ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Του Γκαζµέντ Καπλάνι   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 02/11/2010 07:00 |

Βρέθηκα τις προάλλες στην Αλβανία, στην πολίχνη όπου γεννήθηκα, στη Λούσνια. Δεν ήταν ποτέ όµορφη, αλλά τώρα έχει παραµορφωθεί φρικτά από τα αυθαίρετα. Το πράσινο που υπήρχε έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Τα δυο σινεµά της πόλης, που αγαπούσα ιδιαίτερα, έχουν εξαφανιστεί και αυτά: το θερινό έγινε πολυκατοικία, το χειµερινό τραπεζικό κατάστηµα.

Πήγα στα περίχωρα της πόλης. Να δω την παράγκα όπου γεννήθηκα. Εµεναν εκεί οι γονείς µου, εξόριστοι, τιµωρηµένοι από το καθεστώς. Ο παππούς µου, ο πατέρας του πατέρα µου, είχε φυλακιστεί για «αντικαθεστωτική δράση». Τα παιδιά και τα εγγόνια έπρεπε να υποστούν τις συνέπειες. Οι γονείς µου δεν µιλούσαν ποτέ γι’ αυτή την ιστορία. Φοβόντουσαν. Επιπλέον, έκαναν το παν για να µη νιώθω στιγµατισµένος. Μεγαλώνοντας µάθαινα πράγµατα αποσπασµατικά, για το πώς την οικογένεια του πατέρα την είχαν διώξει νύχτα από το σπίτι και τους είχαν κατάσχει τα πάντα οι ασφαλίτες: ακόµα και τις οικογενειακές φωτογραφίες.

Δεν τις επέστρεψαν ποτέ. Από τότε η οικογένεια ένιωθε σαν να είχε χάσει τη µνήµη της… Η παράγκα δεν υπάρχει πια. Ο χώρος τώρα έχει περιφραχθεί, έτοιµος για να χτιστεί µια πολυώροφη πολυκατοικία. Η πολίχνη εξαπλώνεται άναρχα. Τα νέα αφεντικά, µέλη της «µαφίας του µπετόν», χτίζουν όπου µπορούν, εξαφανίζουν ό,τι προλάβουν… Κοντά στο σηµείο όπου υπήρχε κάποτε η παράγκα βρίσκεται το νεκροταφείο της πόλης. Πηγαίνω προς τα εκεί για να δω τους τάφους των παππούδων µου… Εξω από το νεκροταφείο πουλάνε λουλούδια. Αληθινά και τεχνητά. Τα αληθινά τα αγοράζουν εκείνοι που µένουν στην πόλη. Οσοι ξέρουν ότι θα επιστρέψουν εδώ, ξανά, ύστερα από µια εβδοµάδα. Τα τεχνητά λουλούδια τα αγοράζουν οι µετανάστες, εκείνοι που θα δουν τους τάφους των δικών τους ύστερα από µήνες ή χρόνια ή ποτέ πια. Τα τεχνητά λουλούδια δεν µαραίνονται, δεν σαπίζουν, µένουν εκεί, σαν ψεύτικη παρουσία και υπόσχεση… Κοιτάω τους τάφους, τις ηλικίες, τα ονόµατα, είναι εδώ όλοι µαζί, χριστιανοί, µουσουλµάνοι, άθεοι. Στις αρχές του ’90, µετά την κατάρρευση του καθεστώτος, κάποιοι προσπάθησαν να χωρίσουν τους τάφους. Φύτεψαν φοίνικες στη µέση του νεκροταφείου, σαν σύνορο ανάµεσα στις θρησκείες των νεκρών. Δεν έπιασε. Η πολίχνη συνέχισε να θάβει τους νεκρούς της, ανεξαρτήτως θρησκείας, δίπλα δίπλα, όπως έκανε ανέκαθεν.

Βγαίνοντας από το νεκροταφείο τα µάτια µου πέφτουν πάνω σε ένα κοµµάτι µπετόν που καλύπτει ένας πυκνός θάµνος. Πλησιάζω και βλέπω ότι είναι µπούνκερ. Από αυτά που το κοµµουνιστικό καθεστώς είχε χτίσει παντού στην Αλβανία. Ακόµα και εδώ. Τι να φοβόταν άραγε; Μήπως εξεγερθούν οι νεκροί; Θυµήθηκα τις αφηγήσεις µε ασφαλίτες που έβαζαν κοριούς στους τάφους των «υπόπτων» για να χαφιεδίζουν ακόµα και τον θρήνο των δικών τους ανθρώπων. Θυµήθηκα, επίσης, ότι εκείνη την εποχή τα παράνοµα και εφηβικά ζευγάρια έδιναν ραντεβού, συνήθως, κοντά στο νεκροταφείο. Εδώ µπορούσαν να κρυφτούν καλύτερα από τα ανελέητα βλέµµατα της συντηρητικής κοινωνίας. Ισως κάποια από αυτά τα ζευγάρια, µια κρύα νύχτα, να έχουν βρει «καταφύγιο» σε αυτό εδώ το µπούνκερ. Οι ερωτικοί τους αναστεναγµοί, µέσα στο σύµβολο της παράνοιας, θα ήταν η πιο ανθρώπινη εκδίκηση ενάντια σε ένα καθεστώς που προσπάθησε να µετατρέψει ολόκληρη την κοινωνία σε νεκροταφείο…

LΙΝΚ: http://gazikapllani.blogspot.com

10
φανη!!!
09/11/2010 12:58
καταπληκτικος επιλογος!!!!!!!!!!!
Ανώνυμος
09/11/2010 01:01
Φίλε Γκαζέντ Καπλάνι, Μόλις τέλειωσα το βιβλίο σου (το με λένε Ευρώπη). Από τις πιο καλές στιγμές εκεί που γράφεις "Καταλαβαίνεις ότι είσαι στα Βαλκάνια όταν...". Για τις πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις τι να πω. Έκανες εξαιρετική δουλειά, δίνοντας το λόγο σε κάποιους τόσο άγνωστους μα και τόσο οικείους. Για να μην πολυλογώ, το συστήνω σε όλους ανεπιφύλακτα. Νά ''σαι καλά! Κ.
ΠΙΣΤΙΑΝΟΣ
04/11/2010 03:49
Δυστυχώς όταν κάποια στιγμή οι Αλβανοί ξυπνήσουν θα βρούν μπροστά τους πόλεις και χωριά εκτρώματα όπως η Κυψέλη η δική μας.
Τακης.Χ.
04/11/2010 00:24
Σκιπιταριε σε παω με χιλια.Ωραιο αρθρο.Ισως εκλεψες λιγο και καποιες ιδεες του καντερε για να το γραψεις,αλλα σε επιτρεπτα ορια.
ΠΕΤΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
03/11/2010 11:16
Κύριε Καπλάνι, δεν καταλαβαίνω ποιοι ήταν οι "αντικαθεστωτικοί" και ποιοι ήταν οι "ασφαλίτες" που χαβιεδάζανε. Την εποχή που μιλάτε το καθεστώς του Χότζα ήταν "μαοϊκό". Η οικογένειά σας σε ποια παράταξη ανήκε;
βασίλης
02/11/2010 16:07
Οι ερωτικοί τους αναστεναγοί, έσα στο σύβολο της παράνοιας, θα ήταν η πιο ανθρώπινη εκδίκηση ενάντια σε ένα καθεστώς που προσπάθησε να ετατρέψει ολόκληρη την κοινωνία σε νεκροταφείο… Ό,τι ωραιότερο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.
Γιάννης Μαθιουδάκης
02/11/2010 15:32
Κύριε Καπλάνι για δοκιμάστε να στείλετε αυτό το κείμενο στην Αλέκα και στους οπαδούς της, υποπτεύομαι ότι θα το δούμε σε περίοπτη θέση στο αυριανό φύλλο του ριζοσπάστη.
myplanet
02/11/2010 14:50
Δεν είναι και (τόσο) άσχημη πόλη πάντος ,κρίμα αυτό συμβαίνει και στις πόλεις ''''μουσεία΄΄ στην Αλβανία (Μπεράτι,Αργυρόκαστρο) οι πολυκατοικιες ΄΄φυτρώνουν παντού.
Έχει όμως άλλη ομορφιά αυτή η πόλη ,από εκείνη την εποχή μέχρι και σήμερα βγάζει ανθρώπους που γράφουν (λογο-τεχνια).

Η απελπισία δεν λέει να αφήσει την Αλβανία ,όμως απελπισμένος ήταν και ο Κάφκα ,λέει κάποιος.

Στην Αλβανία όση ελευθερία δεν υπήρχε ,υπάρχει τώρα ,και μάλιστα περρισεύει ,είναι ελευθερία από την ελευθερία ,και όλοι επιλέγουν την ...φυγή που ίσον με ΔΕΝ ΚΑΤΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ.
ανώνυμος
02/11/2010 13:50
σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα όπως είπαν και κάποιοι...
erv
02/11/2010 09:13
Ένα βιβλιο όλους αυτούς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ; για τους παπούδες σου που έπαψαν ξαφνικά να ζούν και άρχισαν να επιβιώνουν; για τους γονεις σου που έζησαν πολλα, πολλά χρόνια φυλακισμένοι; για έσενα που έχασες μια δεκαετία για να βρείς τον εαυτο σου.