|
|
«Η Τουρκία μάς έδωσε απολύτως τίποτε και μας πήρε “ζωτικά συμφέροντα”,
“διαφορές”, εσωτερική στήριξη, άνοιγμα ευρωπαϊκού δρόμου…».
Ο ΠΡΩΗΝ υπουργός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ένας από τους υπογράψαντες τα
κείμενα των «32» και των «22» για τα εθνικά θέματα, ο κ. Στέλιος Παπαθεμελής,
πιστεύει ότι έχει ήδη συντελεσθεί με τη συμφωνία Σημίτη – Ντεμιρέλ μια μεγάλη
υποχώρηση της Ελλάδας προς όφελος της Τουρκίας.
«Ενώ εμείς εφαρμόσαμε πολιτική κατευνασμού, η Τουρκία με την πολιτική ισχύος
μάς έσυρε σε ένα σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας προς όφελός της αποκλειστικά.
Με βασανίζει εκείνος ο Σεφέρης (χειρόγραφο 41 τέλος), όπου γράφει: “… Το
μόνο γενικότερο συμπέρασμα που βγάζω και με ανησυχεί είναι η καταπληκτική
διαφορά του λαού και της συντεχνίας των αρχόντων. Πού θα μας βγάλει αυτό δεν
ξέρω… Ο Θεός να βοηθήσει”».
Ο κ. Παπαθεμελής, μιλώντας στα «ΝΕΑ», δείχνει ιδιαίτερα ενοχλημένος με τις
δηλώσεις του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σκανδαλίδη ότι «ο Πρωθυπουργός θα
πρέπει να πάρει μαστίγιο» για τους διαφωνούντες με τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα.
«Μου προκαλεί κατάπληξη η ποινικοποίηση του πολιτικού λόγου και του διαλόγου.
Όπως, επίσης, το ότι πάει να αναδειχθεί βασιλικότερος του βασιλέως. Κρίμα».
Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
Το ίδιο ενοχλημένος είναι και με τη «μαύρη προπαγάνδα», όπως τη χαρακτηρίζει,
ορισμένων που υποστηρίζουν ότι έχει συναντηθεί μυστικά και συνεννοηθεί με τον
κ. Αντώνη Σαμαρά: «Όταν και η προπαγάνδα ξεπέφτει σε υποπροπαγάνδα
μαθητευόμενων μάγων σημειώνει οι δράστες αποδεικνύονται ανίκανοι να
κατασκευάσουν και να συσκευάσουν ένα ψέμα και παράγουν φάρσες!».
Ο πρώην υπουργός, στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», απαντά στο ερώτημα γιατί
υπέγραψαν μόνον 22 βουλευτές για τα εθνικά θέματα: «Το ζήτημα δεν είναι
ποσοτικό. Οι υπογράφοντες δεν συνιστούν ομάδα εσωκομματικής αντιπολίτευσης.
Διότι οι βουλευτές κατά τα 2/3 βρίσκονται σε διακοπές. Και διότι κάποιο
“κέντρο” επέβαλε γραμμή αποχής. Πάντως, σημασία έχει πόσοι συμμερίζονται τις
θέσεις αυτού του κειμένου. Και είναι πολλοί».
Όσο γι’ αυτούς που ασκούν κριτική, πολλές φορές κάτω από το τραπέζι, για τους
«22» και τους «32», παρατηρεί:
«Η Ιστορία μάς έχει αφήσει διά χειρός Ηροδότου την περίπτωση του Φρυνίχου. Ο
αρχαίος τραγωδός εδίδαξε στα 495 π.Χ. την τραγωδία: “Μιλήτου άλωσις”. Οι
Αθηναίοι δάκρυσαν κατά την “πρώτη” του έργου, αλλά οργίστηκαν τόσο πολύ,
επειδή ο συγγραφέας τούς εθύμιζε “οικεία κακά”, ώστε απαγόρευσαν τις
παραστάσεις και επέβαλαν στον ποιητή το εξοντωτικό πρόστιμο των 1.500 δραχμών
της εποχής εκείνης».
Η ΣΙΩΠΗ
Ο κ. Παπαθεμελής όμως εμμένει και διαφωνεί, όπως λέει, με «τη σιωπή των αμνών».
«Εμείς θεωρήσαμε χρέος να κάνουμε επισημάνσεις που μας υπαγόρευε η γνώση και η
επίγνωση επιλογών με απροσδιόριστους κινδύνους για τον τόπο».
Ωστόσο, τίθεται ένα ζήτημα. Μπορεί κανείς να αρνηθεί την προσέγγιση των λαών
και πολύ περισσότερο των γειτονικών λαών;
«Ασφαλώς, οι λαοί και πρωτίστως οι γείτονες πρέπει να συνεργάζονται και
οφείλουν να επιλύουν γρήγορα και ειρηνικά τυχόν διαφορές τους. Όμως, η
τουρκική πολιτική πάντοτε βέβαια, για να μην αυταπατόμεθα, κατ’ εξοχήν όμως
από το 1973 επιδίδεται συστηματικώς στην αμφισβήτηση του status quo του
Αιγαίου και συνεχίζει, μετά την εισβολή του ’74, την κατοχή στην Κύπρο. Έχει
αξιώσεις αναθεώρησης του καθεστώτος στο Αιγαίο, τις οποίες όχι μόνον δεν
ανακαλεί με τη συμφωνία της Μαδρίτης, αλλά στην ουσία μονιμοποιεί».
Και αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους.
«Η Τουρκία είναι αναθεωρητική, επεκτατική χώρα. Χρησιμοποιεί βία και απειλή
βίας. Ασκεί εκβιαστική διπλωματία. Κάνοντας αδίστακτα χρήση όλων αυτών των
μέσων στήνει νομικά ερείσματα υπέρ αυτής, υποσκάπτει αυτά του αντιπάλου της,
προωθεί τετελεσμένα και υποχρεώνει τους αντιπάλους σε υποχωρήσεις. Τα
προηγούμενα του Κυπριακού και των άλλων ελληνοτουρκικών μετώπων είναι εύγλωττα».
Ο κ. Παπαθεμελής επισημαίνει, ακόμη, ότι υπήρξαν για τη συμφωνία πολλές
πιέσεις από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
«Καταλαβαίνω την πρεμούρα των ΗΠΑ να στηρίξουν το κλυδωνιζόμενο κοσμικό
κεμαλικό καθεστώς της Τουρκίας. Τα 178 δισ. βαρέλια των πετρελαϊκών αποθεμάτων
της Κασπίας και η μέσω Τουρκίας μεταφορά τους στη Δύση, η προσωπική υπαλληλική
σχέση πρωταγωνιστών της Μαδρίτης (Ολμπράιτ, Χόλμπρουκ κ.ά.) με τις εταιρείες
πετρελαίου κάνει όλους αυτούς να βιάζονται να επιβάλουν στην Ελλάδα βαρύτατα
ζημιογόνες λύσεις. Δυστυχώς για μας, η Μαδρίτη υπογράφεται σε ώρα που το
τουρκικό πολιτικό σύστημα έχει αμείλικτη ανάγκη αυτής της “ένεσης”. Το
περιζώνουν θανάσιμα χίλια δεινά κι εμείς το ενισχύουμε χωρίς αντάλλαγμα».
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ κατά τον κ. Παπαθεμελή περικλείει τους παρακάτω κινδύνους:
1ον. «Με την αποδοχή των εννοιών “ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα”
της Τουρκίας παρακάμπτονται εντελώς οι νομικοί κανόνες και εισάγεται η έννοια
του πολιτικού κριτηρίου, που είναι μάλιστα υποκειμενικό, και της “ευθυδικίας”,
αντί των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Εξάλλου, γενικεύεται η χρήση του όρου
“διαφορά”. Δεν υπάρχουν ελληνοτουρκικές διαφορές (πλην της υφαλοκρηπίδας)».
2ον. «Κάποιοι μιλούν για αμφίσημες ερμηνείες των διπλωματικών κειμένων,
τα οποία έτσι υπόκεινται σε διπλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Όμως, σε μείζονα
θέματα όπως το υπό συζήτηση, η “αμφισημία” αυτή ναρκοθετεί όλη την προσπάθεια
και την ευτελίζει. Παράδειγμα: Η ελληνική πλευρά υποστηρίζει ότι δεν
παραιτηθήκαμε από τα 12 μίλια στα χωρικά ύδατα, δεν πάμε στα 6 μίλια αντί των
10 στον εναέριο χώρο. Η τουρκική (πανηγυρίζων Τύπος και δηλώσεις επισήμων)
επιμένουν ότι η Ελλάδα παραιτήθηκε από τα 12 μίλια και (τότε) η Τουρκία
απέσυρε το casus belli! Φυσικά, αφού το είχε βάλει για τα 12 μίλια τι νόημα
είχε να το κρατήσει».
3ον. «Ορισμένοι έχουν περί πολλού τις 3 πρώτες ρήτρες της συμφωνίας.
Αλλά αυτές είναι ανέξοδες διακηρύξεις σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου και των
διεθνών συνθηκών και της κυριαρχίας. Η Τουρκία, αν και διακατέχεται από
ρητορικό θράσος των ιθυνόντων της, δεν παραλείπει για τις ανάγκες της στιγμής
να προβαίνει και σε ανάλογες διακηρύξεις. Η Τουρκία δεν πάσχει στις
διακηρύξεις, στην τήρηση των διακηρύξεων πάσχει».
4ον. «Η όποια συμφωνία έπρεπε να συνδεθεί με το Κυπριακό. Τι είδους
φίλοι μπορούμε να γίνουμε με τον εισβολέα της Κύπρου, με την κατοχική δύναμη
της Κύπρου. Κάποτε το Κυπριακό μπήκε στο ράφι και αυτός που το έβαλε ζήτησε
δημόσια συγγνώμη, mea culpa, ύστερα ξαναμπήκε, τώρα επανατοποθετείται για
τρίτη φορά».
«ΘΑ ‘ΘΕΛΑ κάποιος να μου πει αν μπορώ, αύριο το πρωί, να στήσω μια σκηνή στα
Ίμια, όπως π.χ. μπορώ στην Κάλυμνο» σημειώνει ο κ. Στέλιος Παπαθεμελής.
«Ύστερα να ρωτήσω αν έστω ένας στρατιώτης του Αττίλα έφυγε από το ματωμένο
νησί… Δεν ξέρω τι περιμένουν οι ημέτεροι στη συνέχεια, αλλά ο Ντεμιρέλ
μιλάει για ατζέντα, δηλαδή διάλογο εφ’ όλης της ύλης! Κάποιες ειδήσεις, που
δεν διαψεύστηκαν, μιλούν για Χάγη εφ’ όλης της ύλης! Δυστυχώς, έχουν δίκιο οι
Τούρκοι να λένε “όποιος σπέρνει βρώμη δεν θερίζει σιτάρι”! Αυτό έχουμε πάθει,
φοβούμαι, εμείς».
Όσο για «τον “ταχυδρόμο” της συμφωνίας, τον κ. Κώστα Μητσοτάκη» και τα σχετικά
ερωτήματα που τίθενται γι’ αυτό, ο κ. Παπαθεμελής δηλώνει:
«Δύο απαντήσεις, μία σοβαρή και μία αστεία. Η αστεία (ίσως είναι η πιο σοβαρή)
εκφράζεται από την τουρκική παροιμία: “Από γουρσούζη γουρσουζιά και από
γκαντέμη γκαντεμιά”. Η σοβαρή είναι πολύ απλή: ο κ. Μητσοτάκης εκφράζει αυτή
την πολιτική τής άνευ όρων προσέγγισης με την γείτονα επί χρόνια. Διεκήρυσσε
ότι η Τουρκία δεν μας απειλεί και άλλα τέτοια. Είναι συνεπής με τον εαυτό του.
Εμείς τι χρωστάμε;».
