Nεο-ρετρό και βελούδο

Στην μπροστινή από τη δική μου θέση στο Μετρό, ένας νέος κρατάει τη

συγκινητική αυτή νάιλον σακουλίτσα με τη φίρμα κεντρικού δισκοπωλείου. Με

τρώει η περιέργεια. Τι να έχει μέσα; Δεν τον «κόβω» για pop ιdol, oύτε για να

έχει μέσα στην τσάντα το νέο τέκνο σουξέ της Άννας Βίσση. Μήπως κάποτε θα

έπρεπε να αρχίσουν να φτιάχνουν διαφανείς τσαντούλες δισκοπωλείων; Διάβασε τη

σκέψη μου; Είδε την περιέργειά μου; Ή είναι πραγματικός φαν – γιατί ο

πραγματικός φαν δεν περιμένει να φτάσει να παίξει το Cd για να εξοικειωθεί

μαζί του. Και βγάζει από μέσα, τι; Social Distortion! Υπάρχει ελπίδα. Ω, ναι,

υπάρχει ελπίδα, παιδιά.

«Absent Friends» The Divine Comedy (ΕΜΙ)

Όσο ο Νιλ Χάνον αλλάζει τα βελούδινα σακάκια του μπροστά στον καθρέφτη,

προβάροντας κομμάτια σαν το πλέον οξύμωρο «Happy Goth», και βέβαια υπάρχει

ελπίδα. Ύστερα από ένα διάλειμμα, που κράτησε περισσότερο και από εκείνα των

βαρετών παραστάσεων που θέλεις να φύγεις νωρίς, ο Χάνον οδηγεί ξανά τους

Divine Comedy στα ύψη και στα βάθη του ποπ μελοδράματος που έχουν ορίσει από

την αρχή ότι θα υπηρετήσουν. Όποιος θυμάται τα παλιά καλά χρόνια όπου ο Ντιν

Μάρτιν με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι έριχνε μελωδίες στις «πληγές» των

ερωτευμένων, είναι μέσα στο κλίμα της νέας «Θεϊκής Κωμωδίας». Μαζί με τη

μελαγχολία των καιρών και στάλες από ρομαντική παρακμή καλά διατηρημένη πάνω

τους, οι Divine λάμπουν μέσα σε ξερά ποπ τοπία, που είναι πια το συνηθισμένο

εκεί έξω σκηνικό.

Οι «Απόντες Φίλοι» μέσα σε μια γλυκόπικρη αύρα επιβεβαιώνουν κάτι ήδη γνωστό.

Πως ο Χάνον (γιατί σηκώνει όλο το βάρος μόνος του) έχει άψογη σχέση με την

τραγουδοποιία, ακόμη και τις στιγμές που παραπατάει μεθυσμένος πάνω στις ίδιες

νότες. Και κάτι ακόμη, που αυτά εδώ τα τραγούδια σού βάζουν στο μυαλό είναι

πως ενώ ό,τι γερνάει στην ποπ μουσική σιγά σιγά σβήνει, ο χρόνος δουλεύει

ανάποδα για τους Divine. Και αυτό είναι ένα τρομερό ατού στο βασίλειο της

botox, όταν τόσοι και τόσοι φαίνονται έτοιμοι να πουλήσουν πολλά για να

σβήσουν μια ρυτίδα. Οι περισσότερες στοιχίζουν βέβαια πιο πολύ.

«Wishbones» Slaid Cleaves (Α&Ν)

Η ιστορία ενός οδηγού νταλίκας που βγαίνει από τον δρόμο, ενός μποξέρ και ενός

τζόκεϊ, ενός ταλαίπωρου Μεξικανού που προσπαθεί να ζήσει κοντά στα σύνορα,

βρίσκουν την καλύτερη μεταχείριση στα λόγια και τις μουσικές του Σλέιντ Κλιβς,

που μαζί ακόμη με μερικούς συναδέλφους του δίνουν καλό όνομα στο Τέξας. Μετά

το No Angel Knows και το Broke Down, ο Κλιβς έπιασε δουλειά στο στούντιο πλάι

στον τεχνίτη της κάντρι, Γκαρφ Μόρλιξ, παραγωγό επίσης της Λουσίντα Γουίλιαμς

και του Ρομπερτ Ερλ Κιν, για να βγει μέσα από εκεί με ξεκάθαρα και φωτισμένα

κομμάτια, που μυρίζουν οινόπνευμα και βενζίνη και παραστρατήματα που γεμίζουν

ιστορίες τους δρόμους από τη Δύση μέχρι εδώ. Έχουν πει, άλλωστε, γι’ αυτό το

παλικάρι πως είναι ένας Μπομπ Ντίλαν χωρίς τον σαρκασμό και ένας Μπρους

Σπρίνγκστιν χωρίς τις πόζες των σταδίων, αλλά τα μεγάλα λόγια είναι εύκολα, το

δύσκολο είναι τα καλά τραγούδια. Στα δύσκολα ο Κλιβς τα πάει μια χαρά.

«Our Troubles End Tonight» Lucky Jim (Sony)

Η μαγική λέξη στην προκειμένη περίπτωση είναι «νοσταλγία» – με ετικέτα

«vintage» – ή «νεο-ρετρό» κατά την πάντα επί της ουσίας γλώσσα της μόδας. Αφού

λυθούν τα μάγια, παίρνουν μορφή τα περίτεχνα μουσικά κατασκευάσματα του κ.

Γκόρντον Γκρέιαμ από το Εδιμβούργο και του κ. Μπεν Τάουνσεντ από το Μπράιτον,

που αφού συμμεριστούν απόλυτα τις διδαχές του Ντίλαν, ξεκινούν τη δική τους

περιπέτεια με αληθινές κιθάρες (και μάλιστα ισπανικές στο Honeymooners), πιάνο

και φωνή, σαν να έμειναν μόνο αυτά ύστερα από έναν κατακλυσμό στον πλανήτη. Το

«My Soul Is On Fire» ακτινοβολεί φρεσκάδα, το «Westwards We’re Headed» σκίζει,

το «Almeria» από κοντά και το εκρηκτικό «You Stole My Heart» είναι το

καινούργιο παλιό «uptempo» που δίνει την πρώτη ώθηση. Αυτά όλα τα συναρπαστικά

συμβαίνουν κάτω από την ομπρέλα της Skint δισκογραφικής, της φήμης του μεγάλου

ρυθμού και του Φατ Μπόι Σλιμ. Νάτο πάλι μπροστά μου αυτό το τρομερό κλισέ, πως

η μουσική είναι μία.

Όνομα και διεύθυνση

* Με τον Fat Boy Slim να γεμίζει τις παραλίες του και να οργανώνει το

μεγαλύτερο «ντανς» πάρτι, με τον Νικ Κέιβ να στήνει ένα ολόκληρο φεστιβάλ για

τον Λέοναρντ Κοέν και την Skint Records να μετράει επιτυχίες, το παραλιακό

Μπράιτον ξαναζεί ημέρες «Quadrophenia». Το Λονδίνο εύκολα ξεπερνιέται (http: //www.skint.net)

* Μέσα στα τόσα «εναλλακτικά» τίποτε, ιδού ένα «εναλλακτικό» πολύ.

Ξεφυλλίστε το περιοδικό «No Depresssion» (http: //www.nodepression.net) και θα

δείτε αλλιώς τα γυαλιστερά εξώφυλλα των περιπτέρων.