Τζόαν

Μπενόιτ

Ολυμπιονίκης, ετών 60 και έτοιμη για νέο ρεκόρ!

  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 07/10/2017 08:00 |

Ηταν 5 Αυγούστου του 1984 στο Λος Αντζελες. Ενα κατάμεστο στάδιο αλλά κι ολόκληρος ο κόσμος ζητωκραυγάζει με ενθουσιασμό την 27χρονη Αμερικανίδα, την πρώτη γυναίκα που θα στεφθεί ολυμπιονίκης μαραθωνοδρόμος στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Είναι η Tζόαν Μπενόιτ. Ενα όνομα και μια μορφή που εμπνέει και παρακινεί κάθε δρομέα μέχρι σήμερα. Στην κυριολεξία «σήμερα»!  Αφού η 60χρονη αθλήτρια σε λίγες ώρες τρέχει στον Μαραθώνιο του Σικάγου με στόχο να σπάσει το τρίωρο. Αν το καταφέρει θα έχει πετύχει παγκόσμιο ρεκόρ στην ηλικιακή κατηγορία 60-64, καταρρίπτοντας το 3:01:30 της Νεοζηλανδής Μπέρνι Πορτένσκι. Η ίδια υποστηρίζει πως «είναι άπιαστο όνειρο» και πως «παίζω με τη φωτιά», όμως η δρομική της πορεία είναι γεμάτη ρεκόρ! Γιατί όχι λοιπόν;
Ολα ξεκίνησαν όταν η έφηβη Τζόαν έσπασε το πόδι της στο σκι. Ως τρόπο αποκατάστασης διάλεξε το τρέξιμο. Κι από τότε το λάτρεψε, παρ' όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια. «Θυμάμαι να τρέχω με τα αγόρια στο σχολείο. Δεν τα ανταγωνιζόμουν. Πάλευα μόνο ενάντια στον χρόνο. Ομως το φύλο μου έπαιζε ρόλο τελικά. Απαγορευόταν να αγωνιστώ σε αγώνες μεγαλύτερους από 1 μίλι επειδή θεωρούμουν "λεπτεπίλεπτη"! Κι όταν κέρδισα στο πολιτειακό πρωτάθλημα, δεν πήρα το βραβείο πολυτιμότερου αθλητή του σχολείου μου επειδή έκανα προπόνηση με τα αγόρια. Τότε υπήρχε η αντίληψη πως οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένες για τρέξιμο: θα δυσκολεύονταν να κάνουν παιδιά και θα γερνούσαν γρήγορα. Εγώ σήμερα είμαι 60, μητέρα δύο παιδιών και τρέχω πάνω από 100 χλμ. την εβδομάδα. Μάλιστα τη μέρα που γέννησα τον γιο μου, είχα τρέξει ένα δεκάρι. Το τρέξιμο είναι εξαιρετική διέξοδος για κάθε γυναίκα. Κι ευτυχώς που τη δεκαετία του '70 άλλαξαν πολλά στη νοοτροπία και τη νομοθεσία της χώρας μου και ενισχύθηκε το κίνημα ισότητας στον αθλητισμό. Χάρη σε αυτό εγώ σήμερα είμαι ολυμπιονίκης και η γυναικεία ομάδα των ΗΠΑ εξακολουθεί να κυριαρχεί σε ολυμπιακά μετάλια. Τα ολυμπιακά ιδεώδη ταιριάζουν πολύ στις γυναίκες: έχουν να κάνουν με όνειρα και στόχους, με εμπόδια που ξεπερνιούνται και με δικαιοσύνη. Και οι γυναίκες τα έχουν βιώσει όλα αυτά».
Ηταν το 1979 όταν η 22χρονη - τελειόφοιτη φοιτήτρια τότε - Tζόαν Μπενόιτ μπήκε δυναμικά στη δρομική σκηνή, τερματίζοντας με εθνικό ρεκόρ γυναικών τον Μαραθώνιο της Βοστώνης (2:35:12). Εντυπωσιακό, αν αναλογιστεί κανείς πως το κορίτσι, επειδή είχε κολλήσει σε μποτιλιάρισμα, έτρεξε επιπλέον 3 χλμ. έως την αφετηρία κι αναγκάστηκε να ξεκινήσει με το τελευταίο γκρουπ δρομέων! Σχεδόν άγνωστη μέχρι τότε, συνέχισε να σπάει τα ρεκόρ σε αρκετούς μικρότερους αγώνες εκείνης της χρονιάς. Το 1983 επιστρέφει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (2:22:43) και την επόμενη χρονιά θριαμβεύει στους Ολυμπιακούς  Αγώνες του Λος Αντζελες, παρόλο που δεν ήταν φαβορί. Η Νορβηγή Grete Waitz, η βασική αντίπαλός της, κέρδιζε πάντα σε όποιον Μαραθώνιο συμμετείχε.  Επιπλέον, η Μπενόιτ είχε εγχειριστεί στο γόνατο κάποιους μήνες πριν. Ομως, η σωματική δύναμη, το πείσμα και το ψυχικό της σθένος έλαμψαν. Προηγήθηκε από τα πρώτα χλμ. της διαδρομής μέχρι το Los Angeles Coliseum, εκεί όπου ξεσήκωσε το κοινό τερματίζοντας πανηγυρικά σε χρόνο 2:24:52. Τον Σεπτέμβριο του 1984 παντρεύτηκε τον Σκοτ Σάμιουελσον και την επόμενη χρονιά ξανακάνει ρεκόρ στον Μαραθώνιο του Σικάγου (2:21:21, 4η καλύτερη επίδοση αμερικανίδας αθλήτριας μέχρι σήμερα). Δύο χρόνια αργότερα, τερματίζει 9η τον Μαραθώνιο της Βοστώνης, ενώ ήταν 3 μηνών έγκυος στην κόρη της Αμπιγκέιλ.

«Θέλω να τρέξω τον δικό μου αγώνα»

Για περίπου δέκα χρόνια αφοσιώνεται στη μητρότητα και την οικογένεια (το 1992 απέκτησε κι έναν γιο, τον Αντερς). Η Τζόαν όμως μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει, αφού τo 1994, στα 37 της, ξανά προς τη δόξα τραβά, κερδίζοντας τον Μαραθώνιο του Σικάγου (2:37:09) και τη συμμετοχή της στα ολυμπιακά προκριματικά του 1996.
Το 1998 η Τζόαν διοργανώνει τον αγώνα TD Bank 10K συνδυάζοντας το τρέξιμο με τη φιλανθρωπία, αφού τα έσοδα διατίθενται στην ενίσχυση μη προνομιούχων παιδιών. Ενας αγώνας ιδιαίτερα δημοφιλής μέχρι σήμερα. Αυτό που τη διακρίνει είναι η σταθερότητά της και η διάρκεια που έχει ως αθλήτρια στον χρόνο - ε αντίθεση με τους περισσότερους ελίτ αθλητές, που λόγω του σκληρού ανταγωνισμού και της υπερπροπόνησης αναγκάζονται να αποσυρθούν νωρίς. Η Μπενόιτ ήταν εξαιρετική τόσο στα 25 της όσο και στα 50 της που τερμάτισε Μαραθώνιο κάτω από 2:50. Και συνέχισε να ορίζει τα ρεκόρ σε κάθε επόμενη ηλικιακή κατηγορία.
Η τελευταία προετοιμασία της περιελάμβανε ένα long run 32 χλμ. κάθε εβδομάδα ενώ οι υπόλοιπες προπονήσεις της κυμαίνονταν μεταξύ 5 - 20 χλμ. Επιπλέον, ενδυνάμωνε τον κορμό κάνοντας cross training, σκι, καγιάκ, σκάψιμο και... κηπουρική! Με φλογερή την αγάπη της για το τρέξιμο και τους αγώνες,  η Τζόαν δηλώνει πως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη. «Στο Σικάγο θέλω να τρέξω ισορροπημένα. Να μην αγχωθώ με την ιδέα του ρεκόρ, να μην "χτυπήσω" τα πρώτα χιλιόμετρα και κουραστώ νωρίς. Σκοπεύω να βρω τον ρυθμό μου σταδιακά. Οπως είχα πει και τότε στο Λος Αντζελες "θέλω να τρέξω τον δικό μου αγώνα"». Της το ευχόμαστε ολόψυχα!