Οι εποχούμενοι που κινούνται στο καθοδικό ρεύμα της οδού Καλλιρρόης έχουν μια σπάνια τύχη. Εκτός από την πινακίδα της Τροχαίας που τους ενημερώνει ότι η αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας οδηγεί στη λεωφόρο Συγγρού, η μεσαία στην οδό Πειραιώς και η δεξιά στην περιοχή της Καλλιθέας, πληροφορούνται επίσης ότι οι ημεδαποί πρέπει να έχουν προτεραιότητα έναντι των αλλοδαπών στην αγορά εργασίας. Διατυπωμένη υπό τη μορφή αιτήματος («Δουλειά πρώτα στους Ελληνες»), η πληροφορία είναι γραμμένη σε ένα πανό που έχει κρεμαστεί κάτω ακριβώς από την πινακίδα της οδικής σήμανσης. Είναι κάτι που μπορεί να μην έχει και πολλή σχέση με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Αλλά για τους υπεύθυνους του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού αυτό φαίνεται να έχει ελάχιστη σημασία.
Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο λόγος που το πανό εξακολουθεί να βρίσκεται κρεμασμένο κάτω από την πινακίδα οφείλεται στην ευαισθησία της Τροχαίας, στα φιλάνθρωπα συναισθήματα των υπηρεσιών του Δήμου ή ακόμη και σε κάποιο συνδυασμό των δύο. Γιατί στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, η επιγραφή στο πανό δεν είναι απλώς ένα σύνθημα. Είναι η υπαρξιακή κραυγή ενός άλλοτε σφριγηλού κόμματος που βρέθηκε ξαφνικά στα όρια της αποδημίας. Μοιάζει με το κύκνειο διαφημιστικό σποτ του αρχηγού του, ενός κονφερανσιέ της πολιτικής που πίστεψε ότι έλαβε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος όταν είδε να προσγειώνεται στους ώμους του ένα λευκό περιστέρι, και τώρα έχει χάσει το στασίδι του στην Εκκλησία της Τηλεόρασης.

Ακόμη κι έτσι, όμως, δικαιούται να αναρωτηθεί κανείς εάν κάτω από το πανό του ΛΑΟΣ μπορεί ένας τρίτος να κρεμάσει το δικό του πανό για να διατυπώσει το δικό του αίτημα. Μπορεί να φανταστεί μια πόλη όπου κάτω από κάθε πινακίδα της Τροχαίας θα κρέμεται ένα πανό με κάποιο σύνθημα. Και δεν χρειάζεται να μεμψιμοιρεί. Ακόμη κι αν περίμενε από τα κόμματα να σέβονται – πρωτίστως αυτά – τους νόμους της Πολιτείας, μπορεί να αισθανθεί τυχερός επειδή κάτω από την πινακίδα βρίσκεται απλώς ένα πανό κι όχι ένα τεράστιο πορτρέτο του αρχηγού να ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Και τους εποχούμενους να σκύβουν ασυναίσθητα το κεφάλι στη θέα του «Πολυαγαπημένου Ηγέτη».