Πολλοί άσκησαν κριτική στον Γούντραφ επειδή εξιδανίκευσε την Πρώτη- την Αθηναϊκή- Δημοκρατία. Νομίζω πως μια τέτοια κριτική δεν αποδίδει την ουσία του βιβλίου. Το κύριο μειονέκτημα αυτού του έργου εντοπίζεται κατά τη γνώμη μου αλλού: στην εξιδανίκευση του μοντέλου της συμμετοχικής δημοκρατίας σε τέτοιο βαθμό που οι αιρετοί αντιπρόσωποι να χαρακτηρίζονται από τον συγγραφέα… «ζεσταμένα παγωτά». Ο συγγραφέας εμφανώς προτιμά μια συγκεκριμένη αμερικανική αντίληψη για την πολιτική ως μορφή συμμετοχής, αμοιβαίων υποσχέσεων, διαβουλεύσεων και κυρίως πειθούς, από την ευρωπαϊκή, η οποία αντιλαμβάνεται την πολιτική ως έκφραση της κυριαρχίας ενός πολιτικού σώματος, όπως αυτό προκύπτει από τη σύγκρουση διαφορετικών και πολλές φορές ασυμβίβαστων συμφερόντων. Παρόλο λοιπόν που προτείνει μέτρα για την καλύτερη λειτουργία του αμερικανικού κοινοβουλευτικού συστήματος, είναι εμφανής η υποτίμηση από μέρους του τού ρόλου και του χαρακτήρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Αυτό όμως το έργο το έχουμε δει και εδώ. Όσο περισσότερη συμμετοχική δημοκρατία «κηρύσσεται», τόσο ευκολότερα κάθε φωνή που διαφωνεί για το οποιοδήποτε θέμα, με οποιαδήποτε αν θέλετε πρόθεση, κατατάσσεται στους εχθρούς της μιας ή της άλλης «παράταξης» και απειλείται είτε με διαγραφή, αν μιλάμε για πολιτικό στέλεχος, είτε με τη ρετσινιά της «προδοσίας», αν μιλάμε για επιστήμονες. Τα απαράδεκτο μιας τέτοιας στάσης δεν ακυρώνεται στην περίπτωση που η εν λόγω παράταξη πλησιάζει τον στόχο της πρόσβασης στην εξουσία. Αντιθέτως τότε γίνεται ακόμη πιο απαράδεκτη. Οι αντιδράσεις για την κριτική των συνταγματολόγων στο ζήτημα της επερχόμενης προεδρικής εκλογής είναι αποκαλυπτικές. Αυτό ακριβώς το γεγονός δείχνει πόσο δύσκολα είναι και τα όρια στη σχέση ανάμεσα στους ειδικούς, τους διανοουμένους και της κατά Γούντραφ ιδέας της «διαβούλευσης χωρίς ειδικές γνώσεις». Η «διαβουλευτική δημοκρατία» των μη ειδικών τις περισσότερες φορές είναι το πρόσχημα για την προώθηση των πιο αντιδημοκρατικών ιδεών. Και πάντως δεν μπορεί να υποκαταστήσει αλλά μόνο να συμπληρώσει την αναγκαιότητα μιας ισχυρής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και μιας κριτικής στάσης των διανοουμένων… Στάσης που δεν πρέπει να ακυρώνεται μπροστά στα οφέλη της όποιας εξουσίας.
