Νέο πρόεδρο κλήθηκαν να εκλέξουν χθες οι Αλγερινοί, αλλά αυτό είναι ανιαρό θέμα- η επανεκλογή του Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα θεωρούνταν βέβαιη, το ίδιο και η νοθεία. Ενδιαφέρον έχει να περιπλανιέσαι στα στενοσόκακα της κάσμπας, της παλιάς πόλης στο Αλγέρι, εκεί όπου δεν χωρούν τα 4×4 των πλουσίων, μόνο άνθρωποι φτωχοί και γαϊδουράκια.


Στα μάτια του απεσταλμένου της «Figaro» το Αλγέρι μοιάζει με απέραντο εργοτάξιο. Επενδυτές από τον Κόλπο φτιάχνουν καινούργιο λιμάνι. Οι πρώην αποικιοκράτες, οι Γάλλοι, τελειώνουν το Μετρό. Στρατιές Κινέζων χτίζουν εργατικές κατοικίες. Το Αλγέρι αλλάζει, και το οφείλει στα πετροδολάρια. Η πρωτεύουσα είναι πλούσια αλλά οι κάτοικοι στην πλειονότητά τους είναι φτωχοί. Υπάρχουν βέβαια και οι έχοντες, αυτοί που μετακινούνται με Ηummer ή 4×4 και μένουν σε βίλες φανταχτερές, σε συνοικίες όπως το Ντάλας (!)

στους λόφους που δεσπόζουν στη «λευκή πόλη»- έτσι το αποκαλούν το Αλγέρι, γιατί αστράφτει κάτω από τον ήλιο, μπροστά στη γαλάζια θάλασσα.

Στην κάσμπα, όμως, την παλιά του πόλη, τίποτα δεν ακτινοβολεί.

Εδώ, οι προεκλογικές υποσχέσεις του Μπουτεφλίκα ότι θα δημιουργήσει κατά την τρίτη πενταετή του θητεία 3.000.000 νέες θέσεις εργασίας, στην καλύτερη περίπτωση προκαλούν ειρωνικά σχόλια: «Μπορεί στην τέταρτη θητεία». Εδώ, τα κτίρια πέφτουν σαν ντόμινο. Δεν έχουν μείνει όρθια πια παρά 900 κτίρια, τα περισσότερα τα συγκρατούν μαδέρια. Φαινόμενο μοναδικό στο Μαγκρέμπ. Από την Τυνησία έως το Μαρόκο, οι παλιές πόλεις έχουν διατηρήσει τη λάμψη τους. Όχι στο Αλγέρι.

Τα παράδοξα

Η κάσμπα συγκεντρώνει όλη την ιστορία και τα παράδοξα της χώρας. Ήταν το επίκεντρο του αντιαποικιακού αγώνα. Έπειτα, το 1962, όταν έφυγαν οι pieds-noirs, οι Ευρωπαίοι με τα «μαύρα πόδια» (από τα παπούτσια που φορούσαν), τα άδεια σπίτια καταλήφθηκαν από ντόπιους, και επαρχιώτες, ο πληθυσμός αυξήθηκε κατακόρυφα. Τα «ματωμένα χρόνια» της δεκαετίας του 1990, μετά την επέμβαση του στρατού και την ακύρωση της εκλογικής νίκης του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας, η κάσμπα έγινε φυτώριο τρομοκρατών. Ένοπλοι ισλαμιστές επέβαλαν εδώ την «ηθική τάξη» τους, σφαγίαζαν πωλητές τσιγάρων και αστυνομικούς… «Ζήσαμε φριχτές στιγμές», λένε οι κάτοικοι.

Οι ελευθερίες των γυναικών απειλούνται


ΣΤΗΝ ΑΛΓΕΡΙΑσήμερα επικρατεί ηρεμία. Η οποία άλλοτε συνοδεύεται από δυσφορία («Το κράτος όλο λέει ότι θα σώσει την περιοχή αλλά δεν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση») και άλλοτε από ανία. «Θέλουμε να ζήσουμε τώρα, όχι σε τριάντα χρόνια», λένε στη «Figaro» δύο νεαρές κοπέλες, φοιτήτριες, η Καρίμα και η Σιχέμ. Λιγοστοί είναι οι νέοι (και νέοι είναι τρεις στους τέσσερις Αλγερινούς) που δεν ονειρεύονται να φύγουν μακριά, να μεταναστεύσουν στη Γαλλία. «Ο κόσμος θέλει “εθνική ακαθάριστη ευτυχία”, παιδεία, πολιτισμό, αναψυχή. Το επίπεδο της ποιότητας ζωής δεν κάνει τον προορισμό Αλγερία ελκυστικό για τους Αλγερινούς», λέει ένας επιχειρηματίας, ο Σλιμ Οτμανί.

Η Καρίμα και η Σιχέμ κυκλοφορούν στον δρόμο χωρίς χιτζάμπ (μαντίλα). Η εικόνα αυτή δεν είναι σπάνια, πρόσφατη έρευνα όμως δείχνει πως η αλγερινή κοινωνία γίνεται όλο και πιο συντηρητική, οι ελευθερίες των γυναικών απειλούνται. Το 2000, υπέρ της ισότητας των φύλων δήλωνε το 27%, σήμερα το ποσοστό αυτό είναι 16%. Μόνο 2 στους 10 Αλγερινούς υποστηρίζουν την εργασία των γυναικών και 7 στους 10 θέλουν όλες οι γυναίκες να φορούν μαντίλα. «Ο πληθυσμός δεν ελπίζει πια σε μια συλλογική λύση», εξηγούν οι κοινωνιολόγοι· «αναζητεί λοιπόν την προσωπική σωτηρία μέσω του Ισλάμ».