Ως νέος φοιτητής έπαιζα πότε πότε πόκερ. Κυρίως για να περάσει η ώρα. Ωστόσο, με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν μου πάει αυτό το παιχνίδι. Η ψυχοσύνθεσή μου ήταν ακατάλληλη. Νομίζω ότι το κύριο πρόβλημά μου με το χαριτωμένο παίγνιο ήταν η αδυναμία μου να κάνω μπλόφες. Και το άγχος που μου προκαλούσε κάθε γύρος, είτε έχανα είτε κέρδιζα. Χρόνια μετά διαπίστωσα τη διαφορά μου από όσους ασχολούνται με την πολιτική. Κατάλαβα, δηλαδή, ότι οι πολιτικοί τόσο στη χώρα μου αλλά και στην ξενιτιά είχαν αυτά τα δυο χαρακτηριστικά που με απομάκρυναν από το πόκερ. Δηλαδή είχαν στο αίμα τους την μπλόφα και την ψυχραιμία που απαιτείται από τους χαρτοπαίκτες. Με τον καιρό συνειδητοποίησα ότι δεν αντέχω ούτε την νοοτροπία των παικτών των χρηματιστηρίων. Κι έτσι βρέθηκα παρατηρητής των θεάτρων της ιστορίας.
Αυτά τα θυμήθηκα παρακολουθώντας την ή μάλλον τις προεκλογικές κουβέντες και τοποθετήσεις. Κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί, αν όχι όλοι, μετέρχονται, νομίζω, τις πιο πάνω ιδιότητες με τρόπο που ακόμη κι εγώ τις καταλαβαίνω.
Ας πούμε ότι όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί μας λένε ότι θα ζητήσουν την κατάργηση ή την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου (ή ό,τι άλλο) και, κατά συνέπεια, της δανειακής σύμβασης, που μας διατηρεί ακόμη στην επιφάνεια της τρικυμισμένης θάλασσας. Είναι λοιπόν κοινός τόπος ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια για αλλαγή του Μνημονίου. Η ύφεση στη χώρα μας έχει τέτοια έκταση και βάθος, που όχι μόνο δεν είχε προβλεφθεί από τους έμπειρους ειδικούς του ΔΝΤ, οι οποίοι εκλήθησαν από την ΕΕ να δώσουν τα φώτα τους και τα χρήματα της παγκόσμιας κοινότητας που διαχειρίζονται, όχι μόνο αποσταθεροποίησε την κοινωνική συνοχή, αλλά αποσαθρώνει και το πολιτικό σύστημα.

Η στάση, λοιπόν, των κομμάτων απέναντι στη συνέχεια ή στην ανατροπή συναρτάται από την επιθυμία μας να βγούμε από τον φαύλο κύκλο. Αλλά το αποτέλεσμα της όποιας διαπραγμάτευσης συναρτάται και από την πολιτική που είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει η παγκόσμια κοινότητα μέσω του ΔΝΤ και της ΕΕ. Δηλαδή, αν και σε ποιο βαθμό θα θελήσουν να ανταποκριθούν στις εύλογες απαιτήσεις μας. Αυτό που είναι σημαντικό κατά τη γνώμη μου είναι να απαντηθεί από τα κόμματα ποια θα είναι η πορεία μας αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.
Η σημερινή τοποθέτηση της πλειονότητας των κομμάτων είναι ότι επιθυμούν την παραμονή μας στο ευρώ. Από εκεί και πέρα, παίζουν πόκερ. Κρατάνε κλειστά τα χαρτιά τους στο ερώτημα τι προτείνουν για τη χώρα αν τα αιτήματά μας δεν γίνουν δεκτά ή αν γίνουν μερικώς δεκτά.
Πιθανόν να έχουν δίκιο, ως γνήσιοι χαρτοπαίκτες, να μη συνεχίζουν τη συζήτηση, να μη μιλάνε για πιθανότητες και ενδεχόμενα. Ομως εμένα με γεμίζουν ανασφάλεια και μαύρες σκέψεις για το μέλλον.
Βέβαια, από έναν εκπρόσωπο κόμματος σε πάνελ άκουσα την απειλητική απάντηση (στην ερώτηση αν δεν δεχτούν οι ξένοι τα αιτούμενα): «Ε, τότε θα πρέπει να προχωρήσουμε στον σχεδιασμό ενός πλάνου Β». Δηλαδή; Στο υπόψη παίγνιο κρατάμε κι ένα χαρτί κλειστό. Ετσι νομίζουν ότι σπάνε τα νεύρα του αντιπάλου. Ο οποίος θα χάσει την ψυχραιμία του και θα πάει ντούκου. Αν όμως δεν πάει; Τότε; Τότε θα ρίξουμε τα ρέστα του έθνους με το τελευταίο χαρτί, που τελικά όλοι υποπτεύονται ποιο θα είναι;

Ετσι λοιπόν βαδίζουμε. Με τα ρέστα μας έτοιμα να τοποθετηθούν και εν αναμονή της ρελάνς. Δεν ξέρω. Δεν καταλαβαίνω. Και εν πάση περιπτώσει, δεν νομίζω ότι έτσι παίζεται το παίγνιον. Γιατί τελικά οι διεθνείς σχέσεις, και το μέλλον μιας χώρας, δεν είναι μια παρτίδα πόκερ. Μου μοιάζει περισσότερο με παρτίδα σκάκι. Οπου τις κινήσεις θα πρέπει να τις υπολογίζουμε από πριν. Οπου η στρατηγική θα καταρτίζεται από την πρώτη κίνηση. Και όπου με θυσίες, έξυπνες κινήσεις και επιμονή μπορεί να κερδηθεί το ποθούμενο – που, στην προκειμένη περίπτωση, είναι η παραμονή μας στο ευρώ, χωρίς να διαλυθούμε κι άλλο.
Αλλά είπαμε. Αυτοί ξέρουν. Κι εγώ προσωπικά δεν άντεξα ποτέ το πόκερ.