Είναι επίσημο πλέον: η κυβέρνηση που κάποτε περιφρονούσε την οικοδόμηση των
εθνών, τώρα υποστηρίζει ότι υλοποιεί μια σύγχρονη εκδοχή του Σχεδίου Μάρσαλ.
Το Ιράκ όμως δεν είναι η μεταπολεμική Ευρώπη και ο Τζορτζ Μπους σίγουρα δεν
είναι ο Χάρι Τρούμαν. Πράγματι, ενώ ο Τρούμαν καθοδήγησε αυτήν τη χώρα να
κάνει αυτό που ο Τσώρτσιλ αποκάλεσε ως «την πλέον ανιδιοτελή πράξη στην
Ιστορία», η ιρακινή ανασυγκρότηση γίνεται ολοένα και πιο ιδιοτελής. Και η
ιδιοτέλεια δεν είναι, όπως μερικοί θα ήθελαν να πιστεύουν, ένα μικρό παράπτωμα
σε ένα, κατά τα άλλα, ευγενές εγχείρημα.


H ρουσφετολογία είναι σημαντικός παράγοντας για την ιρακινή αποτυχία μας. Δεν
είναι απλώς ότι η ανασυγκρότηση είναι πολύ ακριβότερη από όσο θα έπρεπε. Το
αληθινά σημαντικό είναι ότι η ρουσφετολογία αλλοιώνει την πολιτική:
κυβερνητικοί αξιωματούχοι συμπεριφέρονται σαν τα συμβόλαια για την
ανασυγκρότηση του Ιράκ να είναι βραβεία που πρέπει δοθούν στους φίλους τους.
Κατ' αυτόν τον τρόπο καθυστερούν την ανάκαμψη του Ιράκ, με πιθανώς
καταστροφικές συνέπειες.


H ανασυγκρότηση του Ιράκ παραμένει ασφυκτικά υπό τον έλεγχο του Λευκού Οίκου,
από μια κυβέρνηση που αποτελείται από ρουσφετολόγους καπιταλιστές και
απευθύνεται σε ρουσφετολόγους καπιταλιστές. Το γιγαντιαίο συμβόλαιο που δόθηκε
χωρίς διαγωνισμό στη Χαλιμπέρτον, την εταιρεία που έκανε πλούσιο τον Ντικ
Τσέινι, είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς. Το ίδιο ισχύει και για την
Μπεχτέλ.


Την ίδια ώρα, αρκετές εταιρείες με στενούς δεσμούς με κορυφαίους αξιωματούχους
της κυβέρνησης Μπους έχουν θρασύτατα αρχίσει να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους
ως μεσολαβητές σε επιχειρήσεις που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στο Ιράκ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από