Το Μικρό Πάπιγκο

Τα 2 χλμ. που χωρίζουν το Μεγάλο Πάπιγκο από το Μικρό, διασχίζουν μια περιοχή όπου είναι εμφανής η αέναη μάχη του νερού και του ανέμου με την πέτρα. Έτσι γεννήθηκαν οι μπιστεριές, το καταφύγιο των κυνηγημένων και οι οβίρες, οι πισίνες του Πάπιγκου. Στην είσοδο του Μικρού Πάπιγκου βρίσκεται η εκκλησία των Ταξιαρχών με το καμπαναριό της. Ο ναός χτίστηκε το 1808 και ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1960. Από τον αρχικό ναό του 19ου αι. παραμένει το αριστουργηματικό ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Από τους Ταξιάρχες ξεκινά το μεγάλο καλντερίμι του χωριού πάνω στο οποίο βρίσκεται το παλιό σχολείο, έργο και αυτό του Μιχαήλ Αναγνωστόπουλου. Σήμερα εδώ έχει βρει στέγη το Κέντρο Ενημέρωσης της WWF όπου θα σας ενημερώσουν για την πανίδα και τη χλωρίδα της περιοχής, (τηλ.: 26530-41071). Τους μαχαλάδες του Πάπιγκου το εποπτεύουν «Οι οδοντωτές κορυφές παρόμοιες με πύργους του μεσαίωνα», που θα έλεγε και ο Κρυστάλλης. Είναι οι πέντε πύργοι της Αστράκας με τον ψηλότερο να φτάνει στα 1,788 μ. ενώ στο επάνω μέρος τους είναι επίπεδοι και σχηματίζουν σχετικά ομαλά οροπέδια!