ΓNΩMH EΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΟHE

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/09/2003 |

O οδικός χάρτης για ειρήνευση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων μοιράζεται με την άκυρη πια διαδικασία του Όσλο μια κοινή αυταπάτη: ότι ανάμεσα σε ένα απεγνωσμένο έθνος που βρίσκεται σε κατάσταση εξέγερσης και μια δύναμη κατοχής που διεκδικεί ιστορικά δικαιώματα και απόλυτη ασφάλεια μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη βάση μιας αμοιβαίας εμπιστοσύνης, η οποία όμως μειώνεται αναπόφευκτα. Σε κανένα από τα δύο ειρηνευτικά σχέδια δεν υπήρξε ανεξάρτητος δεσμευτικός μηχανισμός επιβολής και ελέγχου. Ο οδικός χάρτης βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. H αμερικανική μέθοδος, η επίβλεψη δηλαδή της διαδικασίας με έλεγχο εξ αποστάσεως και χωρίς μια επιτόπια δύναμη, είναι σαφώς ανεπαρκής. H μοναδική διέξοδος θα ήταν μια διεθνής εντολή στα εδάφη, που θα οδηγούσε την Παλαιστινιακή Αρχή στη μετάβασή της στη δημοκρατία και σε ένα συγκροτημένο σύστημα ασφάλειας, ενώ ταυτόχρονα θα εξασφάλιζε τη συμμόρφωση του Ισραήλ προς τις δεσμεύσεις του. Χωρίς σαφήνεια, ο οδικός χάρτης, όπως και οι συμφωνίες του Όσλο, μοιάζει με πρόσκληση σε μονομερείς ενέργειες όπως το περίφημο τείχος και η επέκταση των οικισμών από τη μια μεριά και η τρομοκρατία από την άλλη. Δεν είναι απίθανο, στην καλύτερη περίπτωση, ο Αριέλ Σαρόν να έχει την πρόθεση να δημιουργηθεί ένα προσωρινό παλαιστινιακό κράτος στο 50% των εδαφών και να το αφήσει εκεί, κάνοντας την υπόθεση ότι οι διαπραγματεύσεις μπορούν να τραβήξουν για χρόνια. Φυσικά, κάνει λάθος αν νομίζει ότι μπορεί να υποβαθμίσει το Παλαιστινιακό ζήτημα σε μια συνοριακή διαφορά. Επειδή, ακόμη και αν δημιουργηθεί ένα προσωρινό κράτος, θα ακολουθήσει τα χνάρια της Παλαιστινιακής Αρχής και θα μεταστραφεί προς την επαναστατική στρατηγική μόλις συνειδητοποιήσει ότι οι ελάχιστες απαιτήσεις του για τελική διευθέτηση δεν έχουν ικανοποιηθεί. H διεθνής κοινότητα, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, πρέπει να καταστρώσει ένα συγκεκριμένο ειρηνευτικό σχέδιο και να πιέσει τα μέρη να το εφαρμόσουν. Εκτός από την επίβλεψη των παλαιστινιακών μεταρρυθμίσεων και τον αφοπλισμό των πολιτοφυλακών, μια διεθνής επιτόπια δύναμη θα μπορούσε να ελέγξει την αποχώρηση των Ισραηλινών από τα εδάφη, τη διάλυση των ισραηλινών οικισμών και την επανεγκατάσταση των προσφύγων στο παλαιστινιακό κράτος.

Το άρθρο του πρώην υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ Shlomo Ben-Ami δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Herald Tribune».