ΝΤΙΝΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Ποτέ δεν φοβήθηκα τα δύσκολα

ΟΙ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ παραστάσεις που είχε ως παιδί κάθε άλλο παρά στο μπάσκετ θα

οδηγούσαν τον Ντίνο Αγγελίδη. Η ενόργανη γυμναστική (!) και ο στίβος ήταν τα

πρώτα αθλήματα με τα οποία ασχολήθηκε σοβαρά. Και όμως όχι μόνο έπαιξε μπάσκετ

με επιτυχία, αλλά έγινε πρόσφατα και πρόσωπο μιας ολόκληρης πόλης,

«μετακομίζοντας», ύστερα από εννέα χρόνια στον Άρη, στον «αιώνιο» αντίπαλο,

τον ΠΑΟΚ. Όλα αυτά βέβαια φάνταζαν πολύ μακρινά στα παιδικά του χρόνια, όταν ο

στίβος πήγε να τον κερδίσει.

«Η μητέρα μου είναι από την Αυστρία και έτσι για κάποιο διάστημα όταν ήμουν

παιδί μέναμε στη Γερμανία, όπου οι περισσότεροι γυμναστικοί σύλλογοι στο

σχολείο ασχολιόνταν κυρίως με την ενόργανη γυμναστική και τον στίβο. Όμως στη

Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα τα βασικά μας παιχνίδια ήταν το ποδόσφαιρο και το

μπάσκετ. Λόγω του ύψους με κέρδισε το μπάσκετ και δεν το μετάνιωσα, αφού είναι

σχεδόν η ζωή μου. Για μένα αποτελεί σχολείο η ενασχόλησή μου με τον

επαγγελματικό αθλητισμό».

Καλός μαθητής

Οι γονείς του, ο Γιάννης και η Δήμητρα, το μόνο που του ζητούσαν πριν φύγει

για την Παιδική Χαρά για να παίξει μπάσκετ με τους φίλους του ήταν να είναι

συνεπής με τα μαθήματά του και αυτός δεν τους χάλαγε το χατίρι.

«Πήγαινα πολύ καλά στο σχολείο και έτσι δεν είχαν πρόβλημα με το μπάσκετ. Το

όνειρο των γονιών μου βέβαια ήταν να σπουδάσω, αλλά όταν είδαν πως σκέφτομαι

σοβαρά να ασχοληθώ με τον αθλητισμό, δεν στάθηκαν εμπόδιο και αντίθετα με

στήριξαν σε όλες τις δύσκολες στιγμές».

Από τις Παιδικές Χαρές και τις αλάνες, ήρθε το 1984 η πρώτη…

ημιεπαγγελματική επαφή, αφού άνθρωποι του Σπόρτιγκ εκτίμησαν το ταλέντο του

και τον έφεραν στην ομάδα των Πατησίων. Πέρασε από όλα τα στάδια (παιδικό –

εφηβικό – ανδρικό) και το καλοκαίρι του 1990 έκανε το μεγάλο άλμα. Αν και

αποτελούσε μήλον της έριδος μεταξύ Άρη, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακού, κατέληξε στους

«κίτρινους» του Βορρά.

«Πλέον είχα μπει σε επαγγελματικά πρότυπα και είχαν αρχίσει οι θυσίες, ενώ δεν

υπήρχαν διακοπές στον βαθμό που θα ήθελα, όμως όλα αυτά τα εξαργύρωσα πολύ

γρήγορα. Η διαδρομή μου στον Άρη ήταν κάτι το μοναδικό. Εννέα χρόνια πέρασα

εκπληκτικά δίπλα σε παίκτες που είχα ινδάλματα όταν ξεκινούσα, όπως ο Νίκος

Γκάλης και ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Το βασικό είναι να πάρεις από αυτούς ό,τι

πιο θετικό μπορείς. Αν έχεις τη δύναμη να τα αφομοιώσεις, τότε κερδίζεις ως

άνθρωπος. Μέσα στον Άρη ανδρώθηκα και ουσιαστικά είχα μία σχέση ζωής μαζί του.

Ήμουν τυχερός γιατί πρόλαβα το τελευταίο πρωτάθλημα και στη συνέχεια ήρθαν και

τα ευρωπαϊκά κύπελλα».

Αξέχαστη βραδιά

Όπως λέει, η στιγμή που κατακτάς ένα τρόπαιο μένει πιο αποτυπωμένη στη μνήμη

σου από το ίδιο το κύπελλο. Ποιο είναι αυτό που δεν θα ξεχάσει ποτέ;

«Μα, το Κύπελλο Κόρατς, το οποίο πήραμε στην Τουρκία ανατρέποντας όλα τα

προγνωστικά κόντρα στην Τόφας Μπούρσα. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες φθάσαμε

σε αυτόν τον άθλο, κάνουν ξεχωριστή αυτή τη στιγμή. Ίσως μόνο οι παίκτες και ο

προπονητής πιστεύαμε σε αυτό, αφού οι περισσότεροι μάς είχαν ξεγραμμένους μετά

την ήττα στη Θεσσαλονίκη στο πρώτο ματς. Ειλικρινά αισθάνομαι τυχερός, αφού

λίγοι αθλητές έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν κάτι ανάλογο».

Όμως οι τίτλοι στην Ελλάδα δεν ήταν ανάλογοι και ο μεγάλος Άρης του

παρελθόντος έμενε απλά θεατής, με εξαίρεση δύο κύπελλα.

«Ναι, οι επιτυχίες είχαν λιγοστέψει, αλλά πάντα αποδεικνύαμε στον Άρη ότι

είμαστε μεγάλη ομάδα. Αυτή η ομάδα αξίζει να ξαναμπεί στον δρόμο των

επιτυχιών. Το τελευταίο κύπελλο που πήραμε το 1997, κάτω από αντίξοες

συνθήκες, ήταν μια απροσδόκητη επιτυχία που τη χαρήκαμε τέσσερις φορές

περισσότερο. Προσωπικά, αλλά πιστεύω πως συμβαίνει και σε κάθε παίκτη, όταν

περνώ τις γραμμές του γηπέδου αφήνω κάθε μου πρόβλημα στα αποδυτήρια. Και τα

δίνω όλα για την ομάδα».

Μέσα από το μπάσκετ έκανε πολλούς και καλούς φίλους. «Οι πιο ισχυρές φιλίες

μου, βγήκαν από το μπάσκετ και οι αναμνήσεις από την πορεία μου μέχρι τώρα

στον χώρο είναι πολλές και ευχάριστες», λέει ο Ντίνος Αγγελίδης που κέρδισε

και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Έτσι όταν στις τελευταίες δημοτικές εκλογές ο

κ. Λαζαρίδης του έκανε την πρόταση, μπήκε στον συνδυασμό του και εξελέγη

δημοτικός σύμβουλος βγαίνοντας τρίτος στις ψήφους! Ο απλός κόσμος εκτίμησε

αυτό που δείχνει ο Ντίνος και στο γήπεδο. Το ότι δεν είναι κάτι ψεύτικο και

πως εκφράζει το πάθος και τη δύναμη.

Οι ευθύνες μου

«Ειλικρινά, δεν περίμενα τόσο μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο και με

συγκίνησε. Είναι ένας από τους βασικούς λόγους που ήθελα να παραμείνω στη

Θεσσαλονίκη, αφού πλέον έχω μεγαλύτερες ευθύνες. Η φανέλα που φοράμε δεν αρκεί

για να σε ψηφίσουν, και γι’ αυτό νιώθω υποχρεωμένος προς αυτόν τον κόσμο. Μου

αρέσουν όμως τα κοινά και πιστεύω πως μπορώ μέσα από αυτά και να μάθω πολλά

πράγματα και να βοηθήσω όμως παράλληλα την πόλη μου».

Όπως κέρδισε την αγάπη του κόσμου στη Θεσσαλονίκη, θέλει πλέον να κερδίσει και

την αγάπη των φίλων του ΠΑΟΚ. Οι πιο θερμόαιμοι από αυτούς αντέδρασαν αρνητικά

στη μετακίνηση του παίκτη στην ομάδα τους από τον «αιώνιο αντίπαλο».

«Θα προσπαθήσω να τους κάνω να με εμπιστευτούν. Είναι λογικό να υπάρχουν

αντιδράσεις και ξέρω πως το έργο μου είναι δύσκολο. Ποτέ όμως δεν φοβήθηκα τα

δύσκολα. Στον Άρη, αλλά και στην Εθνική ομάδα, ο κόσμος με αγάπησε και πιστεύω

να γίνει το ίδιο και τώρα».

Στον Άρη δεν κρατά κακία. Κάποια πίκρα έχει από τη συμπεριφορά της διοίκησης,

αλλά κανένα παράπονο από τον κόσμο: «Με σταματούν πολλοί στον δρόμο και μου

λένε γιατί έφυγα. Άλλοι αντιδρούν θετικά και άλλοι δεν συμφωνούν με αυτή μου

την απόφαση. Πρέπει να καταλάβουν πως δεν είχα άλλη επιλογή από το να φύγω από

την ομάδα ύστερα από τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων. Δεν το έκανα για να

πειράξω ή να εκδικηθώ τον Άρη».

Ο μελλοντικός του στόχος, ίσως όταν τελειώσει το μπάσκετ, είναι να κάνει τη

δική του οικογένεια: «Είναι από τους μεγάλους μου στόχους, αλλά ακόμα είναι

νωρίς. Ο γάμος είναι μέσα στα μελλοντικά μου σχέδια, μάλλον προς το τέλος της

καριέρας μου. Για μένα ο γάμος είναι απαραίτητος για τη δημιουργία οικογένειας».

Η Εθνική θα γυρίσει στις επιτυχίες

ΟΙ ΒΟΛΕΣ του Αργύρη Καμπούρη ήταν εύστοχες και η Ελλάδα ανέβαινε στην κορυφή

της Ευρώπης, νικώντας τη Σοβιετική Ενωση με 103-101. Εκείνο το βράδυ της 14ης

Ιουνίου 1987, ο 18χρονος Ντίνος Αγγελίδης βρέθηκε λίγα λεπτά μετά το τέλος του

τελικού (τον οποίο είδε στο σπίτι του στα Πατήσια) στο σιντριβάνι της Ομόνοιας

πανηγυρίζοντας την απίστευτη επιτυχία της εθνικής μας ομάδας. Εκείνη τη χρονιά

έπαιζε με τον Σπόρτιγκ στην Α2 και ίσως δεν φανταζόταν ότι είναι τόσο κοντά

στο να φορέσει και αυτός τη γαλανόλευκη. Μετά την Εθνική Εφήβων (με την οποία

πήρε την 4η θέση στο ευρωμπάσκετ του 1988), ήρθε η Εθνική Ανδρών και ο Ντίνος

ήταν μέσα στους 10 παίκτες που φόρεσε στο λαιμό του το τελευταίο ­ μέχρι

σήμερα ­ μετάλλιο της Εθνικής Ανδρών σε μεγάλη διοργάνωση, στο ευρωμπάσκετ του

Ζάγκρεμπ. «Η Εθνική είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου και φορώντας αυτή

τη φανέλα έζησα πραγματικά μεγάλες στιγμές, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή στην

Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996. Για μένα δεν έχει κλείσει το κεφάλαιο Εθνική

Ομάδα και κάθε χρόνο προσπαθώ μέσα από τις εμφανίσεις μου να κερδίσω μία θέση

στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα» λέει ο Ντίνος Αγγελίδης, που είναι από

τους πρώτους που σπεύδει να προστατεύσει τους διεθνείς για την αποτυχία στο

πρόσφατο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας.

«Δεν πρέπει να κατηγορούμε τα παιδιά. Είχαν σοβαρότατα προβλήματα και

απίστευτες ατυχίες με τραυματισμούς μέχρι και την τελευταία στιγμή. Παρ΄ όλα

αυτά μία νίκη επί της Γερμανίας στο ματς που κρίθηκε στον πόντο, θα έδινε στην

ομάδα μας την πρόκριση. Μην ξεχνάμε πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η

τύχη χρειάζεται πάντα» προσθέτει ο άσος του ΠΑΟΚ που «πονάει» το

αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο οποίο συμμετείχε για πολλά χρόνια. «Αυτή η

ομάδα έχει προοπτικές και το μέλλον της ανήκει. Υπάρχει η διάθεση και το

ταλέντο και θεωρώ πως αυτό το πισωγύρισμα της Γαλλίας θα αποδειχθεί παροδικό

φαινόμενο και η Εθνική θα επιστρέψει στις επιτυχίες».

ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΟΠΙΝΓΚ

Ο Μιούρσεπ είχε δόλο!

Η ΧΡΟΝΙΑ που φεύγει ήταν μία από τις χειρότερες στην καριέρα του Ντίνου

Αγγελίδη και θέλει να την ξεχάσει όσο γίνεται πιο γρήγορα. Δεν ήταν μόνο το

γεγονός ότι ο Άρης έμεινε χωρίς τίτλο, αλλά και η υπόθεση ντόπινγκ που

στιγμάτισε τα εφετινά πλέι οφ.

Ο Μάρτιν Μιούρσεπ (δύο φορές) και ο Ντίνος Αγγελίδης (μία) βρέθηκαν στα

παιχνίδια με τον Ολυμπιακό να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών, αλλά ο

διεθνής άσος δεν μπορεί ακόμα να το χωνέψει.

«Όλη αυτή η ιστορία με πλήγωσε. Όμως ο κλήρος έτυχε στον γενναίο θα έλεγα,

αφού θα μπορούσε να είναι ο διπλανός μου συμπαίκτης.

Δεν μπορώ να ξέρω τι σκοπιμότητα μπορεί να είχε ο Μιούρσεπ διοχετεύοντας αυτά

τα χάπια στα αποδυτήρια. Εγώ ξέρω ότι πήρα απλά χάπια από ένα κουτί με

πολυβιταμίνες, αλλά μέσα σε αυτό είχαν τοποθετηθεί άλλα χάπια.

Δεν μπορούσα να το γνωρίζω και μόνο τις οδηγίες από το κουτί μπορούσα να

διαβάσω. Δεν είμαι άνθρωπος που θα υποψιαστώ τους συμπαίκτες μου ή ότι ο

διπλανός μου θα μου ρίξει κάτι στον καφέ εκεί που καθόμαστε» λέει και,

παράλληλα, νιώθει προδομένος.

«Ο Μιούρσεπ πιστεύω είχε δόλο, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω. Είχε βρεθεί

ντοπέ την πρώτη φορά και ήξερε πως αν πιαστεί ξανά μόνος του, η ποινή θα ήταν

πολύ μεγαλύτερη. Έτσι προτίμησε να μπλέξει και άλλον. Ακόμα και όταν άκουσα

στο ραδιόφωνο την είδηση πως βρέθηκαν δύο παίκτες του Άρη ντοπέ, δεν πίστευα

ότι μπορούσα να είμαι εγώ. Έχω περάσει πολλά ντόπινγκ κοντρόλ στην καριέρα

μου, και με την Εθνική και με τον Άρη, και δεν είχα ποτέ πρόβλημα».

Όσο για τη συμμετοχή του στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, ο Ντίνος υποστηρίζει:

«Ήταν απόφαση της διοίκησης να παίξουμε και όφειλα να τη σεβαστώ. Όμως δεν

περίμενα να μου προσάψουν ευθύνη για την απώλεια της Ευρωλίγκα και να μου

ζητήσουν χρήματα. Οι δικηγόροι μου με έχουν ενημερώσει πως δεν χρειάζεται να

ανησυχώ, αλλά πικράθηκα για αυτή την αντιμετώπιση από τη διοίκηση μετά τόσα

χρόνια προσφοράς στην ομάδα. Εκεί κατάλαβα ότι πλέον είμαι ανεπιθύμητος».