Το... δράμα μας φέρνει πιο κοντά και μας κάνει πιο ανθεκτικούς στον πόνο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 21/09/2016 09:51 |
Το... δράμα μας φέρνει πιο κοντά και μας κάνει πιο ανθεκτικούς στον πόνο
Η παρακολούθηση μιας δραματικής ταινίας όπως ο «Τιτανικός» ή η «Λίστα του Σίντλερ» βοηθά τους ανθρώπους αφενός να νιώθουν πιο ανθεκτικοί στον σωματικό πόνο και αφετέρου να νιώσουν πιο κοντά, επειδή απελευθερώνει στον εγκέφαλό τους τις ενδορφίνες. Αυτές οις χημικές ουσίες αποτελούν ένα φυσικό παυσίπονο και παράλληλα ευνοούν τους κοινωνικούς δεσμούς, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Αυτό, κατά τους επιστήμονες, εξηγεί εν μέρει γιατί στους περισσότερους ανθρώπους αρέσει να βλέπουν στην οθόνη της τηλεόρασης και του κινηματογράφου δραματικές ταινίες (συχνά τις ίδιες ξανά και ξανά), ακόμη κι αν η κατάληξή τους είναι τραγική - ή ίσως ακριβώς γι' αυτό. Κάτι ανάλογο φαίνεται πως συμβαίνει με τα μυθιστορήματα που είναι γεμάτα με δράμα και αγωνία.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον καθηγητή εξελικτικής ψυχολογίας Ρόμπεν Ντάνμπαρ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Open Science της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC και το Science, μελέτησαν δύο ομάδες συνολικά 169 εθελοντών.

Η μία ομάδα κλήθηκε να παρακολουθήσει τη δραματική ιστορία ενός άστεγου με τραγική παιδική ηλικία (σεξουαλική κακοποίηση, ναρκωτικά, φυλακή), ενώ παράλληλα μια άλλη ομάδα έβλεπε δύο μάλλον αδιάφορα ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας.

Μια σειρά από τεστ, που έγιναν πριν και μετά την παρακολούθηση των ταινιών, έδειξαν ότι όσοι είχαν δει το δραματικό φιλμ, είχαν εκκρίνει περισσότερες ενδορφίνες και έτσι άντεχαν περισσότερο τον πόνο (μέση αύξηση αντοχής κατά 18%), ενώ αντίθετα όσοι είχαν δει τα ντοκιμαντέρ, εμφάνισαν μετά μικρότερη αντοχή στον πόνο (μέση μείωση σχεδόν 5%).
Επίσης, οι πρώτοι ένιωθαν μεγαλύτερο συναισθηματικό δέσιμο με τους υπόλοιπους της ομάδας τους, σε σχέση με τους δεύτερους, παρόλο που η ψυχική διάθεση των πρώτων είχε επηρεαστεί αρνητικά περισσότερο, εξαιτίας της τραγικής ιστορίας που μόλις είχαν δει.

Πάντως, δεν συνέβη το ίδιο σε όλα τα μέλη της πρώτης ομάδας. Ορισμένοι που είχαν δει το δραματικό φιλμ, ούτε απέκτησαν μετά αυξημένη αντοχή στον πόνο, ούτε ένιωθαν πιο κοντά στους γύρω τους.

Στο πείραμα συμμετείχαν και φιλόλογοι (κάτι ασυνήθιστο),για να δουν σε ποιο βαθμό υπάρχει βιολογική βάση στην απόλαυση ενός καλού δραματικού βιβλίου. Και, όπως είπε η δρ Σόφι Ντάνακ, ειδική στον Σέξπιρ, «η μελέτη δείχνει πως όντως μπορείς να "φτιαχτείς"  με ενδορφίνη διαβάζοντας και έτσι να "χαθείς" μέσα στο βιβλίο».

Όπως είπε ο Ντάνμπαρ, πιθανώς αυτό εξηγεί επίσης γιατί από τα πανάρχαια χρόνια, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, οι άνθρωποι τρελαίνονταν να κάθονται δίπλα-δίπλα και να ακούνε ιστορίες για θεούς και δαίμονες.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι ο χορός, η ομαδική εργασία, το γέλιο κ.α. επίσης αυξάνουν τις ενδορφίνες και κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα.
21/10/2016 17:04
ela re sovara ; gia auto oi ellines stin arxaiotita extizan theatra 25-30.000 theseon ;
μανα αλλαξε σεντονια
22/09/2016 23:40
Εγω παντως αμα θελω να απελευθερωσω ενδορφινες στον εγκεφαλο βλεπω ερωτικες ταινιες αργα την νυχτα.Μετα απο πολυετη πειραματα καταληγω στο συμπερασμα οτι ο βελτιστος χρονος που χρειαζεται ο οργανισμος για κατι τετοιο ειναι απο 60-90 λεπτα απαραιτητως παντοτε με την αναλογη διαδραστικοτητα που απαιτει ενα τετοιο δρωμενο.Φευγει η κουραση της ημερας,βελτιωνεται ο βραδυνος υπνος,λειτουργεις χωρις ιδιαιτερο στρες σε ολες τις καθημερινες περιπτωσεις θεωρωντας κι εκει λιγο πολυ το αποτελεσμα ως εξασφαλισμενο και του χεριου σου ενεκα της βραδυνης ταυτης συνηθειας γαρ.Και το σημαντικοτερο αποκτας και εδω αξιοσημειωτη αντοχη στον πονο κι ας ητανε οι ενδορφινες που θα περισσευαν μονο.
Γ.Αθανασιάδης
22/09/2016 15:59
Ίσως έχει δίκιο ο αρθρογράφος!άς δοκιμάσομε κι εμείς,διαβάζοντας αυτό το δραματικό ποίημα.Προσωπικά συγκινούμε και δακρίζω,νοιώθω τον πονο αυτής της μάνας και θά΄θελα νάμε δίπλα της να την παρηγορίσω και της πώ μια καλή κουβέντα.Γίνομε ένα μαζί της,η ιστορία της είναι ακραία,μα αληθινή.- Σάν το πουλί παιδί μου πέταξα κι ήρθα σε σένα,ν΄αφήσω το κορμί και την ψυχή στα ξένα.'Νά΄χεις κι εσύ απ΄την πατρίδα κάτι δικό σου,τα λείψανα της μάνας σου, το μόνο μερτικό σου.-Μας χώρισε η τύχη,στην ξενητειά σε δώρισε,γραμμένο στο πεπρομένο,από παλιά το γνώριζε.Η φτώχεια,η κονωνία και η πατρίδα σε απέκοψαν, σε νέα σκλαβοπάζαρα σε έταξαν.-Ανάθεμα,στους μέχρι τώρα κυβερνώντες,στις δύσκολες στιγμές μας,ήταν πάντα απόντες.Ρήμαξαν την πατρίδα και διώχνουν τα παιδιά μας,ντροπιάσαν τον λαό,γκρεμίσαν τα όνειρά μας.-Στην απελπησία μου, ήρθα στα ξένα να πεθάνω,των γηρατειών τα βάσανα ίσως και τα γλυκάνω,Κάλιο κοντά σου και νεκρή,σε ξένο κρύο χώμα,παρά έρμη στην πατρίδα μας,να καρτερώ ακόμα.-Μά πότε θα σημάνουν,του γυρισμού η καμπάνες,ν΄αναστηθούν,να βγούν στο δρόμο όλες οι μάνες.Τα σπλάχνα τους να δούν,από τα ξένα να γυρίζουν,μ΄αγάπες, γλέντια και χαρές,να τα καλωσορίζουν.-Αυτή την στιγμή είμε έτοιμος ν΄αγκαλίασω κάθε πονεμένη μάνα,όποια κι άν είναι,ότι και νάνε,θά΄ναι η δική μου μάνα!

όλες οι τελευταίες ειδήσεις