Επιβεβαιώθηκε πολλές φορές: «Η δημοσιογραφία οδηγεί παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις εγκαίρως». Συχνά οδηγεί ακριβώς απέναντι: στην πολιτική και στην εξουσία. Σημαντικοί έλληνες δημοσιογράφοι με ιστορικό σκληρής κριτικής στην πολιτική και στους πολιτικούς, στο τέλος υπέκυψαν οι ίδιοι στη γοητεία της πολιτικής. Ειδικά στις περιόδους που αυτή η γοητεία υπήρχε σε επάρκεια. Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα αμέτρητοι δημοσιογράφοι μπήκαν στη Βουλή και πολλοί έγιναν μέλη κυβερνήσεων. Κατά κανόνα η αλλαγή ρόλου ήταν επιτυχής και έγραψαν ιστορία αντάξια του δημοσιογραφικού παρελθόντος τους. Προπολεμικά ήταν για παράδειγμα ο Ηρακλής Πετιμεζάς, ο Θ. Βελιανίτης, ο Εμμανουήλ Ρέπουλης, ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος κ.ά. που έγιναν πολιτικοί επειδή ήταν δημοσιογράφοι. Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς στις πρώτες κυβερνήσεις του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Η τοποθέτηση του Παντελή Καψή – πεπειραμένου δημοσιογράφου και πρώην διευθυντή των «ΝΕΩΝ» και του «Βήματος» – στη θέση του υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν εξέπληξε. Δείχνει για μία ακόμη αφορά ότι η επαγγελματική επιτυχία στον χώρο της ενημέρωσης μετατρέπει τον δημοσιογράφο σε αντικείμενο του πόθου της πολιτικής. Οτι συχνά καταφέρνει να τον αποσπάσει και να τον εντάξει στο παιχνίδι της, δεν είναι απλώς μια παλιά υπόθεση που συνεχίζεται στις μέρες μας. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι καμιά υπόθεση του μέλλοντος, καθώς οι «ανάρμοστες σχέσεις» ανάμεσα στην ενημέρωση και την πολιτική θα επεκτείνονται χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας και των μεθόδων επικοινωνίας.
Βεβαίως, καθώς η δημοσιογραφία είναι από τα επαγγέλματα στα οποία είσαι ό,τι δηλώσεις, ο κλάδος έδωσε στη χώρα και δυο… πρωθυπουργούς. Τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα – της αποστασίας – και τον… Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που δηλώνει ώς τώρα εκδότης και δημοσιογράφος. Υπάρχουν και άλλοι πρωταγωνιστές στον χώρο της πολιτικής και της εξουσίας που στα χαρτιά αναφέρονται ως δημοσιογράφοι. Π.χ. ο Κώστας Λαλιώτης, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Μανώλης Γλέζος… Οπως υπάρχουν και θλιβερές περιπτώσεις όπως ο Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, υπουργός της χούντας και θεωρητικός της.
Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης δεσπόζουν στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή δυο μορφές της έντυπης δημοσιογραφίας της εποχής. Ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος, οικονομικός συντάκτης και διευθυντής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» αργότερα – και ταυτόχρονα πανεπιστημιακός και πνευματικός άνθρωπος -, εξελέγη πολλές φορές βουλευτής, διετέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις της ΝΔ. Υπήρξε αντιπρόεδρος επί Γεωργίου Ράλλη, ενώ είχε θητεύσει ως υφυπουργός και στις κυβερνήσεις της Ενωσης Κέντρου.
Ο άλλος ήταν ο Τάκης Λαμπρίας, μεγάλο όνομα της προδικτατορικής δημοσιογραφίας. Διευθυντής της «Μεσημβρινής» μέχρι το 1968, όταν αυτοεξορίστηκε και συνδέθηκε με τον Κ. Καραμανλή. Μέλος της πρώτης μεταδικτατορικής Βουλής με τη ΝΔ, υφυπουργός Προεδρίας και κυβερνητικός εκπρόσωπος, γενικός γραμματέας του ΕΟΤ και από το 1984 ευρωβουλευτής για τρεις συνεχόμενες θητείες. Συνεχίζοντας την παράδοση μετά το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου συμπεριελάμβανε ανελλιπώς στις κυβερνήσεις του τον Δημήτρη Μαρούδα, παλαιό αστυνομικό συντάκτη.
Δυο ακόμη από τα ιερά τέρατα της εποχής θα περάσουν αργότερα στην πολιτική. Ο Γιάννης Καψής – πατέρας του σημερινού υπουργού Επικρατείας -, δημοσιογράφος από το 1946 με αγωνιστική παρουσία στις πολιτικές περιπέτειες της χώρας, φυλακίστηκε και εξορίστηκε από τη χούντα, υπήρξε αρχισυντάκτης στο «Βήμα» και διευθυντής στον «Ταχυδρόμο» και στα «ΝΕΑ» και το 1982 μεταπήδησε στο υπουργείο Εξωτερικών, ως υφυπουργός στην αρχή και αναπληρωτής υπουργός στη συνέχεια. Εκλεγόταν για πολλά χρόνια βουλευτής στη Β’ Πειραιά και έχει πλούσιο συγγραφικό έργο. Η συγγραφική δραστηριότητα συνήθως είναι το τρίτο σκέλος του ίδιου τριγώνου με την πολιτική και τη δημοσιογραφία.
Στην ίδια ρότα κινήθηκε ο Γιώργος Ρωμαίος, επίσης με αντιδικτατορική δράση και μακρά θητεία στη δημοσιογραφία. Διευθυντής στο «Βήμα της Κυριακής» και επικεφαλής της ΕΡΤ, εξελέγη μετά το 1984 δύο φορές ευρωβουλευτής και αργότερα μετείχε στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη. Για να επιστρέψει τελικά στη δημοσιογραφία – ως αρθρογράφος του «Βήματος» σήμερα και ως συγγραφέας με την ιστορική έρευνα «Η περιπέτεια του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα».
Ενας ακόμη σημαντικός δημοσιογράφος εκείνης της γενιάς, ο Γιάννης Μαρίνος, εξελέγη ευρωβουλευτής με τη ΝΔ το 1999. Στην Ευρωβουλή εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ ο παλαιός δημοσιογράφος Γιάννης Ρουμπάτης, που είχε διατελέσει εκπρόσωπος Τύπου του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρελθόν. Οπως επίσης με τη ΝΔ και οι δημοσιογράφοι Γιώργος Αναστασόπουλος και Κατερίνα Δασκαλάκη.
Σχόλια
