ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΕΝΤΕΚΑ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ “ΞΕΚΛΕΙΔΩΝΕΙ”
ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΜΙΑ ΖΩΗΡΗ ΚΑΙ ΓΛΑΦΥΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Έντεκα πορτρέτα που τα δέκα δημοσιεύθηκαν στα «ΝΕΑ»- τα εννιά το 1982 και το δέκατο το 2002- περιλαμβάνονται στο καινούργιο βιβλίο του Λευτέρη Παπαδόπουλου Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης, που θα κυκλοφορήσει στις 6 Οκτωβρίου από τον Καστανιώτη. Έντεκα κομμάτια, για τον Καζαντζίδη, πριν απ΄ όλα, τον Μπιθικώτση, τη Μαρινέλλα, τον Άκη Πάνου, τον Κουγιουμτζή, τον Νταλάρα, τον Μικρούτσικο, τον Γιάννη Σπανό, τη Φαραντούρη, τον Μούτση και τον Χατζηνάσιο. Τα κείμενα αυτά παρουσιάστηκαν σε μια αρχική μορφή ως συνεντεύξεις,. Στα 25 χρόνια που πέρασαν, από το 1982 ίσαμε σήμερα, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ενίσχυσε τις συνεντεύξεις, με περιστατικά από τη ζωή του με αυτούς τους καλλιτέχνες, με τον δημόσιο λόγο τους, τις αντιπαραθέσεις τους, τις χιουμοριστικές στιγμές τους, αλλά και πολλά και σημαντικά που έχουν πει για την καλλιτεχνική τους δραστηριότητα προσωπικότητες με παγκόσμιο κύρος, όπως λ.χ. ο Φρανσουά Μιτεράν.

Λέει, αίφνης, ο αείμνηστος Γάλλος πρόεδρος για τη Φαραντούρη: «Η Μαρία, ιέρεια μες στο φόρεμα της Ανατολής, επιβάλλεται στη σκηνή, όρθια, με το δεξί της χέρι να κρατάει τον ρυθμό. Το ευρύ κοντράλτο της φωνής της κυριαρχεί στην ορχήστρα. Έτσι φαντάζομαι τη θεά Ήρα. Δυνατή, γνήσια, επαγρυπνούσα. Η Μαρία, για μένα, είναι η Ελλάδα. Δεν γνωρίζω κανέναν καλλιτέχνη που να μου ΄χει δώσει σε τέτοιο βαθμό την έννοια των λέξεων “υπέροχο”, “εξαίσιο”, “θείο”».

Λευτέρης Παπαδόπουλος

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΟΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ

ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2007

Μικρούτσικος vs Σαββόπουλου

Απ΄ τη μεριά του, ο Θάνος Μικρούτσικος εμφανίζεται κριτικά επιθετικός- και κατά τη γνώμη του συγγραφέα άδικος- απέναντι στον Διονύση Σαββόπουλο, για τον οποίο λέει: «… Δεν πιστεύω ότι είναι επαναστάτης ο Σαββόπουλος… Ο Σαββόπουλος ήτανε φίλος μου.

Δεν είναι. Πιστεύω, ότι ο Σαββόπουλος αυτό που κάνει το κάνει μ΄ έναν ιδιοφυή τρόπο. Τώρα, όμως, να δούμε τι είναι αυτό που κάνει. Για μένα, ο Σαββόπουλος κάνει ένα ιδιοφυές μοντάζ. Δηλαδή, άμα τον πιάσει ο καθένας χωριστά στον τομέα του, ο μουσικολόγος για τη μουσική, ο ειδικός για τον στίχο, θα δει ότι υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία παρμένα από τους άλλους. Κι όσον αφορά τον στίχο, δεν ξέρω αν αυτά τα στοιχεία, τα παρμένα από τους άλλους και παρουσιασμένα από τον Σαββόπουλο, μαζί και με δικά του στοιχεία, αποτελούν ένα προσωπικό ύφος».

Φυσικά, όπως ήταν ευνόητο, ο Σαββόπουλος δεν άφησε αναπάντητη την «πρόκληση» του Μικρούτσικου. Και σε μια επιστολή που έστειλε στο «Ντέφι», το περιοδικό του Στέλιου Ελληνιάδη, τόνιζε, μεταξύ άλλων, με ιοβόλο ύφος: «Ήμουνα, λέει, φίλος του. Αυτό αγγίζει τα όρια του πορνό. Εκείνος και μόνο ήταν που έτρεχε ξοπίσω μου δυσκίνητος κι ασθμαίνων, επιβάλλοντάς μου την ανιαρή παρουσία του, ώσπου αναγκάστηκα να του κόψω την καλημέρα για να τον ξεφορτωθώ. Μόνο έτσι καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι. Τον θυμάμαι να συνοδεύει με το άχαρο πιάνο του απίθανες τραγουδίστριες της Πλάκας. Προοδευτικός μέχρι πλήξεως.

Του ορισμένου εκείνου είδους, όπου μόνη ιδεολογία είναι η κακογουστιά και μόνος εκσυγχρονισμός το μάρκετινγκ».

Υπέρ του Σαββόπουλου και κατά του Μικρούτσικου αιχμηρά παρενέβη με συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο Δήμος Μούτσης. Είπε, ανάμεσα σε πολλά άλλα: «… Ο Σαββόπουλος δεν μπορεί να κριθεί από τα επιμέρους. Κρίνεται από το έργο του. Και το έργο μένει ή δεν μένει. Και μη μας πει ο κύριος Μικρούτσικος ότι το έργο του Σαββόπουλου δεν έχει μείνει… Ο Μικρούτσικος δεν έχει ταλέντο! Στο τραγούδι φαίνεται ο άνθρωπος που “γεννάει”, ο άνθρωπος που έχει έμπνευση. Ταλέντο δεν έχει. Μουσική μπορεί να ξέρει, όπως λέει. Αλλά πόσο μπορεί να ενδιαφέρει κάτι τέτοιο;».