν «ρεζερβέ».
Εφοδος
Το πρωί της Παρασκευής ο κόσμος είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται στις 18 εισόδους του συναυλιακού χώρου από τις επτά. Όταν φτάσαμε με την παρέα μου γύρω στις 10:30, η κοσμοσυρροή και η ζέστη ξεκινούσαν την ανοδική τους πορεία, που θα κορυφωνόταν μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες, λίγο πριν τις 16:00. Εκεί ξεχάσαμε πείνα, δίψα, κούραση και αρχίσαμε το τρέξιμο για μια καλή θέση κοντά στο συγκρότημα. Χάρη στην καλή μας τύχη και τη στραβωμάρα του κόσμου που μπήκε πριν από εμάς, αλλά δεν είδε το «μαγικό πορτάκι» στα αριστερά της σκηνής, βρεθήκαμε σε έναν περιφραγμένο από κάγκελα χώρο μπροστά από την πασαρέλα που ένωνε την κεντρική με τη δευτερεύουσα σκηνή (το λεγόμενο b-stage, που έκτοτε έγινε κανόνας σε όλες σχεδόν τις μεγάλες συναυλίες). Από εκεί είδαμε τους Echo Tattoo («Εγκώ έκω τατού. Εσύ έκεις;» το - κρύο - αστείο της στιγμής) και τον Νίκο Πορτοκάλογλου (όμορφη στιγμή το «Τα καράβια μου καίω» με φόντο τα φορτηγά πλοία και τους γερανούς).
Εισιτήριο 4.000 δρχ!
Οι U2 βγήκαν στις 21:20 μέσα από τον κόσμο (από ένα μονοπάτι ανάμεσα σε κάγκελα σαν εκείνα που χώριζαν κι εμάς από το υπόλοιπο κοινό), φορώντας απίστευτα κιτς στολές, που «έδεναν» με το θέμα της περιοδείας Popmart: τη σάτιρα στον υπερκαταναλωτισμό, τη χλιδή και τη σπατάλη. Όταν φωτίστηκε η τεράστια οθόνη τους («αν ο Θεός έχει τηλεόραση, θα πρέπει να είναι κάπως σαν την οθόνη των U2», έγραφε ο ξένος Τύπος), ξεκίνησε ένα δίωρο ταξίδι στο παρελθόν και το μέλλον της ροκ με τραγούδια του 1980 (το «I will follow» από το πρώτο τους άλμπουμ, «Boy») και του 1997 («Mofo», «Discotheque» και άλλες επιτυχίες από το τελευταίο τους, «Pop») να δένουν άψογα με εικαστικές δημιουργίες των θρύλων της ποπ αρτ Ρόι Λίχτενσταϊν και Κιθ Χάρινγκ. Ενα υπερθέαμα χωρίς προηγούμενο, κόστους 650 εκατ. δραχμών, για το οποίο ο κάθε θεατής είχε πληρώσει 4.000 δραχμές (ούτε δύο πίτσες σε προσφορά, με τα σημερινά ευρώ). Ζήτω η Πολιτιστική Πρωτεύουσα!
Στην τηλεόραση
Πίσω στην Αθήνα, το βίντεο έγραφε τις σπαρταριστές απευθείας συνδέσεις του ΣΚΑΪ, με τον Νίκο Ευαγγελάτο να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον απεσταλμένο του καναλιού, Μάκη Πουνέντη, ο οποίος, εξορισμένος σε μια ταράτσα, δεν μπορούσε να δει καλά τον χώρο της συναυλίας. Οι U2 έβγαιναν στη σκηνή, ο απεσταλμένος διάβαζε στοιχεία για το μήκος των καλωδίων και τον αριθμό των καναλιών ήχου και ο παρουσιαστής αναρωτιόταν αν αυτά που έβλεπε ήταν ζωντανά ή μαγνητοσκοπημένα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι η συναυλία θα άρχιζε στις 11 και θα διαρκούσε τρεις ώρες (με Μπρους Σπρίνγκστιν ίσως, με U2 ποτέ) και η εμφάνιση του συγκροτήματος δύο ώρες νωρίτερα τους βρήκε όλους απροετοίμαστους. Μετά τη συναυλία, στα «παράθυρα» εμφανίστηκε ο διοργανωτής μαζί με τρεις νεαρούς «θεατές», που στο τέλος της συζήτησης παραδέχτηκαν ότι δεν ήταν στη συναυλία, αλλά την είχαν δει από τις γιγαντοοθόνες στις πλατείες.
Ο κρητικός γιατρός
Το πανηγύρι των media είχε και άλλες εξαιρετικές στιγμές. Κορυφαία μορφή των ημερών, ο κρητικός γιατρός που θεράπευσε τη φαρυγγίτιδα του Μπόνο (η φωνή του είχε κλείσει στη συναυλία στο Σαράγεβο). Ενας συμπαθέστατος μακρυμάλλης, με βαριά προφορά, που έλεγε για τις ενέσεις που του έκαναν και έκλεινε με τη διαπίστωση ότι «τουλάχιστον οι έλληνες γιατροί θα του μείνουν αξέχαστοι». Ο Μπόνο όντως τον ευχαρίστησε από σκηνής και έκανε ειδική μνεία στους έλληνες γιατρούς.
Κάνω rewind τη βιντεοκασέτα και πετυχαίνω τον Μπόνο να κατεβαίνει τις σκάλες του αεροπλάνου στο Ηράκλειο χαιρετώντας με «gia sas, gia sas» και τον ντράμερ Λάρι Μάλεν να μιλάει για «sunshine, beautiful girls» και για χάσιμο της συναυλιακής τους παρθενιάς στην Ελλάδα. Fast forward (κάποια στιγμή πρέπει να τα ψηφιοποιήσω όλα αυτά πριν καταστραφούν) και ξαναβρισκόμαστε στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, αυτήν τη φορά μετά την πτήση επιστροφής από Θεσσαλονίκη. Ο Μπόνο μιλάει στις κάμερες για την «καλύτερη βραδιά της ζωής μου» (μήπως ήταν και ΠΑΟΚ από μικρός;). «Απόψε ήταν ένα μεγάλο δώρο για μας. Παίρναμε από τον κόσμο περισσότερα από όσα δίναμε. Ένα έξυπνο, σκεπτόμενο, γενναιόδωρο κοινό».  
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από