ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Του Γκαζµέντ Καπλάνι   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 11/01/2011 07:00 |

Τα σαββατόβραδα το τραµ και το Μετρό έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Γίνονταιπιο διαταξικά, πιο νεανικά. Τα σαββατόβραδα, στο τραµ και στο Μετρό ταξιδεύει µια Αθήνα κάπως πιο κεφάτη και αφηρηµένη, κάπως πιο χαλαρή και θορυβώδης, σίγουρα καλοντυµένη, αποφασισµένη να πνίξει την πλήξη της εβδοµάδας σε παρέες, ποτά και εξόδους.

Παίρνω συχνά το τραµ και το Μετρό τα σαββατόβραδα. Κάποιες φορές το κάνω µόνο και µόνο για να χαζεύω τονκόσµο. Οπως τον χαζεύω αυτή τη στιγµή στο τραµ που σταµατάει στην Πλ. Νέας Σµύρνης.

∆έκα - δώδεκα νεαροί, οπαδοί του Πανιωνίου, ανεβαίνουν στο τραµ. Κάνουν θόρυβο και το τραµ φαίνεται σαν να µεταφέρει τον απόηχο του γηπέδου τώρα. Κάποιοι από τους νεαρούς κρατάνε στα χέρια τους αρωµατικά στίκερ, από αυτά που πουλάνε πλανόδιοι πακιστανοί µετανάστες, τα οποία ανάβουν µε τους αναπτήρες τους. Το τραµ γεµίζει µε τη βαριά, «ασιατική» µυρωδιά που ενοχλεί την κυρία δίπλα µου. Εκείνηµε τη σειρά της παραπονιέται στην κυρία που στέκεται δίπλα της. Νοµίζουν ότι οι νεαροί έχουν ανάψει τσιγάρο. Η κυρία που στέκεται δίπλα µου λέει κάτι υποτιµητικό για τους νεαρούς. Η άλλη την κοιτά µε συνωµοτικό ύφος και της λέει ψιθυριστά: «∆ικοί µας είναι». «∆ικοί µας είναι» σηµαίνει ότι οι νεαροί είναι παιδιά µεταναστών από την Αλβανία. Οι δυο κυρίες αρχίζουν να µιλούν τότε στα αλβανικά. Ξεχνούν τους νεαρούς και λένε τα δικά τους… Κατεβαίνω στο Μετρό του Νέου Κόσµου. Κατεβαίνουν και οι µισοί νεαροί. Μιλούν ελληνικά και κάθε τόσο πετάνε κάποια λέξη στα αλβανικά, χαιρετώντας τους άλλους που παραµένουν στο τραµ. Καθώς κατεβαίνω τις σκάλες του Μετρό, ακούω λέξεις σε άλλες γλώσσες, που µπερδεύονται µε τα ελληνικά: αραβικές, ρωσικές, ισπανικές, αλβανικές. Τα σαββατόβραδα στο Μετρό ταξιδεύει µια Αθήνα που µοιάζει κάπως µε κοσµόπολη: µε σχιστά µάτια, σχιστά τζιν, µελαψή, µελαχρινή, ξανθιά. Μια Αθήνα που µιλάει διάφορες γλώσσες ταυτόχρονα. Μια πόλη κανονική και µε πολλά κινητά. Παρατηρώ µια νεαρή κοπέλα που προσπαθεί να ακουστεί από κάποιον Κωνσταντίνο, αλλά η φωνή της σβήνει µέσα στον συρµό µαζί µε το σήµα. Και ενώ εκείνη φωνάζει «Κωνσταντίνε, έλα, µ’ ακούς;», εγώ θυµήθηκα τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Οχι τον αληθινό.

Εναν συνονόµατό του που είχα δει τις προάλλες τυχαία στην αµερικανική πρεσβεία. Περιµέναµε και οι δύο για τη βίζα. Κάποια στιγµή φώναζαν το όνοµα «Κωνσταντίνος Καβάφης» από το µικρόφωνο και εκείνος σηκώθηκε. Τον κοίταξα µε τεράστια έκπληξη, ενώ πλησίαζε το γκισέ της συνέντευξης. ∆εν περίµενα ποτέ να «συναντήσω» τον Καβάφη στην αµερικανική πρεσβεία, έστω και ως συνωνυµία. Σκέφτηκα τότε ότι σε εκείνους που έπαιρναν τη βίζα θα ταίριαζε το ποίηµα του Καβάφη «Η Πόλις»: «Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού – µη ελπίζεις – δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό». Σε όσους δεν κατάφερναν να πάρουν την βίζα δεν είµαι σίγουρος ποιο ποίηµα θα ταίριαζε. «Μονοτονία» ίσως...

Μονότονα ο συρµός σταµατάει στις στάσεις του Μετρό. Μονότονα οι επιβάτες βγαίνουν και µπαίνουν. Απέναντί µου τώρα στέκονται δυο ερωτευµένοι. Κοιτιούνται στα µάτια, φιλιούνται, χαµογελούν συνέχεια, χωρίς λόγο, για το τίποτα. Αυτό σηµαίνει να είσαι ερωτευµένος. Να χαµογελάς για το τίποτα, να περνάς καλά µε το τίποτα…

LINK: http://gazikapllani.blogspot.com

15
Eleni Dendrinou
13/01/2011 02:52
Oι παλιοι καλοι καιρoi ισως ξαναγυρισουν, οπως ξαναζησαμε λιγες φευγαλεες στιγμες οπως τοτε..με το υπεροχο ρομαντικο ρεπορταζ αυτο εδω, μονο που ο ανθωπολης δεν υπαρχη πια στις γωνιες που τα ζευγαρακια κατεβενοντας απο το ΤΡΑΜ αγοραζαν για την καλη τους.. ενα μπουκετο μενεξεδες η αγριες ανεμωνες του βουνου. Ουτε οι λουστροι με τα χαμιλα σκαμνακια που γυαλιζαν τα τριζατα των καλοντιμενων αθηνεων. Εμεις, ειχαμε την τυχη να ΖΗΣΟΥΜΕ την παλια ορεοτατη ρομαντικη οικογενειακη Αθηνα ! Τωρα.....πανε ολλα τελιοσανε ! Ti κριμα :( :( Eleni Dendrinou
Γιάννης
12/01/2011 15:37
Πολύ όμορφο άρθρο! Συγχαρητήρια!
Juan Garca Santos
12/01/2011 05:26
Ωραιότατο κείμενο. Διάβασα απόψε πολλά άρθρα σε διάφορες εφημερίδες -ισπανικές, αγγλέζικες, ελληνικές-, κι αυτό γίνεται το καλύτερο, αναμφισβήτητα. Χαιρετίσματα από την Γαλλικία -βορειοδυτικά της Ισπανίας-.
Μίκιος
11/01/2011 23:33
Το άρθρο σου αυτό είναι μια δροσερή και πολύχρωμη ζωγραφιά. Φρεσκάδα στην κυρίαρχη μαυρίλα.
τσαντιλας
11/01/2011 21:01
καταπληκτικο κυριε καπλάνι. μπράβο σας
Γιάννης Μ
11/01/2011 20:03
Στο χωριό μου αυτό το λένε για τους χαζοχαρούμενους .
ΓΙΑΝΝΗΣ Κ.
11/01/2011 19:57
Αρκεί να μην είσαι ερωτευμένος με το τίποτα !
sakka
11/01/2011 18:49
σας διαβαζω πολυ καιρο, συγχαρητηρια για τα κειμενα σας, μια παρακληση μονο... θα ηθελα να γραψετε και για αλλα θεματα ασχετα της "παγκοσμιοποιησης"!
Τακης
11/01/2011 17:16
αμ "τίποτα" είναι το να είσαι ερωτευμένος!!! βρε Γκαζμέντ...
Κώστας Διδ.
11/01/2011 15:58
Μια νότα αισιοδοξίας στις μαύρες μέρες μας.
Ευχαριστώ Γκασμέντ Καπλάνι
SKT
11/01/2011 13:52
Εκτος από τον ερωτα, και το Μπότοξ μπορεί να σε κάνει να χαμογελάς για το τίποτα.
Ανώνυμος
11/01/2011 12:22
Όντως πολύ ωραίο κείμενο. Αλλα νομίζω πως η απάντηση είναι πιο πεζή. Ο λόγος για τον οποία τα Σαββατόβραδα το Τραμ και το Μετρό έχουν κάτι το ιδιαίτερο είναι... γιατί είναι πλέον η μόνη μέρα που δουλεύουν.
ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΟΥ
11/01/2011 12:16
Σας ευχαριστώ για την όαση που προσφέρετε με τα γραπτά σας
Καραγιαννίδης
11/01/2011 11:34
Με την κατάλληλη σκέψη μπορεί κανείς να "δημιουργεί" χαμόγελο στο πρόσωπό του, χωρίς να είναι ερωτευμένος. Μόνο που αυτό το χαμόγελο δεν θα έχει την ίδια ... αξία!
Χρήστος
11/01/2011 10:26
Απέναντί ου στέκονται δυο ερωτευένοι. Κοιτιούνται στα άτια, φιλιούνται, χαογελούν συνέχεια, χωρίς λόγο, για το τίποτα. Αυτό σηαίνει να είσαι ερωτευένος. Να χαογελάς για το τίποτα, να περνάς καλά ε το τίποτα… Αυτό είναι καθαρή ποίηση...καθαρή Καβαφική ποίηση... Καλημέρα φιλαράκι!