Οι «μισθοφόροι» του Χίτλερ

Ο Χίτλερ ακολούθησε τη μακρά παράδοση των ηγετών που επιβραβεύουν την

αφοσίωση στα πεδία των μαχών. Όμως η προσέγγισή του ήταν περισσότερο καθολική.

Όπως εξηγούσε στον υπασπιστή του, στρατηγό Ένγκελ: «Αυτός… απαιτεί από τους

στρατηγούς και τους αξιωματικούς να υπηρετούν πολιτικά τη χώρα και να εκτελούν

τις εντολές χωρίς ερωτήσεις. Θα ήταν ευκολότερο αν οι ίδιοι λάμβαναν τις

κατάλληλες τιμές από τον αρχηγό του κράτους και έτσι αισθάνονταν υποχρεωμένοι

στο κράτος».

Ο Αδόλφος Χίτλερ εξαγόρασε την αφοσίωση των στρατηγών του με ποσά τα οποία

λάμβανε από ένα μυστικό κονδύλι, για να τους παρέχει πολυτελείς κατοικίες και

εντυπωσιακά δώρα. Μια νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στη Γερμανία, θεωρείται

βέβαιο ότι θα αναστατώσει βετεράνους του στρατού και τους ειδικούς ιστορικούς

που έχουν προσκολληθεί στον μύθο ότι το σώμα των αξιωματικών ήταν αδιάφθορο

και υπάκουε τυφλά στις εντολές που δεχόταν. Στην πραγματικότητα, όπως

συστήνουν οι ιστορικοί Γκερντ Ούμπερσαερ και Βίνφριντ Βόγκελ, κάποιοι από τους

πλέον πετυχημένους διοικητές του Γ’ Ράιχ, ευχαρίστως έλαβαν δώρα από τον

Χίτλερ. Σε αντάλλαγμα, αυτό διασφάλισε μια πολύ ψυχρή ανταπόκριση για εκείνους

τους αξιωματικούς του στρατού που προσπάθησαν να οργανώσουν το σχέδιο

δολοφονίας του ηγέτη των ναζί, στις 20 Ιουλίου του 1944.

Μεταξύ αυτών που έλαβαν δώρα σε μετρητά ­ 220.000 ράιχσμαρκ ­ ήταν ο ναύαρχος

Έριχ Ρίντερ. Την ίδια εποχή ένας εργάτης αμειβόταν με 28 ράιχσμαρκ τον μήνα,

ενώ ένας υπουργός με 1.700. Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, ένα ράιχσμαρκ

ισοδυναμεί με δέκα γερμανικά μάρκα. Έτσι, οι ανώτατοι αξιωματικοί έγιναν

εύκολα ό,τι σήμερα οι νικητές του ΛΟΤΤΟ. Ο στρατάρχης Ρίτερ φον Λιμπ πήρε

118.000 ράιχσμαρκ και η έπαυλη που αγόρασε με μερίδιο αυτών των χρημάτων

βρίσκεται σήμερα στα χέρια των κληρονόμων του. Ο επίσης στρατάρχης Γκερντ φον

Ρούντστεντ έλαβε 250.000 ράιχσμαρκ, ενώ ο στρατηγός Βίλχελμ φον Κάιτελ, ο

οποίος αργότερα εκτελέστηκε για εγκλήματα πολέμου, κέρδισε από αυτού του

είδους τις δωρεές 250.000 ράιχσμαρκ τον Σεπτέμβριο του 1942 και επιπλέον

739.340 τον Ιούλιο του 1944, οπότε και έγινε η αποτυχημένη απόπειρα κατά του

Χίτλερ. Μηνιαίως, το εισόδημα για τους στρατάρχες ανερχόταν στα 4.000

ράιχσμαρκ, ενώ για τους στρατηγούς στα 2.000. Τα ποσά ήταν αφορολόγητα. Έτσι,

δεν υπάρχει αμφιβολία γιατί σε περίοδο κρίσιμη για τον στρατό, οι στρατηγοί

και οι ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί έμειναν πιστοί στον Φίρερ. Ο

στρατηγός Χάινς Γκουντέριαν, ο πιο πετυχημένος διοικητής αρμάτων της γενιάς

του, είχε καλέσει τους συναδέλφους του στρατηγούς να μείνουν αφοσιωμένοι στον

Χίτλερ μετά την 20ή Ιουλίου. Τότε ήταν που διορίστηκε αρχηγός Γενικού

Επιτελείου, σημαντική εξέλιξη για έναν αξιωματικό, που στο παρελθόν ανήκε

στους επικριτές της στρατηγικής του Χίτλερ. Η αλλαγή αυτή εξηγείται από τα

στοιχεία που παραθέτουν ο δρ Ούμπερσαερ και ο Βόγκελ.

Στις 30 Οκτωβρίου του 1942 η ομάδα της καγκελαρίας που ησχολείτο με τα δώρα

έλαβε μια επιστολή από τον κυβερνήτη της σημερινής Δυτικής Πολωνίας. Ο Άρθουρ

Γκράισερ ήταν ανήσυχος: Ο στρατηγός Γκουντέριαν του είπε ότι ο Χίτλερ του είχε

υποσχεθεί μία έπαυλη. Ήταν αλήθεια; Και τι έπρεπε να κάνει;

Ο Χίτλερ επιβεβαίωσε την προσφορά και ο Γκράισερ έλαβε εντολή να λειτουργήσει

ως μεσίτης για τον στρατηγό. Τον Δεκέμβριο του 1942 ο Γκράισερ άρχισε να

ψάχνει.

Δύο μήνες αργότερα, μέλη της οργάνωσης κατά του Χίτλερ στον στρατό προσήγγισαν

τον Γκουντέριαν. Χρειάζονταν έναν ήρωα του στρατού, καλό γνώστη των πραγμάτων,

ο οποίος θα μπορούσε να κερδίσει υποστήριξη για χάρη τους. Όμως ο Γκουντέριαν

δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον και συγκεντρώθηκε στο να ψάχνει μια βολική

εξοχική κατοικία.

Προς το τέλος

Το Στάλινγκραντ είχε πέσει, ο πόλεμος στην Ανατολή είχε γυρίσει ενάντια στους

Γερμανούς, οι αντίπαλοι του Χίτλερ έψαχναν τρόπο για να τον απομακρύνουν και ο

γενναίος στρατηγός Γκουντέριαν έγραφε επιστολές προς τους βοηθούς τού Φίρερ,

απαιτώντας να πληροφορηθεί αν η νέα του έπαυλη θα υπόκειτο σε φορολογία και

ποιος θα πλήρωνε για τα έπιπλα και τον εξοπλισμό. Ώς τον Ιανουάριο του 1944

είχε στο χέρι την έπαυλή του των 947 εκταρίων. Το μόνο πρόβλημα που έμενε να

λυθεί ­ και χρειάστηκε να έρθει ο Ιούλιος του ίδιου έτους ­ ήταν το πώς θα

στέγαζε τον Γερμανό μεσίτη.

Οι συγγραφείς ανέσυραν τα στοιχεία από τα αρχεία της καγκελαρίας του Χίτλερ

και του υπουργείου Οικονομικών. Κάποιες από τις ιστορίες διαφθοράς ήταν

γνωστές κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής Δίκης της Νυρεμβέργης, όμως δόθηκε

ελάχιστη σημασία στο θέμα.