Ευελιξία

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/02/2018 08:00 |

Ο ζήλος που δείχνει ο υπουργός Εξωτερικών για την επίλυση του Μακεδονικού, παρά τα συλλαλητήρια και τις αντιδράσεις ενός μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου, γεννά ένα εύλογο ερώτημα: γιατί δεν ακολούθησε τους ίδιους φρενήρεις ρυθμούς και στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό; Γιατί δεν θέλησε να συνδέσει το όνομά του με την επίλυση και των δύο μεγάλων εθνικών θεμάτων που ταλαιπωρούν τη χώρα εδώ και δεκαετίες;
Υπάρχουν μερικές προφανείς απαντήσεις. Πρώτον, στο Κυπριακό η Ελλάδα δεν παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. «Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαρίσταται», κατά το γνωστό δόγμα. Μόνο που η στάση του ίδιου υπουργού Εξωτερικών ήταν τόσο αρνητική, στην πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων τουλάχιστον, που θα έλεγε κανείς ότι το δόγμα είχε αντιστραφεί. Κι αυτό, χωρίς κανένα πλήθος σε καμιά ελληνική πόλη να διαδηλώνει εναντίον της επικείμενης προδοσίας.
Δεύτερον, η Τουρκία είναι πολύ πιο ισχυρή και επικίνδυνη από την ΠΓΔΜ. Οι σχέσεις της Ελλάδας μαζί της είναι πολύ πιο σύνθετες και οι διαφορές περισσότερες και μεγαλύτερες. Και πάλι, όμως. Εκεί μιλάμε για την επανένωση ενός νησιού, εδώ για την «ψυχή μας», για να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη που τόσο συγκινεί, χρόνια τώρα, πολιτικούς, ιερείς, δημοσιογράφους και διαδηλωτές.
Εντονο παρασκηνιακό ρόλο για να μη λυθεί το Κυπριακό, τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για ενεργειακούς λόγους, έπαιξε και η Ρωσία. Από τη Μόσχα είχε κάνει ο πρόεδρος της Βουλής εκείνη τη δήλωση ότι στο εθνικό δόγμα υπάρχουν «κάποια όρια». Ομως η Ρωσία δεν θέλει ούτε την επίλυση του Μακεδονικού, αφού κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Εξού και η σύσταση του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προς την Αθήνα να μη δεχθεί συμβιβασμό.
Ενα από τα δύο λοιπόν συμβαίνει. Ή οι πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ΗΠΑ για λύση είναι αποτελεσματικότερες από τις πιέσεις της Ρωσίας για μη λύση ή ο Νίκος Κοτζιάς αισθάνεται πολύ ασφαλέστερος στις συνομιλίες του με τον Ντιμιτρόφ απ' ό,τι με τον Τσαβούσογλου. Θεωρεί δηλαδή, και έχει πείσει τον Πρωθυπουργό, ότι μια επιτυχής έκβαση των συνομιλιών με τα Σκόπια ενέχει λιγότερους κινδύνους και παγίδες από μια συμφωνία με την Τουρκία. Και είναι πολιτικά πιο χρήσιμη.
Η πληθωρική προσωπικότητα του υπουργού Εξωτερικών παίζει πράγματι πολλές φορές καταλυτικό ρόλο. Οπως είχε ισχυριστεί επισήμως ότι ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ για το Κυπριακό λειτουργούσε υπέρ της τουρκικής πλευράς ή είχε εγκαλέσει τον πρεσβευτή της Ισπανίας για τις δηλώσεις του για την Καταλωνία, έτσι θα μπορούσε και να έχει κόψει την καλημέρα στον Νίμιτς για τα περί ταυτότητας των Σκοπίων. Εδώ δείχνει όμως μεγαλύτερη ευελιξία και αφήνει τον Δημήτρη Καμμένο και τη Φώφη Γεννηματά να εκφράσουν την οργή τους.
Για οποιαδήποτε κυβερνητική αντίρρηση άλλωστε στους χειρισμούς του υπουργού Εξωτερικών, υπάρχει πάντα το ΠΡΑΤΤΩ: η πολιτική κίνηση του υπουργού Εξωτερικών.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
2
Καραγιαννίδης Κ.
15/02/2018 01:08
"... η στάση του ίδιου υπουργού Εξωτερικών ήταν τόσο αρνητική,...". Η στάση του Κοτζιά έσωσε το κύρος του Αναστασιάδη. Οι συνομιλίες, ούτως ή άλλως, δεν θα είχαν αίσιο τέλος. Εάν όμως υποθέσουμε, ότι θα κατέληγαν σε συμβιβασμό, αυτός θα ήταν σε βάρος του Αναστασιάδη και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση επικύρωσης από το κοινοβούλιο της Κύπρου. Απόδειξη τούτων είναι, ότι ο Πρόεδρος πήρε πίσω αυτά που υποσχέθηκε στους Τούρκους μετά από τις κραυγές των Κυπρίων πολιτών. Και κάτι ακόμα: Οι Τούρκοι δεν σκοπεύουν σε λύση, παρά μόνο αν πάρουν όλα όσα θα ζητήσουν. Και θα ζητούν όλο και περισσότερα κατά την πρόοδο των συνομιλιών. Αυτά όμως δεν πρόκειται να τους δοθούν από κανένα ... Αναστασιάδη. Εάν επιμείνουμε στην επανένωση του νησιού ικανοποιώντας τις ορέξεις της Άγκυρας, θα χάσουμε κι αυτό που μας έχει απομείνει.
Έκτωρ
15/02/2018 00:32
Πέρα από άλλες αρετές που πρέπει να χαρακτηρίζουν έναν Ηγέτη , τις περιγράφει στην " Πολιτεία " του ο Πλάτων , ( Μνήμων , ευμαθής , Μεγαλοπρεπής , εύχαρις , φίλος τε και συγγενής Αληθείας ...) , αρετές που αποκτώνται σε " Σχολές " , ,όπως λέει και ο Αριστοτέλης και όχι στους κομματικούς διαδρόμους και στις κατειλημμένες αίθουσες , είναι ανάγκη να μπορεί να επιλέγει τους καλύτερους ως συνεργάτες . Στα κρισιμότερα υπουργεία Οικονομικών , Εξωτερικών και Εθν. Άμυνας επέλεξε τους κ.κ. Βαρουφάκη , Κοτζιά και Καμμένο αντίστοιχα . Την " προκοπή" του πρώτου την είδαμε , απλώς δεν την αποτιμήσαμε οι ...αγανακτισμένοι Νεοέλληνες και ας υπολόγισαν κάποιοι την βλάβη στα 100 και εσχάτως στα 200δις . Ελπίζω και εύχομαι αυτό να είναι μόνον το τίμημα ! Ποιος με στοιχειώδη κρίση μπορεί να εμπιστευθεί τους άλλους δύο ; Ο κ. Κοτζιάς , η επιτομή του βολονταρισμού και της οίησης , πάει από ...επιτυχία σε επιτυχία . Αφού "έλυσε" το Κυπριακό , διαπραγματεύθηκε , συνεπικουρώντας τον "μη εκτελεστικό" Πρόεδρο , κ. Παυλόπουλο , σε απευθείας τηλεοπτική μετάθεση με τον κ. Ερντογάν την Συνθήκη της Λωζάνης . Ο κ. Καμμένος έμαθε την Ιστορία από τα σκετς στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο και τώρα ικανοποιεί το απωθημένο του υποδυόμενος τον Στρατάρχη . Να μην αναφερθώ στην κ. Κωνσταντοπούλου και στον κ. Λαφαζάνη , ο οποίος , ως υπουργός , δήλωνε συγκινημένος επειδή βρέθηκε στο ...Λένινγκραντ . Αν σε αυτά προσθέσουμε την εριστικότητα και την απωθημένη εκδικητικότητα για την τραγωδία του " Εμφυλίου " , τίποτε καλό δεν προοιωνίζεται για την Πατρίδα . Δυστυχώς !