Eπάγγελμα: μισθοφόρος

Είστε σε καλή φυσική κατάσταση; Έχετε όρεξη για περιπέτεια; Θέλετε να

κερδίζετε 500 δολάρια τη μέρα; H ιδανική δουλειά για εσάς, σας περιμένει. Μόνο

που υπάρχει ένα μειονέκτημα. Είναι στο Ιράκ!

Στη σχετική «αγγελία» έχουν ανταποκριθεί άτομα από κάθε γωνιά της γης. Πρώην

κομάντος του Πολεμικού Ναυτικού από τη Βόρεια Καρολίνα. Γκούρκας από το Νεπάλ.

Νοτιοαφρικανοί στρατιώτες που υπηρέτησαν επί απαρτχάιντ. Συνέρευσαν κατά

χιλιάδες και ενσωματώθηκαν στις ιδιωτικές εταιρείας ασφάλειας που έχουν

κατακλύσει τη Βαγδάτη. Ακριβότεροι όλων, όσοι έχουν προϋπηρεσία στις μονάδες

των ειδικών δυνάμεων.

Καουμπόηδες. Ένας γεροδεμένος Βρετανός, λίγο μετά τα πενήντα, ο

Ρίτσαρντ, δεν θέλει να αποκαλύψει το επίθετό του. Θα μπορούσε να τον περάσει

κανείς για πετυχημένο επιχειρηματία, όμως εργάζεται στην ασφάλεια. «Υπάρχουν

κάποιοι πραγματικοί καουμπόηδες εδώ», λέει. Ο Μίτσα Μίσιτς είναι Αυστριακός,

σερβικής καταγωγής. Πέρυσι το καλοκαίρι πήρε το τροχόσπιτό του, το ενίσχυσε με

ατσαλένια τοιχώματα και το οδήγησε μέχρι τη Βαγδάτη. Έμεινε αρκετό καιρό στο

ξενοδοχείο «Σέρατον». Στην αρχή σκότωνε τον χρόνο του. Κάποιες φορές έτρεχε

δίπλα στον ποταμό Τίγρη, άλλες έκανε βάρη στο ξενοδοχείο «Παλαιστίνη» όσο

έψαχνε δουλειά ως σωματοφύλακας. Τώρα, ο Μίσιτς έχει τη δική του ομάδα

ασφάλειας και εργάζεται για μια μεγάλη αμερικανική εταιρεία. Κερδίζει

περισσότερα από 500 δολάρια ημερησίως. Αν και έρχεται συχνά αντιμέτωπος με τον

κίνδυνο, είναι ευτυχής. Με τα χρήματα που κέρδισε κατόρθωσε να αγοράσει τη

μαύρη Πόρσε που είναι παρκαρισμένη στον χώρο στάθμευσης του ξενοδοχείου και

έχει ήδη ξεκινήσει την κατασκευή ενός σπιτιού στην πατρίδα του.

Τα χρήματα είναι πολύ καλά και ο Μίσιτς είναι ένας από τους πολλούς που το

γνωρίζουν αυτό στη Βαγδάτη. Πώς είναι δυνατό όμως να αγνοηθούν οι κίνδυνοι; Η

δολοφονία την περασμένη εβδομάδα του 36χρονου Ιταλού Φαμπρίτσιο Κουατρότσι,

ήταν το τελευταίο περιστατικό που επιβεβαιώνει πόσο μοιάζει με Άγρια Δύση το

σημερινό Ιράκ. Μοιάζει με πόλεμο χωρίς μέτωπα αυτό που συμβαίνει. Και το

αμερικανικό Πεντάγωνο στηρίζεται κυρίως στις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας για

τις υπηρεσίες τους. Εκτός από την προστασία των πολυάριθμων έργων

ανοικοδόμησης, οι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας παρέχουν τις υπηρεσίες τους

στον πολιτικό διοικητή του Ιράκ, Πολ Μπρέμερ και άλλους ανώτατους

αξιωματούχους, επιτηρούν τις εφοδιοπομπές μέσα σε εχθρικό περιβάλλον και

ενισχύουν τα μέτρα που έχουν ληφθεί σε στρατηγικής σημασίας τοποθεσίες, μεταξύ

των οποίων και η λεγόμενη Πράσινη Ζώνη στη Βαγδάτη, όπου βρίσκεται το αρχηγείο

της αμερικανικής δύναμης στο Ιράκ.

Οι υπολογισμοί. Οι «ιδιωτικοί στρατοί» με δυσκολία διακρίνονται από

τους επαγγελματίες στρατιώτες. Σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, η δύναμη αυτή

αριθμεί στο Ιράκ 20.000 μέλη. «Είναι σαν τον σιωπηλό μας εταίρο σε αυτήν τη

μάχη», λέει στην εφημερίδα «Ομπζέρβερ» ο γερουσιαστής Τζον Γουόρνερ από τη

Βιρτζίνια. Και το κόστος αυτής της συνεργασίας, όσο περνά ο καιρός, αυξάνεται.

Οι δαπάνες για την ασφάλεια μπορεί να φτάσουν το 25% των 18 δισ. δολαρίων που

προϋπολογίστηκαν για την ανοικοδόμηση, εκτιμούν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στην

Ουάσιγκτον -εκτίμηση που αν επιβεβαιωθεί, θα σημάνει την αναβολή ή ακόμη και

την ακύρωση κατασκευαστικών έργων, όπως σχολεία, ηλεκτροδότηση, υδροδότηση και

διυλιστήρια πετρελαίου.

Κρούουν τον κώδωνα οι Αμερικανοί

Στην Ουάσιγκτον, ειδικοί των θεμάτων άμυνας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Ο

ενισχυμένος ρόλος των εταιρειών ασφάλειας έχει θορυβήσει και ορισμένους

εξέχοντες Δημοκρατικούς. «H ασφάλεια σε εχθρικό περιβάλλον είναι κλασική

στρατιωτική αποστολή», έγραψε σε επιστολή του προς τον υπουργό Άμυνας Ντόναλντ

Ράμσφελντ ο γερουσιαστής Τζακ Ριντ, μέλος της Επιτροπής για τις Ένοπλες

Δυνάμεις.

H επίβλεψη. Επιπλέον, κανείς δεν φαίνεται να επιβλέπει τις εταιρείες

αυτές, έγραψαν πρόσφατα οι «Νιου Γιορκ Τάιμς». Δεν υπάρχουν κανόνες εμπλοκής,

ούτε και ασφαλείς περιορισμοί για την πρόσληψη ή την εκπαίδευση νέων μελών.

Κάποιοι από τους φρουρούς έχουν καταγγείλει ότι τους έριξαν στη μάχη χωρίς τον

απαιτούμενο οπλισμό αλλά και χωρίς να έχει προηγηθεί ειδική εκπαίδευση. Τα

όρια ανάμεσα στους κανονικούς και τους «ιδιωτικούς» στρατιώτες αναμένεται να

θολώσουν ακόμη περισσότερο: oι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας στο Ιράκ

προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν άδεια για να χρησιμοποιούν στο εξής

πιο βαριά όπλα.