ΜΠΡΑΪΑΝ ΦΕΡΙ Ο «νονός» του στυλ επιστρέφει

Ήταν ζήτημα χρόνου. Μηνών, για την ακρίβεια. Από τη στιγμή που οι τρεις από

τους Roxy Music έπιναν κοκτέιλ με το όνομά τους (αλήθεια, γιατί δεν σερβίρεται

κι αλλού;) και κοιτούσαν τον Τύπο στα μάτια, δηλώνοντας το come back, ο ωραίος

από αυτούς θα συνέχιζε παίρνοντας την ευθεία. Ως γνωστόν, είναι ο συντομότερος

δρόμος. Μετά τις πρώτες για προθέρμανση συναυλίες του γκρουπ, ο Μπράιαν Φέρι

κινήθηκε γρήγορα και ετοίμασε καινούργια τραγούδια. Το «Frantic», που

χαρακτηρίστηκε ήδη «η καλύτερη δουλειά του τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια» και

«η επιστροφή του στο ροκ εν ρολ», είναι το πιο φρέσκο εισιτήριο του κ. Φέρι

για την επικαιρότητα. Και αυτό σημαίνει πολλά.

Μερικά από αυτά είναι: πώς θα φορεθούν φέτος τα κοστούμια, ποιο θα είναι το

αντρικό στυλ μαλλιών, σε ποιο βλέμμα δεν αντιστέκονται οι γυναίκες. Διαχρονικά

πράγματα: το άσπρο, το μαύρο, ο Μπράιαν Φέρι.

Μα, είναι όλα ζήτημα εμφάνισης; Αν ήταν, το «φαινόμενο» Φέρι θα είχε τελειώσει

νωρίς. Αμέσως μετά τα φτερά και τα αστραφτερά τακούνια της δεκαετίας του ’70,

ή – με μια παράταση – στις ωραίες γυναίκες και γυναίκες (;) των εξωφύλλων του.

Όχι όμως, γιατί ο «πιο κουλ άντρας της Βρετανίας» (πρόσφατος τίτλος από

ανδρικό περιοδικό) είναι παθιασμένος καλλιτέχνης, εξαιρετικός ομιλητής,

κατακτητής συναισθημάτων και τετράγωνης λογικής. Το «Frantic» του είναι ένα

επιχείρημα ακόμη. Έτσι όπως ελίσσεται από τα μπλουζ και τις μπαλάντες, όπως

καταγράφει έρωτες και απώλειες, σταθερό έδαφος κάτω από την κινούμενη άμμο της

ποπ. Ο Φέρι δεν ήταν άλλωστε από τους πρώτους που γεφύρωσαν τα «χάσματα»; Όταν

με το «Virginia Plain» (1973) κιόλας έφτιαχνε ροκ εν ρολ τραγούδια

«γυαλισμένα» από ντίσκο χορευτικούς ήχους, με έναν τρόπο που όλοι ένιωθαν πως

τους ανήκουν.

«Ο τίτλος “Frantic” (αλλόφρων/ ξετρελαμένος) προέρχεται από ένα στίχο

που τελικά έμεινε έξω από το άλμπουμ», λέει ο Φέρι, «… αλλά μου ταίριαζε. Τα

τελευταία δύο χρόνια ήταν πραγματικά πολύ γεμάτα για μένα, με περιοδείες,

ηχογραφήσεις, και όλη η ατμόσφαιρα γύρω από αυτή τη δουλειά ήταν…».

Ο Ντέιβ Στιούαρτ (ο σύντροφος της Άνι Λένοξ και πάντα δραστήριος)

συνεργάστηκε μαζί του σε κάποια κομμάτια, ενώ μαζί με τον Μπράιαν Ίνο

υπογράφει ο Φέρι το «Ι Though», που κλείνει το άλμπουμ. Φίλοι (και συμπαίκτες)

από τα παλιά. Όσο για τις αγαπημένες διασκευές (ξέρετε… αυτή τη συνήθειά του

να «κλέβει» τραγούδια από άλλους, έτσι όπως τα αναδεικνύει μοναδικά – η Γιόκο

δεν του συγχωρεί το Jealous Guy) ο Φέρι διαλέγει τώρα τον Ντίλαν και τα «It’s

all over now, baby blue» και «Don’t think Twice, it’s alright», ενώ λίγο πιο

κάτω ακολουθεί την παράδοση με το «Goodnight Irene». Κι αυτή η τόλμη του να

ανοίγεται παντού, είναι άλλο ένα προσόν για όσους τον θέλουν… Τζέιμς Μποντ

σε μια ιδανική συνέχεια. Αλλά, βλέπετε, ο Φέρι δεν πέφτει σε φτηνά κόλπα.

Στους δρόμους

Ίλιγγος. Με μια ματιά και μόνο στην προγραμματισμένη καλοκαιρινή περιοδεία

του. Σε ρυθμούς ροκ γκρουπ και όχι καλλιτέχνη με 30χρονη καριέρα πίσω του, ο

Μπράιαν Φέρι βγαίνει στους δρόμους. Τον Ιούνιο στην Ευρώπη, τον Ιούλιο στην

Αμερική, τον Αύγουστο στην Αμερική, συνέχεια και στην Αυστραλία, τον

Σεπτέμβριο στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη ξανά. Στο μεταξύ και ανάμεσα στους

σταθμούς της περιοδείας θα τον καλέσουν ο Άντι Μακέι και ο Φιλ Μανζανίρα,

γιατί – μην ξεχνάτε – και η μηχανή των Roxy Music έχει πάρει μπροστά. Ελληνική

συναυλία δεν υπάρχει στο πρόγραμμα, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Ένας τζέντλεμαν

όμως δεν ξεχνάει τις υποσχέσεις του και ο Φέρι, στον Λυκαβηττό, εκείνη την

καυτή νύχτα του Ιουλίου, είπε πως με την πρώτη ευκαιρία θα επιστρέψει…