Μάταια γίνονται προσπάθειες να καθιερωθεί η συνοικία με το όνομα Αγία Αικατερίνη, αφού από τον 17ο αιώνα λέγεται «Γύφτικα». Ήταν τον 13ο αιώνα όταν οι Βενετοί εγκατέστησαν εκεί Τσιγγάνους από την Ινδία. Η κύρια ασχολία τους ήταν η κατεργασία σιδήρου και η κατασκευή σομπών το εμπόριο των οποίων γνώρισε μεγάλη άνθηση τον 17ο αιώνα.
Οι μακρινοί απόγονοί τους είναι οι σημερινοί κάτοικοι της συνοικίας η οποία έχει έκταση κάτι λιγότερο από ένα οικοδομικό τετράγωνο και οριοθετείται από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης και από τις εργατικές κατοικίες. Ακόμη κι αν δεν έχουν καμία διαφορά με τους υπόλοιπους Πατρινούς ο τρόπος που ζουν τους κάνει να διαφέρουν: Χαμηλά, άσπρα σπίτια- κοινόβια, χωματόδρομοι, στενοσόκακα που μετά βίας χωράνε έναν άνθρωπο, πλαστικές καρέκλες και περίτεχνες κατασκευές που θυμίζουν ομπρέλες από όπου κρέμονται οι μπουγάδες. Οι γυναίκες που κάθονται έξω από τα σπίτια και κουβεντιάζουν, έχουν παράπονα και ψάχνουν το δίκιο τους: «όλοι μάς έχουν ξεχάσει. Και κυρίως οι πολιτικοί. Κοίτα τα χαμόσπιτά μας, τους χωματόδρομους, το αποχετευτικό και τη ρυμοτομία μας. Κανείς δεν φροντίζει για εμάς!», φωνάζουν χωρίς φόβο. Τη φτωχογειτονιά μέχρι πριν από λίγα χρόνια τη θεωρούσαν κακόφημη και επικίνδυνη- αφού πίστευαν πως εκεί σύχναζαν κακοποιοί. Ωστόσο σήμερα τίποτα τέτοιο δεν ισχύει.
Τα Γύφτικα
Σχόλια
