ΣΥΛΛΑΣ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑΣ

«ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ»

Του Παύλου Θ. Κάγιου   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 20/10/2010 07:00 |
 «Εγκληµατούµε µέσα  στις ελληνικές οικογένειες»
Ο 32χρονος Σύλλας Τζουµέρ κας έχει σκηνοθετήσει βραβευµένες ταινίες µικρού µήκους, ενώ έχει ασχοληθεί µε την τηλεόραση και το θέατρο. Η «Χώρα προέλευ σης» είναι η πρώτη µεγάλου µήκους ταινία του

Μετά τη θερµή υποδοχή που είχε την Εβδοµάδα Κριτικής στο 67ο Φεστιβάλ Βενετίας, η «Χώρα προέλευσης» του 32χρονου σκηνοθέτη συναντά το ελληνικό κοινό στις αίθουσες
Η «Χώρα προέλευσης» είναι η ιστορία µιας χώρας και µιας οικογένειας σε ελεύθερη πτώση. Τρεις γενιές µιας οικογένειας (η γενιά του ‘50, η γενιά της Μεταπολίτευσης και η νεώτερη γενιά) οδηγούνται σε µια σύγκρουση µέχρις εσχάτων εξαιτίας µιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας. «Η ταινία µιλάει για την εµπειρία της Μεταπολίτευσης που σήµερα γράφει το τέλος της µε την πτώση της οικογένειας στο φιλµ και την πτώση της χώρας όπως τη ζούµε τον τελευταίο καιρό», εξηγεί ο σκηνοθέτης.

«Χώρα προέλευσης»: η Ελλάδα όπως δεν την ξέρουµε ή όπως δεν θέλουµε να τη βλέπουµε, κρύβοντάς την και από τους ίδιους τους εαυτούς µας;
«Νοµίζω ότι όλοι ξέρουµε και είναι πολύ δύσκολο πια να κρύβουµε. Ολοι ξέρουµε για τα σόγια, για τα καφενεία, για τις αποφάσεις που πήραµε και πληρώνουµε, γι’ αυτά που επιµέναµε να βλέπουµε κι αυτά που κάναµε ότι δεν βλέπουµε, για το πανηγύρι της τελευταίας τριακονταετίας µέσα στα σπίτια µας και στη δηµόσια ζωή. Η ταινία µιλά για τους µηχανισµούς, τις µικρές και µεγάλες αποφάσεις µε τις οποίες κατασκευάσαµε αυτόν τον κόµπο που είναι τόσο δύ σκολο πια να λύσουµε, φωτίζοντας τα ψέµατα, τις αυταπάτες, την τροµοκρατία, τις καλύτερες προθέσεις που µας έφεραν εδώ που είµαστε», λέει ο σκηνοθέτης, που µόλις στα 22 του µας είχε εκπροσωπήσει το 2001 στο Φεστιβάλ των Καννών µε τη µικρού µήκους ταινία του «Τα µάτια που τρώνε». Και συµπληρώνει πως πάνω απ’ όλα «είναι µια ταινία ηθοποιών µε δυνατές ερµηνείες, καθώς µε ενδιέφερε να βγουν στην οθόνη οι χαρακτήρες των ηρώων, έτσι που µέσα από αυτούς να αναγνωρίζουµε όλοι µας τους εαυτούς µας και τις καταβολές µας». Και, όντως, το καστ της ταινίας σε προετοιµάζει για δυνατές ερµηνείες: Αµαλία Μουτούση, Θάνος Σαµαράς, Ιωάννα Τσιριγκούλη, Ερρίκος Λίτσης, Ιερώνυµος Καλετσάνος, Χρήστος Πασσαλής.

Η ελληνική οικογένεια είναι, θα µπορούσες να πεις, η «αιτία» που φτάσαµε στη σηµερινή κρίση;

«Το βαθύ φταίξιµο είναι πάντα στους πολίτες. Δηλαδή σε όλους µας. Οι πολίτες φυσικά έχουν και οικογένειες και το πώς δρουν εκεί φωτίζει και όλα τα υπόλοιπα, πώς αποφασίζουν, πώς αγαπούν, πώς µισούν, τι τους προσβάλλει και τι τους κολακεύει. Και κυρίως, πόσα ανέχονται και τι πιστεύουν».

Και η... ψυχανάλυση της ελληνικής οικογένειας συνεχίζεται, όταν τον ρωτάµε αν η υπερβολική αγάπη, η υπερπροστασία της ελληνικής οικογένειας στα παιδιά της, είναι αυτή που τα «πνίγει»: «Μέσα στις οικογένειες υποφέ ρουµε και εγκληµατούµε γιατί νοµίζουµε ότι ξέρουµε το σωστό και αυτό που νοµίζουµε σωστό το ονοµάζουµε αγάπη ή προστασία ώστε να το επιβάλουµε».

Κι όταν αναρωτιόµαστε, ποιος είναι ο λόγος που σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ _ Κάννες, Βενετία, Βερολίνο _ έγινε της «µόδας» ο ελληνικός κινηµατογράφος, ο Σύλλας Τζουµέρκας λέει πολύ απλά: «Γιατί γυρίζονται καλές ταινίες µε καλά θέµατα και καλή φόρµα»...

ΙΝFΟ
Η «Χώρα προέλευσης» του Σύλλα Τζουµέρκα θα προβάλλεται στους κινηµατογράφους από αύριο

Ταινίες µε πολιτικό λόγο

Το ελληνικό σινεµά αρθρώνει τα τελευταία χρόνια πολιτικό λόγο κοιτώντας την ελληνική κοινωνία...

«Σε οποιαδήποτε εποχή, όλες οι καλές ιστορίες το ίδιο κάνουν: κοιτούν την κοινωνία, αρθρώνουν πολιτικό λόγο, έχουν φαντασία, σκέψη, αγωνία και αισθήµατα. Και όλες οι καλές ελληνικές ταινίες και τώρα και παλιότερα, από τον Κακογιάννη µέχρι τον Γιάνναρη, το ίδιο κάνουν».

Αυτός ο πολιτικός λόγος, όµως, είναι µακριά από τα πολιτικά κόµµατα. Γιατί;
«Γιατί ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων είναι πολύ στενός για τις τέχνες. Βασίζεται και εξαρτάται από τη συµφωνία. Ο πολιτικός λόγος του σινεµά ή της λογοτεχνίας στα καλά του δεν δίνει δεκάρα γι’ αυτό. Μιλάει για όλα αυτά για τα οποία δεν χρειάζεται να έχεις διακόσια άτοµα πίσω σου να σε χειροκροτούν και να σε ψηφίζουν. Δηλαδή ποιο αυστριακό κόµµα θα έλεγε αυτό που λέει ο Μπέρνχαρντ ότι όλη η Αυστρία είναι µια ανενδοίαστη επιχείρηση και οι πολίτες και οι πολιτικοί της ανυπόφοροι καταστροφείς επί τω έργω;».

5
Φώτης
21/10/2010 16:33
Αγαπητέ Don Gamilo, αν για παράδειγμα ο 17χρονος γιος σου κλέβει τα εσώρουχα της μαμάς του και τα φοράει, εσύ σαν καλός πατέρας, για να λύσεις το πρόβλημα θα καλέσεις την Τατιάνα Στεφανίδου ή την Κορομηλά για να το μεταδώσουν στο Πανελλήνιο (με το αζημίωτο βέβαια). Ίσως ακόμη, αν ήταν στρατιώτης, θα το ανακοίνωνες στο στρατόπεδό του;

Αν αυτό θα κάνεις, τότε μπράβο σου και σέβομαι το σχόλιο σου αν και δεν το ασπάζομαι. Αν όμως θα χειριστείς την κατάσταση διαφορετικά, τότε κατά την άποψή μου δείχνεις ότι την οικογένεια σου την αγαπάς και την βάζεις μπροστά απ’ οτιδήποτε άλλο και νομίζω ότι μας δουλεύεις με το σχόλιο σου περί ειλικρίνειας.

Φίλοι, Don Gamilo και Γ.Καρέλη, είμαι σίγουρος ότι αν ξαναδιαβάσετε προσεχτικά το σχόλιο μου θα δείτε ότι δεν προτείνω το κουκούλωμα αλλά αντιθέτως προτείνω την ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΕΝΤΟΣ για να λύσουμε εμείς μονάχοι τα δικά μας προβλήματα. Δεν πιστεύω ότι κανένας ξένος θα ενδιαφέρεται να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας ή της όποιας Ελλάδας. Μάλλον θα έλεγα ότι έχει συνεισφέρει στην δημιουργία τους.

Αυτό που σημειώνω είναι ότι δεν είναι ανάγκη να το διαφημίζω σε αυτούς που μου έχουν αποδείξει ότι έχουν τους δικούς τους λόγους, αντίθετους προς το καλό της Ελλάδας, για να ΜΕΓΕΘΥΝΟΥΝ το πρόβλημα το οποίο μπορεί να θίγει κάποιος Έλληνας σκηνοθέτης.

Αυτά που προτείνω είναι πρακτικές ή καλύτερα τακτικές που χρησιμοποιούν πολλά χρόνια τώρα οι μεγαλύτερες και πλουσιότερες χώρες τις οποίες κατά τα άλλα θαυμάζουμε. Γι’ αυτό και ο κάθε βλάχος στην Αθήνα νομίζει ότι ζει στην χειρότερη πόλη του κόσμου και μόνο όταν ζήσει για λίγα χρόνια εκτός καταλαβαίνει την πραγματικότητα και την αξία του IMAGE MAKING, ακόμα και μεταξύ κρατών.

Σας ξανα-θυμίζω τα των Ολυμπιακών του 2004. Νομίζετε ότι, το ότι χάσαμε σχεδόν το 50% των τουριστών που θα μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα για τους αγώνες μας έκανε καλό;

Νομίζετε ότι κλείνοντας την Ακρόπολη, οι συμβασιούχοι, έκαναν καλό στους εαυτούς τους ή στην Ελλάδα;

Στην Κύπρο λένε (θυμός του χωριάτη – ζημιά της τσέπης του).
Γ. Καρέλης
21/10/2010 11:45
Kαποιοι εδω μεσα μου φαινεται ταυτηζουν την ειληκρινια και την παραδοχη με την προδοσια και την "Ομερτα" με τον πατριωτισμο. Σε αυτους εχω να πω οτι ο κοσμος το έχει βουκινο και εμεις κρυφο καμάρι -στην κυριολεξια! Αναμεσα σε ολα τα άλλα θα γινουμε -αν δεν γιναμε ηδη- και αυτιστικοι σαν λαος! Αν μας χαΪδευουν τα αυτια ειναι "φιλελληνες", αν μας λένε "μια χαρα ειστε αλλα...." ειναι "ανθελληνες"! Αυτα μας κάνουνε ρεζιλι στο εξωτερικο οχι το "Big fat Greek Wedding" και το " The King of Mykonos".
DON GAMILOS
21/10/2010 11:14
Μόνο από όσα έχω διαβάσει θέλω να την δω τούτη την ταινεία. Τώρα όσον αφορά την λογική του κουκουλώματος που μας προτείνει ο κος Φώτης μου θυμίζει την γυναίκα που κακοποιείται από το σύζυγο στο σπίτι και όταν πάνε όλοι μαζί στην εκκλησία την Κυριακή λέει ότι έπεσε ενώ ξεσκόνιζε τον πολυέλαιο...και όλοι ξέρουν φυσικά... Η υποκρισία οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα, ίσως αυτό πρέπει να κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε κι ας φαίνεται αυτονόητο στις εποχές που ζούμε. Επίσης αν υπήρχε και ένα τρέιλερ θα μας έκανε να θυμόμαστε καλύτερα ότι θέλουμε να την δούμε.
Φώτης
21/10/2010 00:49
Ζώντας για δέκα χρόνια στο αγγλόφωνο τουλάχιστον εξωτερικό, αυτό που έχω δει και καταλάβει είναι ότι τουλάχιστον η αγγλόφωνη αγορά των ΜΜΕ, την Ελλάδα την έχει στην κατηγορία των αρνητικών δημοσιευμάτων. Για διάφορους λόγους. Πολιτικής και ισορροπιών κυρίως αλλά και εθνικο-πολιτιστικούς.

Μετά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, το ότι το CNN και η New York Times ζητήσανε συγνώμη, εκ των υστέρων φυσικά, δεν λέει τίποτα. Το συγνώμη μιας δημοσίευσης δεν μπορεί να αλλάξει τις απόψεις που έκτισαν στο κοινό εκατοντάδες κακεντρεχείς δημοσιεύσεις προηγουμένως.

Όταν προσθέσεις τώρα, την ομογενή Βάρνταλος αλλά και τους δικούς μας σκηνοθέτες που μέσα σε ένα πνεύμα άλλοτε ειλικρίνειας και άλλοτε προοδευτικού ανθελληνισμού κινηματογραφούν μόνο την αρνητική πλευρά της χώρας μας ή γενικά των πραγμάτων, μάλλον την έχουμε βαμμένη.

Πρόσφατα διάβασα ότι το BBC που σημειώστε δεν έχει αγοράσει ποτέ - κανένα από τα βραβευμένα Ελληνικά ντοκιμαντέρ του Εξάντα ή τίποτα άλλο Ελληνικό, αγόρασε άμεσα 4 ντοκυμαντέρ νέων Ελλήνων σκηνοθετών, που σε ένα παραλήρημα αρνητισμού εκμηδένησαν το κάθε τι στη χώρας μας συμπεριλαμβανομένου και της κουλτούρας της. Σημειώνω ότι μετά από άρθρο των ΝΕΩΝ, κυνήγησα και είδα τα δυο, το Μy Country Greece και Τα παιδία δεν παίζει και ειλικρινά αυτές οι δυο ταινίες δεν μιλούσαν για την Ελλάδα που όλοι γνωρίζουμε αλλά για μια Ελλάδα βγαλμένη απ’ τα αγριότερα όνειρα της Παπαρήγα.

Αλλά για το καλό της συζήτησης, ακόμα κι αν το πρόσωπο της Ελλάδας που δείχνουνε αυτά τα κατασκευάσματα είναι αληθινό, ο λαός λέει Τα εν οίκο μη εν δήμω ή τουλάχιστον, μόνο στον δήμο τον δικό μας και όχι σε αυτόν που χαίρονται να βλέπουν την κατάντια μας ή ακόμα χαίρονται και να την κατασκευάζουν όταν χρειάζεται. Εκτός αν τα λεφτά και η φήμη είναι τόσο σημαντικά που εκεί πάω πάσο.
Σωτήρης
21/10/2010 00:46
Δεν ξέρω για την ταινία μπορεί να είναι και καλή αλλά θα μπορούσε να είχε και ένα τρέιλερ της προκοπής αυτό που έχει δεν βλέπεται και δεν μου κάνει καμία διάθεση να την δω...