|
|
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην κόλαση της δεκαετίας του ’40.
ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Για να γλιτώσει από τις φλόγες του Εμφυλίου.
ΖΕΙ: Στη φιλόξενη Ουγγαρία.
ΔΙΟΙΚΕΙ: Το χωριό που τίμησε τον ήρωα Νίκο Μπελογιάννη.
ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στη δικαιοσύνη, στον άνθρωπο, στον αγώνα.
ΑΚΟΥΕΙ: Ελληνική μουσική και τίποτε άλλο.
«Οι αγωνιστές του Εμφυλίου δεν πάλεψαν για τα ψίχουλα μιας σύνταξης που
ποτέ δεν πήραν, αλλά για πανανθρώπινη λευτεριά», λέει στα «ΝΕΑ» ο δήμαρχος του
χωριού Νίκος Μπελογιάννης, που υποδέχθηκε προ ημερών τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο. «Μας συγκίνησε όλους, μας έκανε να
αισθανόμαστε ότι έχει νόημα η ζωή μας», λέει ο κ. Ζήσης Βλαχόπουλος, αλλά
προσθέτει ότι πολύ καθυστερημένα το ελληνικό κράτος έφτασε στο χωριό τους.
«Και 400 δεν πρόλαβαν να ξαναδούν την πατρίδα. Πέθαναν, χωρίς να ‘χουν την
ελληνική ιθαγένεια! Σήμερα, περιμένουμε τον γιο τού Μπελογιάννη να ‘ρθει στο χωριό».
ΕΡ.: Ήρθε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος στο χωριό σας…
ΑΠ.: Μας συγκίνησε όλους, μάς έκανε να αισθανόμαστε ότι έχει νόημα η ζωή μας.
Και όχι μόνον.
ΕΡ.: Δηλαδή;
ΑΠ.: Ήταν και ο Πρόεδρος της Ουγγαρίας. Είχαμε δύο Προέδρους. Ύψιστη τιμή.
ΕΡ.: Αυτό έγινε για πρώτη φορά;
ΑΠ.: Ναι. Στο παρελθόν είχαν περάσει υπουργοί, όπως ο Κάρολος Παπούλιας και
στελέχη κομμάτων. Ποτέ όμως στο παρελθόν δεν είχαν περάσει Πρωθυπουργοί και
Πρόεδροι, παρά το ότι έφταναν ως τη Βουδαπέστη.
ΕΡ.: Σας χωρίζουν;
ΑΠ.: Μόνον 60 χιλιόμετρα.
ΕΡ.: Κάτοικοι σήμερα στο χωριό;
ΑΠ.: Περισσότεροι από 200 Έλληνες.
ΕΡ.: Λείπουν πολλοί;
ΑΠ.: Και το χειρότερο, πέθαναν περισσότεροι από 400.
ΕΡ.: Γιατί το λέτε αυτό;
ΑΠ.: Λέω για το χειρότερο, γιατί όλοι αυτοί δεν πρόλαβαν να ξαναδούν την
πατρίδα ή να ξαπάρουν την ελληνική ιθαγένεια.
ΕΡ.: Πότε πρωτοήρθαν στο χωριό Μπελογιάννης;
ΑΠ.: Κατ’ αρχήν δεν λεγόταν έτσι τότε. Χτίσαμε απλώς το 1950 ένα ελληνικό χωριό.
ΕΡ.: Το όνομα;
ΑΠ.: Όταν η αντίδραση εκτέλεσε τον Μπελογιάννη έγινε σύσκεψη. Και αποφασίστηκε
να τον τιμήσουμε δίνοντας στο χωριό το όνομά του.
ΕΡ.: Τι ήταν αυτό για σας;
ΑΠ.: Ελάχιστη έκφραση τιμής απέναντι σ’ έναν ήρωα.
ΕΡ.: Τον μνημονεύετετε συχνά;
ΑΠ.: Και παραδειγματιζόμαστε από αυτόν.
ΕΡ.: Έρχεται λοιπόν μετά 50 χρόνια το κράτος…
ΑΠ.: Πολύ καθυστερημένα είναι η αλήθεια.
ΕΡ.: Σας επισκέφθηκε, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας…
ΑΠ.: Μεγάλη τιμή για μας και μεγάλο χρέος γι’ αυτόν.
ΕΡ.: Ύστερα από πενήντα χρόνια;
ΑΠ.: Κάλιο αργά παρά ποτέ.
ΕΡ.: Τι σας έκανε εντύπωση στον κ. Στεφανόπουλο;
ΑΠ.: Η απλότητά του και η δίψα του να μάθει πώς έγινε το χωριό.
ΕΡ.: Εμφύλιος;
ΑΠ.: Μια τρέλα.
ΕΡ.: Πόλεμος;
ΑΠ.: Μια φρίκη.
ΕΡ.: Εκτέλεση Μπελογιάννη;
ΑΠ.: Η ντροπή της αστικής τάξης.
ΕΡ.: Ελλείψεις στο χωριό;
ΑΠ.: Λείπουν δάσκαλοι. Να δοθούν οι τελευταίες ιθαγένειες.
ΕΡ.: Μετανιώσατε;
ΑΠ.: Μόνο για όσες στιγμές δεν αγωνίστηκα.
ΕΡ.: Τι περιμένετε;
ΑΠ.: Να ‘ρθει ο γιος τού Μπελογιάννη στο χωριό. Είναι το μόνο χωριό στον κόσμο
που φέρει το όνομα του δοξασμένου πατέρα του.
ΕΡ.: Η επίσημη επίσκεψη ήταν τελικώς…
ΑΠ.: Η δικαίωση τόσων αγώνων. Είχαν τα παιδιά του Εμφυλίου παραπεταμένα.
ΕΡ.: Αυτό περίμεναν οι κάτοικοι του Μπελογιάννη;
ΑΠ.: Οι αγωνιστές του Εμφυλίου δεν περίμεναν υλικές απολαβές. Δεν θυσίασαν τη
ζωή τους για τα ψίχουλα μιας σύνταξης που ποτέ δεν πήραν. Οι αγωνιστές του
Μπελογιάννη πάλεψαν για πανανθρώπινη λευτεριά.
