Αν ερχόταν κάποιος που έχει χάσει τη δουλειά του και σας έλεγε «καλά τα λέτε, κ. Νταλάρα, αλλά εσείς μένετε στη Φιλοθέη»…
Αν ερχόταν, το πρώτο που θα του έλεγα είναι να είμαστε σοβαροί. Τι σχέση έχει η Φιλοθέη με τη δουλειά του; Το δεύτερο, θα του έλεγα ότι έχω χάσει κι εγώ τη δική μου δουλειά. Είναι γεγονός ότι η δουλειά μου, έτσι όπως την ξέρατε, δεν υπάρχει πια. Τρίτο, το να μένω στο σπίτι μου στη Φιλοθέη είναι επιλογή μου. Δεν μου το άφησε ο μπαμπάς μου κληρονομιά, δεν το έκλεψα, δούλεψα, το αγόρασα, δάνειο δεν πήρα. Κι αν μένω τώρα στη Φιλοθέη, το Χαϊδάρι, ο Βύρωνας, το Μπραχάμι και η Κοκκινιά μού κλείνουν ακόμα το μάτι. Επίσης θα του έλεγα ότι δεν είναι κακό να ονειρεύεται κανείς να βελτιώσει τη ζωή του.
Αυτή η εμφυλιακή λογική δεν βγάζει πουθενά. Το θέμα είναι να καταρριφθούν οι ανισότητες, να μπορούμε όλοι να έχουμε Φιλοθέες. Αν ερχόταν, θα του έλεγα επίσης ότι τίποτε απ’ αυτά που έχουμε και εγώ και εκείνος δεν είναι δικά μας, γιατί δεν μπορούμε να τα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας. Τέλος, θα του έλεγα ότι ό,τι έχω το έχω γιατί μου το δίνουν οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια, γι’ αυτό και κάνω ό,τι μπορώ για να τους το επιστρέψω, όπως η συναυλία στις 12 Ιουλίου στο Βεάκειο. Η ιστορία μου όλη είναι εκεί – και εδώ – μέσα από τους δίσκους μου, τις δουλειές μου, τις επιλογές μου…
