Αγρια άλογα στις στέπες του Καζακστάν. Αετοί πάνω από απόκρημνα βράχια να πετούν ψάχνοντας για το επόμενο θήραμά τους. Ατελείωτοι παγωμένοι δρόμοι, άδειοι για δεκάδες χιλιόμετρα, με μοναδικό φως να τους αγκαλιάζει αυτό των αστεριών.
Ο υπερσιβηρικός αυτοκινητόδρομος Μ5 με εκατοντάδες νταλίκες να αγκομαχούν πάνω του καταπίνοντας χιλιόμετρα και κουβαλώντας εμπορεύματα από τη μία άκρη της Ρωσίας στην άλλη. Οχι, δεν είναι ντοκιμαντέρ του National Geographic. Είναι το ταξίδι των έξι τολμηρών φιλάθλων του ΠΑΟΚ που την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη, με στόχο να καλύψουν τα περίπου 6.000 χιλιόμετρα που χωρίζουν την πόλη τους από την Αστάνα του Καζακστάν. Την έδρα της Σαχτιόρ Καραγκαντί την οποία αντιμετώπισε η ομάδα του Δικεφάλου την περασμένη Πέμπτη, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.
Ο σύνδεσμος φίλων ΠΑΟΚ «Βόρειοι» ταξιδεύει πάντα οδικώς εκεί όπου αγωνίζεται ο Δικέφαλος. Το προηγούμενο μεγαλύτερο ταξίδι ήταν στο Καζάν τον Σεπτέμβριο του 2011 για το παιχνίδι Ρούμπιν Καζάν – ΠΑΟΚ. Ηταν 3.870 χιλιόμετρα και είχαν συμμετάσχει 15 τολμηροί ταξιδιώτες. Εξι από εκείνους τους τολμηρούς ταξίδεψαν και ώς την Αστάνα, για να παρακολουθήσουν το Σαχτιόρ Καραγκαντί – ΠΑΟΚ.
Αρχηγός της αποστολής και οδηγός του εννεαθέσιου Φολκσβάγκεν Τρανσπόρτερ είναι ο 45χρονος Φώτης Κυριακόπουλος. Ο μέχρι πρότινος οδηγός του λεωφορείου του ΠΑΟΚ και τώρα μέλος της ομάδας φροντιστών του Δικεφάλου. Οι υπόλοιποι είναι οι Γιώργος Τοπαλίδης, 59 ετών, Γιώργος Στεφανίδης, 45 ετών, Κώστας Λουκάκης, 35 ετών, Τάσος Μαυρίδης, 23 ετών και Τάσος Ασλάνης, 33 ετών.
«Η ιδέα για την πραγματοποίηση ενός νέου ρεκόρ των Βορείων όσον αφορά το πιο μακρινό ταξίδι για παιχνίδι του ΠΑΟΚ γεννήθηκε κατά την κλήρωση των ομίλων», λέει ο Φώτης Κυριακόπουλος και συνεχίζει: «Θέλαμε να σπάσουμε το ρεκόρ του Καζάν και περιμέναμε την κλήρωση για να μας δώσει την ευκαιρία αυτή. Εγώ για πλάκα είχα γράψει στο facebook ότι θέλω την Καρακαντί για να ταξιδέψουμε ώς το Καζακστάν. Eλεγαν ότι είμαι τρελός, όμως μόλις ήρθε η κλήρωση, όπως το είχα πει, αρχίσαμε να το σκεφτόμαστε.
Μετά την εκδρομή για την Αλκμααρ, θέλαμε να πάμε στη Χάιφα, αλλά δεν μας έδιναν άδεια να περάσουμε από τη Συρία λόγω του πολέμου και έτσι εκείνο το ταξίδι ματαιώθηκε. Ηρθε η ώρα της Καραγκαντί και εγώ είχα προετοιμαστεί ήδη. Είχα πάρει πληροφορίες από επαγγελματίες οδηγούς και φίλους που ζουν στις περιοχές από τις οποίες υπολόγιζα ότι έπρεπε να περάσουμε. Χάραξα την καλύτερη δυνατή πορεία και έμενε μόνο να αποφασιστεί πόσοι θα ταξιδέψουμε.
Υπήρχαν πάρα πολλοί που ήθελαν να έρθουν μαζί μας, όμως εγώ δεν μπορούσα να πάρω την ευθύνη πολλών ανθρώπων σε ένα ταξίδι στο άγνωστο. Ουσιαστικά αυτό που κάναμε ήταν ένα ταξίδι στο άγνωστο. Σε μέρη όπου οι θερμοκρασίες φτάνουν σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Συναντήσαμε θερμοκρασίες που έφταναν τους -17°C με αέρα. Μεγάλα κομμάτια του δρόμου παγωμένα, οδόστρωμα σε άθλια κατάσταση και μπορώ να πω ότι σε πολλά σημεία ένιωθα πως υπήρχε κίνδυνος. Ολες τις ημέρες, εκτός από δύο, ταξιδεύαμε και βράδυ, σε δρόμους που μας είχαν πει να μην τους χρησιμοποιήσουμε βράδυ, καθώς υπήρχε κίνδυνος με τον πάγο. Για εξήντα και εβδομήντα χιλιόμετρα δεν συναντούσαμε ούτε αυτοκίνητο. Επρεπε όμως να το κάνουμε, για να φτάσουμε στην ώρα μας στο γήπεδο».
