[Ιστορίες] Εχθροί και φίλοι

Κάθε πρωί, λίγο πριν από τις 8, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ βγαίνει στο μικρόφωνο του γαλλικού ραδιοφωνικού σταθμού Europe 1. «Τα κέφια του Ντάνι» διαρκούν μόλις τρία λεπτά. Ο Ντάνι έχει κουραστεί, κατεβάζει σιγά σιγά ρυθμούς. Αλλά επειδή είναι αυτός που είναι, τα ραδιοφωνικά του τρίλεπτα είναι πάντα uptempo. Ενίοτε είναι και θυμωμένα.

Πρωί Δευτέρας, ο Ντάνι θέλησε να μιλήσει για μια λαϊκή εξέγερση που περνάει σχεδόν απαρατήρητη, στη σκιά της Ουκρανίας, μακριά από την Ευρώπη∙ τους δεκάδες χιλιάδες Βενεζουελανούς που διαδηλώνουν εβδομάδες τώρα εναντίον της «μετα-τσαβικής» κυβέρνησης Μαδούρο, καταγγέλλοντας τον πληθωρισμό, τη διαφθορά, την εγκληματικότητα. «Ξέρετε πόσους υπουργούς έχει ο Μαδούρο;» ρώτησε τους ακροατές. «Περισσότερους από 100!». Αλλοτε κτηνοτροφική και γεωργική χώρα, εξήγησε, η Βενεζουέλα αναγκάζεται σήμερα να εισάγει τα πάντα. Στηρίζεται μόνο στα έσοδα από το πετρέλαιο – αποτέλεσμα, ένας πληθωρισμός-ρεκόρ, κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης, ελλείψεις σε βασικά αγαθά. Και εγκληματικότητα: 26.000 ανθρωποκτονίες πέρυσι. Επειτα από 15 χρόνια εξουσίας, όμως, αδύνατο να κατηγορήσεις τους «προηγούμενους». Ο Μαδούρο παίζει λοιπόν το χαρτί του αντιιμπεριαλισμού και του αντιαμερικανισμού. Κινητοποιεί τους οπαδούς του και κηρύσσει τη μητέρα όλων των μαχών: η εξέγερση εναντίον του, φωνάζει, είναι μια φασιστική εξέγερση. Οι νεκροί ξεπερνούν τους 13.

Ο Ντάνι ήταν θυμωμένος. Τον ενοχλεί ότι μέρος του γαλλικού φιλελεύθερου αριστερού Τύπου, η αγαπημένη του Λιμπερασιόν για παράδειγμα, αναφέρεται στη βενεζουελανή αντιπολίτευση ως «σκληροπυρηνική Δεξιά», σαν να βρισκόμασταν, ας πούμε, στο 1960 και να ήταν μέλη του Μετώπου της Γαλλικής Αλγερίας∙ και δεν υποφέρει το γεγονός ότι κομμάτι της γαλλικής Αριστεράς, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν συγκεκριμένα, στηρίζει σήμερα τον Μαδούρο. Το ότι ο Τύπος φιμώνεται, οι ελευθερίες καταστέλλονται, η διαφθορά λυσσομανάει, δεν τους ενοχλεί∙ όπως δεν τους ενοχλούσε εξάλλου το «χεράκι χεράκι» του Τσάβες με τον Αχμαντινετζάντ. «Οι εχθροί των εχθρών μου είναι φίλοι μου, τελεία». Αλλωστε ως Τσάβες ή Μαδούρο ονειρεύεται εαυτόν ο Μελανσόν, να μιλάει έξι ώρες χωρίς διακοπή στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση – ο Ντάνι είναι σίγουρος. Για την ιστορία, το κόμμα του Μελανσόν κατήγγειλε «τις προσπάθειες αποσταθεροποίησης της δημοκρατικής κυβέρνησης της Βενεζουέλας» ένα εικοσιτετράωρο πριν εκφράσει ο ΣΥΡΙΖΑ την «ολόθερμη αλληλεγγύη» του στους «προοδευτικούς, δημοκρατικούς και σοσιαλιστικούς δρόμους που διανύει η χώρα». Ντάνι, πόσο θα μας λείψεις.