Κάτι αστείο συνέβη αυτή την εβδομάδα: η κυβέρνηση Μπους, με την επιθετική

μονομέρειά της και την περιφρόνησή της για τη διπλωματία και τους διεθνείς

θεσμούς, εναπέθεσε ξαφνικά την τύχη της στο έλεος των ξένων.

Όλος ο κόσμος ξέρει για τη στροφή στο Ιράκ: αφού σπατάλησε τη στρατιωτική μας

ισχύ σε έναν πόλεμο που δεν είχε τίποτα να κάνει με την τρομοκρατία, ο

πρόεδρος Μπους ικετεύει τώρα τους τυράδες και τους σοκολατάδες να τον σώσουν.

Αυτό που δεν είναι εξίσου εμφανές είναι ότι κάνει το ίδιο πράγμα στο μέτωπο

της οικονομίας. Αφού σπατάλησε τα περιθώρια οικονομικών ελιγμών που είχε σε

φορολογικές περικοπές που ικανοποίησαν την κομματική του βάση αλλά δεν είχαν

καμιά σχέση με τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ο Μπους ζητεί τώρα βοήθεια από

την Κίνα.

Ο Μπους δεν παραδέχεται βέβαια ότι διέπραξε λάθη. Με μια νοοτροπία τού τύπου

«το κράτος είμαι εγώ», αμφισβητεί τον πατριωτισμό οποιουδήποτε διαφωνεί με τις

αποφάσεις του. Όταν ρωτάς γιατί αφαίρεσε πόρους από την καταδίωξη της Αλ

Κάιντα, που μας επιτέθηκε, για να τους διαθέσει στην εισβολή στο Ιράκ, που δεν

μας επιτέθηκε, σε κατηγορεί ότι είσαι άσχετος από εθνική ασφάλεια. Όταν ρωτάς

γιατί ακολούθησε μια στρατηγική φορολογικών περικοπών για τους πλουσίους αντί

να επικεντρώσει την προσοχή του στη δημιουργία θέσεων εργασίας, σε κατηγορεί

ότι με τις ιδέες σου θα οδηγούσες τη χώρα σε μια βαθύτερη ύφεση.

Και τώρα, στρέφεται για βοήθεια στους Κινέζους, ζητώντας τους να ανατιμήσουν

το γιουαν ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα στις αμερικανικές εταιρείες. H

Κίνα όμως δεν συμφωνεί, αφού το τεράστιο εμπορικό της πλεόνασμα με τις

Ηνωμένες Πολιτείες αντισταθμίζεται από τα εμπορικά της ελλείμματα με άλλες

χώρες. Επιπλέον, οι Κινέζοι θυμούνται πολύ καλά ότι τους πρώτους μήνες της

κυβέρνησης Μπους, οι αξιωματούχοι του χαρακτήριζαν την Κίνα «στρατηγικό

ανταγωνιστή» – στην πραγματικότητα επιζητούσαν έναν νέο ψυχρό πόλεμο μέχρις

ότου η τρομοκρατία απετέλεσε ένα καλύτερο θέμα. Έτσι, ο Μπους ίσως να

δυσκολευτεί να λάβει βοήθεια από την Κίνα, καθώς και από τις χώρες που οι

ίδιοι εκείνοι αξιωματούχοι χαρακτήριζαν χλευαστικά «παλιά Ευρώπη».