Πως η κρίση...

Του Ρούσου Βραννά  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 29/09/2011 08:00 |
[Δρόμοι] Πως η κρίση...

Πως η κρίση...
... δεν θα ερχόταν μόνη της, αλλά θα συνοδευόταν αναπόφευκτα από μια κρίση νομιμότητας των κυβερνήσεων σε όλα τα επίπεδα, ήταν κάτι που πολλοί το περίμεναν, όπως ο κοινωνιολόγος Λικ Μπολτανσκί, που επισήμαινε πως η οικονομία δεν θα λειτουργεί πια ως συμπλήρωμα αλλά ως υποκατάστατο της δημοκρατίας. Επειδή ο τρόπος που επέλεξαν αυτές οι κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν την κρίση ήταν από καιρό προκαθορισμένος.
Το ιδανικότερο...
... πολιτικό περιβάλλον για την εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας ήταν ανέκαθεν οι δικτατορίες. Τα περισσότερα «θερμοκήπιά» της εγκαταστάθηκαν με στρατιωτικά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική. Θα ήταν παράλογο, λοιπόν, να μην περιμένουμε εκπτώσεις από τη δημοκρατία στις χώρες που επισκέπτεται σήμερα η λιτότητα. Ακόμη και για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, τα δημοκρατικά ελλείμματα είναι πιο ανεκτά από τα δημοσιονομικά ελλείμματα: αν και μεταβατικός, ο πορτογάλος πρωθυπουργός μπορεί να δεσμεύει τον λαό του εις το διηνεκές με τα δεσμά της λιτότητας όπως άλλωστε και ο ισπανός πρωθυπουργός, ο νέος ιρλανδός πρωθυπουργός να βαδίζει στα χνάρια του προηγούμενου, αν και αντιπολιτευόταν με ένα αντιμνημονιακό πολιτικό πρόγραμμα και οι Βρυξέλλες να εκδίδουν ουκάζια τα οποία καταργούν συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Στην «Εκθεση για την ανθρώπινη ανάπτυξη» (1994), ο ΟΗΕ έγραφε για τους ανθρώπους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: «Φαίνεται να προτιμούν τα στρατιωτικά καθεστώτα κάνοντας την ψυχρή σκέψη πως αυτά τα καθεστώτα εξασφαλίζουν την πολιτική σταθερότητα». Οσο κυβερνούσε τη Χιλή η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Αλιέντε, το ΔΝΤ δεν χορήγησε κανένα δάνειο στη χώρα. Μόλις έκανε το στρατιωτικό πραξικόπημα ο Πινοτσέτ, έγινε ξανά «αξιόχρεη».
Ο Μ. Φρίντμαν...
... ο αρχιερέας του νεοφιλελευθερισμού, που σήμερα ο μεγαλύτερος ναός του είναι η Ευρώπη, έγραφε το 1990 πως για το σύστημά του «δεν απαιτείται καμιά εξωτερική δύναμη, κανείς καταναγκασμός, καμιά παραβίαση της ελευθερίας». Ομως, αυτό το σύστημα έγινε πραγματικότητα στις εργαστηριακές συνθήκες της Χιλής του Πινοτσέτ, όπου κάθε λαϊκή αντίσταση στον ζυγό της λιτότητας καταπνίγηκε με βία. Οι φτωχοί και οι αγροτικοί πληθυσμοί υποβλήθηκαν στο σοκ της λιτότητας. Και όπως θα έγραφε αργότερα ο Κριστιάν Λαρουλέτ, ομοϊδεάτης του Φρίντμαν, ο Πινοτσέτ έγινε ο πρωτοπόρος σε μια παγκόσμια τάση για την ανάδειξη των καταλληλότερων κυβερνητικών πολιτικών με τις οποίες θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και αλλού τέτοια προγράμματα, ανεξάρτητα από το κοινωνικό κόστος. «Το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα», έλεγε ο Πινοτσέτ, «ώσπου να αλλάξω τη νοοτροπία των Χιλιανών».
Η ειρωνεία...
... είναι, έγραφε ο Γκάρι Γιανγκ στην εφημερίδα «Γκάρντιαν», πως οι ευρωπαϊκοί λαοί που έχουν πέσει σήμερα θύματα τέτοιων πολιτικών είχαν δει κάποτε την ένταξη των χωρών τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως ένα μέσο για να σταθεροποιήσουν τη δημοκρατία. Το δημοκρατικό τελετουργικό μπορεί να τηρείται ακόμη στην Ευρώπη, αλλά μετά την κρίση του χρέους λιγοστεύει η δημοκρατία.

2
Γιάννης
30/09/2011 06:21
Άλλη μία αξιοσημείωτη πτυχή των νεοφιλελεύθερων δικτατοριών είναι πως αναγκάζουν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις να συνεχίσουν πολλές από τις οικονομικές πολιτικές τους. Π.χ. δημιουργούν τεράστια χρέη δίνοντας φοροαπαλλαγές σε πολυεθνικές και μετά οι νεοφιλελεύθεροι στην Ουάσινγκτον απαιτούν η δημοκρατική κυβέρνηση να πληρώσει τα χρέη που έκανε η δικτατορία και η δημοκρατική κυβέρνηση αναγκάζεται να πάρει δάνεια από το ΔΝΤ. Και το ΔΝΤ ζητά κι άλλες φοροαπαλλαγές και ο κύκλος συνεχίζεται. Για περισσότερα διαβάστε το 'The Shock Doctrine' της Naomi Klein.
ανδρέας χατζηπροκόπης
29/09/2011 17:02
Οταν ο Ανδαμ Σμιθ έγραψε για το 'αόρατο χέρι' του καπιταλισμού κανένας δεν τόλμησε να σκεφτεί ότι αυτό ήταν κύρια μια πολιτική πρόταση. Αλλά να που φτάσαμε και εδώ. Η δημοκρατία και η ελευθερία υπόκεινται στους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Και η ζήτηση τους εδώ και καιρό είχε μειωθεί πολύ, λέγε με Φάσιστμπουκ, λέγε με ΜπιγκΜπράδερ, λέγε με αντι-τρομοκρατία. Οταν μιλούσαμε πριν 2 χρόνια για την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων στην Ευρώπη, κανένας εκτός από κάποιους περιθωρο-παρανοικούς, δεν τόλμησε να σκεφτεί ότι η κινεζοποίηση θα επεκτεινόταν στην διακυβέρνηση μας. Να όμως που φτάσαμε και εδώ. Μια φαινομενική, επιφανειακή δημοκρατία στο επίπεδο λαών και κοινοβουλίων που θα είναι βασικά διαικπεραιωτές / επικυρωτές / χειροκροτητές της 'πεφωτισμένης' ελίτ τραπεζιτών και έκφυλο-άφυλων πολιτικών που θα κυβερνά δια ενός οικονομικού καροτομαστιγίου, λέγε με Ταμείο Στήριξης και CDS. Το να σε κυβερνά ένας τραπεζίτης είναι ποιο ανεχτό από το να σε κυβερνά ένας στρατιωτικός? Φαίνεται πως ναι (ως τώρα). Αλλά το παιγνίδι ακόμα παίζεται γιατί ο ενώ ο στρατιωτικός μπορεί να σκοτώσει, ο τραπεζίτης μπορεί μόνο να σε απολύσει, να σε χρεωκοπήσει (ως τώρα). Ε και? Είναι όλα μια πόρτα στο μυαλό, άνοιξε την και βγες έξω. Οι 'μυαλομένο'ι ας μείνουν μέσα να κοιτούν τα σπρετς.