|
|
Ξεθωριασμένο φιλί. Αυτό θυμίζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες 365 ημέρες πριν από την
επίσημη έναρξή τους, αφού το ποσοστό αποδοχής του ελληνικού λαού από το 94%
που ήταν στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977 όταν ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ ανακοίνωνε
«the winner is Athens» δείχνει να κατρακυλάει σαν τον Δείκτη του
Χρηματιστηρίου.
Μπορεί η Αθήνα; Προλαβαίνει η Αθήνα να κάνει καλούς Αγώνες; Ψύχραιμα εάν το
δει κάποιος θα πει «ναι, με προϋποθέσεις». H γκρίνια – από τα πιο γνωστά
μειονεκτήματα του Έλληνα – είναι δικαιολογημένη, αλλά πολλές φορές υπερβολική.
Τώρα, την τελευταία ώρα, μένει να δούμε τα (μεγάλα) αγκάθια και να τα
αντιμετωπίσουμε εγκαίρως. Μπορούμε; Τα στοιχήματα που πρέπει να κερδίσει η
Αθήνα δεν είναι εύκολα, αλλά η παρτίδα δεν έχει ακόμα χαθεί.
|
Μετά την ολοκλήρωση των δοκιμαστικών αγώνων, η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του 2004 Γιάννα Αγγελοπούλου θα προβεί σε δραστικές αλλαγές
|
Στοίχημα πρώτο. Οι Έλληνες. H Ελλάδα μπορεί να πείσει τώρα τους Έλληνες
για την εθνική προσπάθεια; Για τη χαμένη «τιμή» και το καταρρακωμένο κύρος του
πανάκριβου εγχειρήματος φταίνε πολλοί. Πρώτα απ’ όλα, τα στελέχη του «Αθήνα
2004», τα οποία λειτουργούσαν και λειτουργούν ως αναντικατάστατοι σύζυγοι σ’
έναν κλονισμένο γάμο. Αυτό φάνηκε από το test event στον Σχινιά, όπου η
μετάθεση ευθυνών ήταν το αγώνισμα που πήρε χρυσό μετάλλιο. Άλλωστε δεν είναι
τυχαίο ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου ετοιμάζεται για ραγδαίες αλλαγές από τον
Σεπτέμβριο. Όχι πως και η κυβέρνηση είναι αμέτοχη. Κακοφυλαγμένο μυστικό το
γεγονός ότι οι καθυστερήσεις στην έναρξη των έργων πολλαπλασίασαν το κόστος
κατασκευής.
Στοίχημα δεύτερο. H ασφάλεια. Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης
Σεπτεμβρίου οι απαιτήσεις δείχνουν να είναι περισσότερες. Έτσι ή αλλιώς, η
ασφάλεια είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα θέματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι
πιέσεις – και υπό τη μορφή δημοσιευμάτων σε ξένες εφημερίδες – προς την
ελληνική κυβέρνηση ήταν αφόρητες. Πάντως, είναι ένας τομέας που μόνον εκ του
αποτελέσματος μπορεί να κριθεί.
Στοίχημα τρίτο. Τα εισιτήρια. Αισιόδοξες εμφανίζονται οι προβλέψεις της
Οργανωτικής Επιτροπής για «γεμάτα γήπεδα σε όλα τα αγωνίσματα». H πρώτη
καμπάνια, αν και κόστισε πάνω από 2 δισ., δεν απέδωσε τα αναμενόμενα
αποτελέσματα. Ραντεβού τον Σεπτέμβριο, λοιπόν, με νέες ιδέες και νέα κονδύλια.
Στοίχημα τέταρτο. Οι εθελοντές. Χώρα χωρίς καμία παράδοση στον
εθελοντισμό η Ελλάδα καλείται να δώσει δύσκολες εξετάσεις. Οι έως τώρα
αιτήσεις (περίπου 100.000) κρίνονται ικανοποιητικές, αλλά δεν αρκούν. Από τα
δύο πρώτα test event είχαμε «απώλειες» που έφθασαν και το 24%, αλλά το θέμα
ξεπεράστηκε. Πάντως, το ότι στον Σχινιά χρησιμοποιήθηκαν και «εθελοντές» από
το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, καθώς και η τελευταία προσπάθεια στις Ένοπλες Δυνάμεις,
δείχνει ότι το πρόβλημα είναι ορατό.
|
|
Στοίχημα πέμπτο. H φιλοξενία. Φιλόδοξο αποδεικνύεται το σχέδιο της
Επιτροπής για ξενοδοχειακή υποστήριξη από τη Λαμία έως το Ναύπλιο. Βεβαίως, τα
πολυτελή ξενοδοχεία στην Αθήνα ανακατασκευάζονται και η διαμονή «αθανάτων»,
κριτών και διαφόρων προβεβλημένων της «Ολυμπιακής οικογένειας» είναι
εξασφαλισμένη. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει. Οι χιλιάδες των τουριστών –
θεατών που θα συρρεύσουν τον Αύγουστο του 2004 στην Αθήνα δεν είναι καθόλου
βέβαιο ότι θα μείνουν ενθουσιασμένοι από τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Τα
υπερπολυτελή γιοτ που θα βρίσκονται στον Πειραιά θα δώσουν μια ανάσα, αλλά δεν
θα λύσουν το πρόβλημα. Και κάτι ακόμα: ο διαγωνισμός για την ενοικίαση σπιτιών
από ιδιώτες κηρύχθηκε άγονος. Πότε θα μάθουν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας εάν
και πώς θα ενοικιάσουν τις κατοικίες τους;
Στοίχημα έκτο. Τα διεθνή MME. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της
διοργάνωσης. Σε αντίθεση με την περίοδο διεκδίκησης κατά την οποία όλα
λειτουργούσαν ικανοποιητικά, ο ευαίσθητος αυτός τομέας δείχνει να έχει αφεθεί
στην τύχη του. H Αθήνα έχει δεχθεί κριτική που δεν είναι όλες τις φορές
δίκαιη. Ουδείς ισχυρίζεται ότι όλα «βαίνουν καλώς», αλλά κάποια δημοσιεύματα
παρουσιάζουν το «άσπρο μαύρο». Ο χαρακτηρισμός «ανθέλληνας» δεν είναι αρκετός
για τόσο σοβαρά θέματα. Ερασιτεχνική αντίληψη που κόστισε, κοστίζει και θα
κοστίσει πάρα πολύ ακριβά.
Στοίχημα έβδομο. H παρουσία των Ελλήνων αθλητών. H «γριά αλεπού» Χουάν
Αντόνιο Σάμαρανκ το υπογράμμιζε από την πρώτη στιγμή. «Ό,τι και να κάνετε,
ό,τι στάδια και να φτιάξετε, ό,τι υπηρεσίες και να προσφέρετε, εάν δεν έχετε
καλούς αθλητές σε όλα τα αγωνίσματα οι Αγώνες δεν θα πετύχουν». Σωστό. Οι
Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι τα ντουβάρια. Πρωταγωνιστές είναι οι αθλητές. Και
για την Ελλάδα οι Έλληνες πρωταθλητές. Κίτρινη κάρτα και σε αυτόν τον τομέα.
Προπονητές απλήρωτοι, αθλητές που τους χρωστάνε και Ομοσπονδίες χωρίς όραμα
συνθέτουν τη σημερινή πραγματικότητα.
Στοίχημα όγδοο. Το συνολικό κόστος της προσπάθειας. Όταν η Αθήνα
αναλάμβανε τους Ολυμπιακούς Αγώνες οι «οικονομικοί εγκέφαλοι» προσδιόριζαν το
κόστος σε ποσόν αρκετά κάτω του ενός τρισεκατομμυρίου. Τώρα δεν μιλάει κανείς.
Υποθέσεις γίνονται και «ασκήσεις επί χάρτου» σε ένα από τα πολλά μελανά σημεία
της προσπάθειας. Ακούγονται αριθμοί που αγγίζουν τα 2,5 τρισ., αλλά ουδείς
μπορεί να το επιβεβαιώσει. Έργα γίνονται, στάδια φτιάχνονται, γήπεδα
ανακατασκευάζονται, αλλά κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό κόστος. Γιατί; H
διαφάνεια που έταξαν δεν θα βρεθεί στην εκκίνηση των Ολυμπιακών Αγώνων. Ως
επικοινωνιακό τρικ, η Οργανωτική Επιτροπή προσπάθησε να περάσει το σύνθημα
«είσαι καλεσμένος στο πάρτι». Το σύνθημα δεν περπάτησε και είναι λογικό το
γιατί. Ελάχιστοι θέλουν να παραβρεθούν σ’ ένα πάρτι που σχεδιάστηκε «χωρίς
αυτούς γι’ αυτούς». Οι υπεύθυνοι δεν έχουν καταφέρει να περάσουν στους πολίτες
τη λογική τής συμμετοχής. Αντ’ αυτού, οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να είναι
κουμπωμένοι με τις κάθε λογής υπερβολές, χτυπήματα κάτω από τη μέση και την
αμετροέπεια που διέκρινε κάποιους, ακόμη και την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων
στο Σίδνεϊ, όπου οι περισσότεροι (από τους πάρα πολλούς που πήγαν…)
αντίκρυσαν πρώτη φορά αθλητικό στάδιο και παρακολούθησαν αγώνες.
