Μπορεί να έχουν σύνδρομο Down, τύφλωση, να κάνουν χημειοθεραπεία, δεν παύουν όμως να είναι κούκλες. Και δεν συμφωνούν όλοι με τη διάθεση τους στην αγορά. Για ορισμένους είναι ένα κακό αστείο, για άλλους όμως μια αντανάκλαση της πραγματικότητας.
Η πρώτη εντύπωση είναι συνήθως ψευδής. Μοιάζουν με όλες τις άλλες κούκλες και δείχνουν τέλειες όσον αφορά την πλαστικότητά τους. Μια πιο προσεκτική ματιά όμως επιβεβαιώνει πως παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες σε ορισμένα χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, το στόμα τους είναι μισάνοιχτο και φαίνεται η γλώσσα, τα αυτιά είναι χαμηλότερα
ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ
Υποστηρικτές: Οι συγκεκριμένες κούκλες αίρουν τις προκαταλήψεις- Διαφωνούντες: Εντείνουν τη διαφορετικότητα ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες
στο κεφάλι, ο λαιμός κοντός και τα μάτια τους ελαφρώς τραβηγμένα. Κάπως έτσι είναι μια κούκλα με σύνδρομο Down, η κούκλα που έχει σχεδιαστεί για να δώσει στα παιδιά με αυτή τη γενετική διαταραχή ένα παιχνίδι το οποίο αναπαριστά τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ανήκει κι αυτή στη νέα κατηγορία παιχνιδιών που περιλαμβάνει κυρίως κούκλες οι οποίες «πάσχουν» από κάποια προβλήματα: προβλήματα κινητικά για παράδειγμα- όπως είναι οι κούκλες με προσθετικά άκρα-, προβλήματα ακοής- κούκλες οι οποίες φορούν ακουστικά- ή όρασης. Συνήθως οι τελευταίες συνοδεύονται από ακόμη ένα παιχνίδι, τον σκύλο-οδηγό τους. Υπάρχουν όμως και κούκλες που δεν έχουν μαλλιά. Είναι αυτές που απευθύνονται σε παιδιά που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, πριν από δέκα χρόνια, όταν η Μattel κυκλοφόρησε τη φίλη της Μπάρμπι, Μπέκι, σε αναπηρική καρέκλα, το παιχνίδι έγινε ανάρπαστο και ξεπούλησε μέσα σε δύο εβδομάδες.
Η εταιρεία της Χέλγκα Περκς κατασκευάζει κούκλες με σύνδρομο Down. Η ιδέα της ήρθε όταν, πολλά χρόνια νωρίτερα, η ανιψιά της στη Γερμανία διαγνώστηκε με το σύνδρομο. «Πέθανε σε ηλικία 9 ετών η Άγκελα. Θυμάμαι τότε που της έδωσα την κούκλα: “Είμαι εγώ”, γύρισε και μου είπε».
Τέτοιου είδους παιχνίδια χρησιμοποιούνται από τους γερμανικούς παιδικούς σταθμούς για την εκπαίδευση των παιδιών καθώς και για την άρση των προκαταλήψεων γύρω από τα άτομα που παρουσιάζουν γενετικές ιδιαιτερότητες, ενώ μαιευτήρες χρησιμοποιούν 8 διαφορετικά μοντέλα κούκλας με σύνδρομο Down για να εκπαιδεύσουν νέους γονείς που έχουν παιδιά με αυτή τη γενετική διαταραχή.
«Αν αυτές οι κούκλες δίνουν χαρά στα παιδιά με σύνδρομο Down, τότε τις υποστηρίζουμε», επισήμανε η Κάρολ Μπόις, από την Εταιρεία για το Σύνδρομο Down στη Βρετανία, αν και πρόσθεσε ότι είναι δύσκολο να γνωρίζουμε τι σκέφτονται τα συγκεκριμένα παιδιά γι΄ αυτού του είδους τα παιχνίδια. Ορισμένοι γιατροί, όμως, έχουν επιφυλάξεις. «Το να προσφέρουμε στα παιδιά με το σύνδρομο ένα παιχνίδι που τους μοιάζει, απλώς εντείνει τη διαφορετικότητά τους στο μυαλό τους», υποστηρίζει η ψυχολόγος Τζένι Σμιθ από το Λονδίνο.
ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ
ΝΑΙ «Στέλνουν θετικό μήνυμα»
ΟΧΙ «Η κόρη μου αντέδρασε»
Δείχνει πως η ζωή της καθορίζεται από το γεγονός ότι είναι άνθρωπος. Όχι από το ότι έχει το σύνδρομο. Δεν θέλει να ζει σε έναν κόσμο, όπου θα υπάρχουν κούκλες με σύνδρομο Down».
