ΕΚΤΟΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ» ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Του Δηµήτρη Δανίκα   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 29/05/2010 07:00 |
 «Τα παιδία δεν παίζει» εξαιτίας λογοκρισίας
Ο αγώνας παιδιών από τις γειτονιές της Πάτρας, που διεκδικούν µερικά τετραγωνικά µέτρα αλάνας για να παίζουν µπάλα, είναι το θέµα του ντοκιµαντέρ «Τα παιδιά δεν παίζει» της Αγγελης Ανδρικοπούλου και του Αργύρη Τσεπελίκα

Απίστευτο. Μόλις το άκουσα, παραλίγο να γκρεµιστώ.
Μια φωνή από το τηλέφωνο µού αποκάλυπτε πως µάλλον επί χούντας ζω: Η επιτροπή του υπουργείου Παιδείας έκοψε το ντοκιµαντέρ «Τα παιδία δεν παίζει». Αντί άλλης απαντήσεως, µου ξέφυγε ένα «δεν είναι δυνατόν»!

Ηφωνή από την αρµοδία της εταιρείας που διακινεί αυτό το εξαιρετικό ντοκιµαντέρ. Για το οποίο έγραψα και εξακολουθώ να πιστεύω πως υπό κανονικές συνθήκες, δηλαδή όχι ελληνικές, πρέπει αµέσως το υπουργείο Παιδείας να το αναλάβει υπό την προστασία του και να το κυκλοφορήσει προς προβολή σε όλα τα σχολεία ολόκληρης της επικράτειας. Η απαγορευτική γνωµάτευση από µια επιτροπή του υπουργείου Παιδείας αρµόδια για την καταλληλότητα ταινιών και θεατρικών παραστάσεων. Δηλαδή αν εισπράξεις το ΟΚ αυτής της επιτροπής - µία από τις χιλιάδες που έχουν φτιάξει οι κυβερνήσεις, συγκεντρώνοντας διά του ελέγχου τροµερές και κρυφές εξουσίες - τότε µε το χαρτί ανά χείρας πηγαίνεις στα σχολεία και µε τη σειρά τους οι καθηγητές προτρέπουν τα παιδιά να δουν αυτές τις ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις. Αστειότητες και υποκρισίες δηλαδή. Διότι τα παιδιά καταβροχθίζουν τόνους από αφασική, πορνογραφική και κακόγουστη ουσία. Ελευθέρως. Από τα κανάλια, το Δίκτυο και παντού. Εποµένως τέτοιες επιτροπές δεν εξυπηρετούν απολύτως τίποτα παρά µόνο ίσως κάποιες εκδουλεύσεις και στηρίζουν µικρές εξουσίες που µας κάνουν την ζωή αφόρητη και ενίοτε εφιαλτική.

Μόλις µαθαίνω το περιστατικό, αµέσως επικοινωνώ µε το γραφείο Τύπου της υπουργού και ζητάω αν έχει την καλοσύνη να µε πάρει στο τηλέφωνο. Πράγµατι ύστερα από ένα λεπτό συνοµιλούσα µε την κυρία Αννα Διαµαντοπούλου «Με συγχωρείτε, αλλά µόλις έµαθα πως κάποια από τις επιτροπές σας θεώρησε ακατάλληλη µια από τις καλύτερες µαρτυρίες παιδιών που έχω δει στον ελληνικό κινηµατογράφο». «Κύριε Δανίκα, δεν έχω την παραµικρή ιδέα. Δώστε µου λίγο χρόνο. Μια µέρα» «Κυρία Διαµαντοπούλου, αυτό το ντοκιµαντέρ είναι η ζωντανή απεικόνιση όλων αυτών που στα λόγια πιστεύει ο Γιώργος και το νέο ΠΑΣΟΚ. Αυτενέργεια, πρωτοβουλία. Είναι µια αληθινή ιστορία τριών ελληνόπουλων ηλικίας µέχρι δώδεκα χρονών, δύο απ’ αυτά είναι κορτίσια, κι ενός µικρού από την Ουκρανία. Μοναχούλια τους, κόντρα σε µια υποβαθµισµένη γειτονιά της Πάτρας κινούν γη και ουρανό, φτάνουν µέχρι τον δήµαρχο και αναστατώνουν όλη την γραφειοκρατία προκειµένου να αποκτήσουν ένα τετραγωνικό µέτρο αλάνας. Ελεος!».

«Πιστέψτε µε, θα το ψάξω. Αλλά ποια επιτροπή εννοείτε;

Της εκπαιδευτικής τηλεόρασης;».

«Πραγµατικά, δεν ξέρω».

Εκεί τελειώνει η πρώτη επικοινωνία µου µε την υπουργό.

Μισή ώρα µετά επανέρχεται. Και σας βεβαιώ την πίστεψα. Από τον τόνο της φωνής της και από τον µικρό εφιάλτη που ανακάλυψε.

«Συµβαίνει ένας απίστευτος συγκεντρωτισµός. Υπάρχουν επιτροπές που επιλέγουν, εδώ από το κέντρο, τι πρέπει να βλέπουν τα παιδιά, ας πούµε των Γρεβενών. Απίστευτα πράγµατα». «Εντελώς χουντικά…» «Αυτό δεν συµβαίνει σε καµία χώρα της Ευρώπης. Ολα αυτά πρέπει να καταργηθούν το συντοµότερο. Θα βοηθήσει ο Καλλικράτης. Πρέπει να ψηφίσουµε νόµο.

Πάντως, τους είπα να ξανασυνεδριάσουν τη Δευτέρα γι’ αυτό το θέµα» «Κυρία Διαµαντοπούλου, σας παρακαλώ. Δείτε την ταινία για να αντιληφθείτε το µέγεθος αυτού του µικρού εγκλήµατος. Εκοψαν ακριβώς αυτό που διαρκώς εξαγγέλλει το κόµµα σας».


«Κακό πρότυπο συµπεριφοράς»

Η επιτροπή ανήκει (διαβάζω ολόκληρο τον τίτλο) στον Ενιαίο Διοικητικό Τοµέα Πρωτοβάθµιας και Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης Διευθύνσεως Συµβουλευτικού και Επαγγελµατικού Προσανατολισµού και Εκπαιδευτικής Δραστηριότητας». Θεέ µου. Σαν να βλέπω την «Δίκη» του Κάφκα. Από τα πρακτικά λοιπόν. Με τα ονόµατα των «λογοκριτών». Με την υπογραφή της υπευθύνου Ευσταθίας Φουσέκη:

Η κυρία Γκίκα: Η ταινία κουραστική (σχόλιο κριτικής), τα παιδιά βρίζουν (όχι, κάνουν τον σταυρό τους επί 24ώρου βάσεως), το µήνυµα είναι λάθος (το µήνυµα δηλαδή να ζητάς µισό πόντο αλάνας να παίξεις για να απαλλαγείς από την τηλεοπτική αφασία).

Κυρία Σακοπούλου: Κακό πρότυπο συµπεριφοράς για τα παιδιά γιατί τους δείχνει να έχουν δικαιώµατα χωρίς υποχρεώσεις (εννοεί επειδή τα τέσσερα αυτά πλάσµατα ζητούν, διεκδικούν το αυτονόητο. Μάλιστα, µια από τις δύο κοπέλες φωνάζει µέσα στον καηµό της «αρνούµαι να κάψω τον σκληρό µου δίσκο - εννοεί το µυαλό της - βλέποντας διαρκώς Ιnternet).

Κυρία Μαβίλη: Προφανώς οι χορηγοί δεν είδαν την ταινία. Αν την έβλεπαν, δεν θα την επιχορηγούσαν. Είναι σκληρό ριάλιτι επικίνδυνο για τα παιδιά. Εµφανίζει την Ελλάδα σαν τριτοκοσµική χώρα (µπράβο, η κυρία Μαβίλη, πάει ακόµα πιο πέρα.

Να µη βάζουν οι χορηγοί το χέρι στην τσέπη για τέτοιες ταινίες).


«Για µια αλάνα, ρε γαµώτο»

Δύο τα καλύτερα ντοκιµαντέρ των τελευταίων χρόνων: η «Αγονη γραµµή: Πάρβας» του Γεράσιµου Ρήγα και «Τα παιδία δεν παίζει» της Αγγελης Ανδρικοπούλου και του Αργύρη Τσεπελίκα.

Οπου τέσσερα εξαιρετικά πλάσµατα, µέσα σε τριτοκοσµικές γειτονιές της Πάτρας, διεκδικούν µερικά τετραγωνικά µέτρα αλάνας για να παίζουν µπάλα. «Τα τέσσερα µας αρκούν. Για εµάς είναι γηπεδάρα». Ετσι βρίσκουν έναν χώρο και κόντρα σε γονείς, γείτονες και ολόκληρο το γραφειοκρατικό σύστηµα της δηµαρχίας καταφέρνουν ν’ αλλάξουν τον µικρό τους κόσµο. Αυτό και τίποτε άλλο. Εντελώς αυθεντικά. Με δική τους πρωτοβουλία.

Τι να πει κανείς. Το απλό.

Μικρό, απειροελάχιστο δείγµα της ελεύθερης πτώσης αυτής της χώρας. Πριν από τους οικονοµικούς δείκτες.

Πριν από δραχµές και euro. Ολόκληρο το σύστηµα για τα σκουπίδια. Κύριοι επτωχεύσαµε. Ως ιδέες, ως πρόοδος, ως δηµιουργία, ως αλληλεγγύη, ως ανθρωπιά, ως ευαισθησία. Ενθάδε κείται η σαπίλα. Αντε γεια!

12
Don gamilos
06/05/2011 13:46
Κε Χατζηδάκη, ακριβώς ποιό είναι το έργο της επιτροπής αυτής μπορείτε να μας πείτε; υπάρχει κάποια δημοσιοποιημένη λίστα με όσα έχετε εγκρίνει και όσα όχι και αναλυτικά για ποιούς λόγους; μήπως είναι και αυτά τα έγγραφα απόρρητα; στο κατεβατό που γράψατε το μόνο που μας λέτε είναι ότι ακολουθείσατε το γραμμα του νόμου πρώτον για να κόψετε ένα ντοκιμαντέρ που ωθεί τα παιδιά να αφήσουν το πλει στεισον και να βγούν να παίξουν στην γείτονιά τους και δεύτερον για να στιγματίσετε τα συγκεκριμένα παιδιά που έλαβαν μέρος. Αυτός είναι ο ρόλος σας; Αν έτσι νομίζετε τότε μόνοι σας απαξιώσατε τους εαυτούς σας και βρίσκεστε εκτός τόπου και εκτός χρόνου.
Βασίλης Νικολαΐδης
20/11/2010 20:29
Τι έγινε τελικά με το γήπεδο;
Γιώργος Χατζηδάκης
08/06/2010 09:07
Λυπούμαι αλλά δεν κατάλαβα το πνεύμα της παρέμβασης σας κ. Ανδρικοπούλου. Τι ακριβώς εννοείτε όταν λέτε για την επιστολή που σας στείλαμε από το υπουργείο. Ποιο υπουργείο και ποια επιστολή. Ούτε σε υπουργείο είμαι, ούτε επιστολή σας έγραψα αλλά και ούτε σας γνωρίζω. Απλώς επειδή το ρεπορτάζ του κ. Δανίκα με θίγει προσωπικά με τόσους βαρείς χαρακτηρισμούς και επειδή πιστεύω στην εντιμότητα και την αξιοπρέπεια τούτης της εφημερίδας ζήτησα από τον γνωστό συντάκτη να διευκρινίσει πως έγινε ένα λάθος, πως απόφαση δεν υπάρχει και ως εκ τούτου όλοι οι χαρακτηρισμοί που μας αποδόθηκαν ήταν άδικοι, για να ησυχάσω και ''γω και να μην ντρέπομαι τους συνεργάτες, τους μαθητές μου και τα μέλη της οικογένειάς μου ως χουντικός, φασίστας και σαπίλα. Είμαι στην ηλικία του παππού σας και ελπίζω πως με καταλαβαίνετε. Γιώργος Χατζηδάκης
Άγγελη Ανδρικοπούλου
05/06/2010 21:58
Προς : κο.Γιώργο Χατζηδάκη Σας στέλνω ένα link οπου έχω δημοσιεύσει την επιστολή που μας στείλατε απο το υπουργείο. http://www.uniteforfreedom.net/site-news.html
Γιώργος Χατζηδάκης
04/06/2010 18:31
Δημήτρη Δανίκα, σου έστειλα μια επιστολή που διέψευσα τα όσα ανυπόστατα και ψευδή σε έβαλε η εταιρεία παραγωγής να ισχυριστείς. Απόφαση απορριπτική για το συγκεκριμένο ντοκιμαντερ δεν υπάρχει. Σκέπτεσαι να επανορθώσεις και να ζητήσεις συγνώμη για τα όσα υβριστικά εκτόξευσες; Γιώργος Χατζηδάκης
Γιώργος Χατζηδάκης
02/06/2010 19:38
Την παρακάτω επιστολή έστειλα την Κυριακή 30 Μαΐου στον συντάκτη Δ.Δανίκα και την ίδια ημέρα στην υπουργό. Απάντηση η επανόρθωση δεν είχα τη χαρά να λάβω. Προς Την υπουργό Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου, τον κινηματογραφικό κριτικό των Νέων κ. Δανίκα Τι ήταν πάλι αυτή η οργισμένη παρέμβαση του καλού συναδέλφου κριτικού κινηματογράφου Δημήτρη Δανίκα; Αφού δημοσίευσε την άποψή του για μια κινηματογραφική ταινία επιτέθηκε στη συνέχεια σε μια επιτροπή στην οποία μετέχω, καταγγέλλοντας την με ψευδή στοιχεία για την απολύτως δημοκρατικά εκκρεμούσα απόφασή της. Και σαν να μην έφτανε αυτό ο έμπειρος αυτός συντάκτης απευθύνθηκε στην αρμόδια υπουργό καρφώνοντας την εν λόγω επιτροπή για… χουντική αντίληψη, επικαλούμενος μάλιστα διακηρύξεις του πρωθυπουργού ώστε να προκαταλάβει την υπουργό για τη στάση της απέναντι στην ανύπαρκτη απόφαση της επιτροπής. Κι ακόμα διέπραξε και το άηθες και απολύτως αντιδεοντολογικό να δημοσιεύσει με τα ονόματά τους, τις αρνητικές εισηγήσεις κάποιων από τα μέλη της συγκεκριμένης επιτροπής. Μήπως ο συντάκτης πιέζει για μια θετική κρίση; Που ζούμε κύριε Δανίκα; Που ζούμε κυρία υπουργέ; Πρώτα πρώτα το ρεπορτάζ σας είναι παραπλανητικό και παραπλανημένο. Απόφαση αρνητική είπαμε δεν υπάρχει. Υπάρχει ισοψηφία. Τέσσερεις θετικές ψήφοι και τέσσερεις αρνητικές. Η ενάτη ψήφος εκκρεμεί διότι η πρόεδρος κ. Βασιλάκου έχει παραιτηθεί και δεν έχει αντικατασταθεί. Εξ αιτίας της ολιγωρίας των αρμοδίων καθυστέρησε η τοποθέτηση προέδρου. Οπότε ευθύνεται απολύτως το υπουργείο. Είμαι από τα μέλη που ψήφισαν θετικά. Βρήκα το περί ου ο λόγος ντοκιμαντέρ εξαιρετικό. Εκτός του ότι υπέβαλα γραπτά την άποψή μου την δημοσιοποίησα εν συνεχεία στο blog μου θεατροκρισία εκθειάζοντας τις αρετές του. Αντιγράφω ένα απόσπασμα: …Δεν διέκρινα απολύτως κανένα λόγο η το παραμικρό σημείο που να στηρίζει την αρνητική θέση οποιουδήποτε για το συγκεκριμένο κινηματογραφικό πόνημα. Είτε από τη σκοπιά του εκπαιδευτικού, είτε του γονέα ή και του απλού πολίτη το έργο αυτό είναι καταλληλότατο ( για να μην πω επιβεβλημένο) για τα παιδιά της μέσης και ανωτέρας εκπαιδευτικής κλίμακας. Και για να το εντάξουμε αναλύοντας τα δεδομένα του πρέπει να το χαρακτηρίσουμε σαν έργο καθαρά πολιτικό με την ευρύτατη έννοια του όρου, που παρουσιάζει το παιδί των δέκα ως δώδεκα χρόνων να διεκδικεί το δικαίωμά του στο παιχνίδι. Να απαιτεί από το Σύστημα τον φυσικό χώρο που δικαιούται για να εκφράζει τις ανάγκες του… Ανάλογες απόψεις διατύπωσαν και άλλα μέλη της επιτροπής, ισάριθμες ήταν οι αντίθετες. Θα μπορούσα να αναφέρω πως μεσολάβησε συζήτηση με έντονα επιχειρήματα, αλλά οι δημοκρατικές διαδικασίες γαρ δεν επέτρεψαν στη μια άποψη να επιβληθεί στην άλλη. Τώρα πόσο δημοκρατικό είναι να διαπομπευόμαστε ως επιτροπή γιατί λειτουργήσαμε με τη διαδικασία την προβλεπόμενη από την σχετική εγκύκλιο, αυτή είναι η αιτία που μου εμπνέει την παρούσα μου διαμαρτυρία με αποδέκτες και τον δημοσιογράφο και την υπουργό. Έχω όμως προς ενημέρωση και των δυο σας να προσθέσω κάτι ακόμα. Οι αποφάσεις μας δεν εμπνέονται από καμιά σκοπιμότητα οποιουδήποτε είδους. Εγώ προσωπικά στην επιτροπή αυτή μετέχω σαν εκπρόσωπος της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και η αμοιβή μου, όπως και όλων των μελών είναι 48 ευρώ κατά συνεδρίαση, συνεδρίαση δε νοείται η συνάντηση όλων των μελών στο υπουργείο, αφού προηγουμένως έχουμε παρακολουθήσει μια, δύο η και τρεις θεατρικές η κινηματογραφικές παραστάσεις χωρίς πρόσθετη αμοιβή. Στην ουσία δηλαδή κύριε Δανίκα και κυρία υπουργέ βάζουμε απ’ την τσέπη μας για να καλύψουμε τα έξοδα των μετακινήσεων μας. Αυτή η επισήμανση παρακαλώ να συνεκτιμηθεί με τις αποκαλύψεις της τρέχουσας επικαιρότητας. Και κάτι ουσιώδες και παρακαλώ να προσεχθεί. Η επιτροπή αυτή είναι απαραίτητο να διατηρηθεί γιατί αποτελεί ανάχωμα στα ποικίλα κυκλώματα και συμφέροντα, ανάχωμα αμερόληπτων ειδικών κατά τεκμήριο, που καθόλου δεν αποκλείεται βεβαίως κάποτε να σφάλουν στην κρίση τους. Και η αν επιτροπή καταργηθεί θα είναι ο θρίαμβος των πάσης φύσεως συμφερόντων. Και θρίαμβος της ασυδοσίας που καραδοκεί. Τις απόψεις μου τις έχω αναπτύξει στην διευθύντρια του τμήματος κ. Φουσέκη. Κλείνω την επιστολή μου υποβάλλοντας την παραίτησή μου τόσο στον δημοσιογράφο όσο και στην υπουργό, σαν διαμαρτυρία της διαρροής απόρρητων υπηρεσιακών εγγράφων, για την σκόπιμη απόκρυψη του γεγονότος περί ισοψηφίας και ως εκ τούτου για την έ λ λ ε ι ψ η α π ό φ α σ η ς εξ αιτίας ολιγωρίας της υπηρεσίας, για τον διασυρμό της επιτροπής εν συνόλω, για τους βαρείς, βαρύτατους, υβριστικούς χαρακτηρισμούς του έγκριτου δημοσιογράφου σε βάρος μας. Υπηρέτησα πολλά χρόνια το θέατρο και την κριτική, έχω δε συμπληρώσει επτά χρόνια στην εν λόγω επιτροπή και μπορώ να σας βεβαιώσω πως έχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπος με συμφέροντα παντοιοτρόπως εκφραζόμενα, άλλοτε προφορικά, γραπτά η και δια του τύπου. Γιώργος Χατζηδάκης
ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ
01/06/2010 13:52
Τι να κάνω τώρα εγώ; Δυστυχώς πέρασα τα σαράντα χρόνια ζωής και δεν έφυγε απ'' την Ελλάδα τότε που μπορούσα. Το πώς να ξετρυπώνεις μια μικρή "αλήθεια" και να την κάνεις γιγάντιο παραμύθι μόνο οι άνθρωποι της δημόσιας διοίκησης το χειρίζονται τοσό καλά. "Η ταινία είναι κουραστική" όχι κυρία μου τα μαθήματά τους όπως τα έχετε αφήσει είναι κουραστικά. "Τα παιδιά βρίζουν" Κοίτα να δεις που τα νόμιζες αγγελούδια. Καθημερινά στα σχολέια εξαντλούν μια αθώα βαρβαρότητα και δεν κάνετε τίποτα για αυτό. Ρατσισμοί, αναίτιες περιθωροιοποιήσεις, ξύλο με τη σέσουλα κλπ σας ενόχλησαν τα λόγια; "Το μήνυμα ήταν λάθος." Όχι μαντάμ το μήνυμα ήταν ολόσωστο γι αυτό τελικά φτιάχτηκε το γήπεδο των παιδιών. Γιατί κάποιοι τύποι σαν εσας, ούτε ήξεραν τι είχαν στη διάθεση τους από χώρους, ούτε σκέφτονταν τι να τους κάνουν, ούτε καν στη δουλειά τους δεν πήγαιναν. Θα θυμάστε τον υπάλληλο που έλεγε: "Δεν είναι κανείς εδώ!" Πράγματι τα παιδιά δεν μοιάζει να έχουν υποχρεώσεις αλλά αυτή είναι η κοινωνία που δημιουργήσατε κυρία μου. Η μόνη δράση είναι αυτή που απαγορεύει. π.χ μην παίζεις μπάλα στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας. Όσο για την τριτοκοσμικότητα της Ελλάδας θα πω πώς ο φακός καταγράφει ό,τι βλέπει σε αντίθεση με το μάτι που καταγράφει ό,τι θέλει να δει συνήθως! Έτσι χάθηκε η ευκαιρία για να γίνει η ταινία ένα σποτάκι του υπουργείου τουρισμού.
Μαργαζιώτης Γιάννος
01/06/2010 12:07
Η παραπάνω περίπτωση, χαρακτηρίζει το χάος της δημόσιας διοίκησης. Την ταινία δεν την έχω δει. Αρνητικά σχόλια, έχω ακούσει.
Mερσίνη Λάμπρου
01/06/2010 10:55
Η επίπλαστη ηθικολογία των μελών της συγκεκριμένης (σε αυτή την περίπτωση) επιτροπής, μπορεί να θεωρηθεί και καθοδηγού- μενη... δεν θεωρείται στην εποχή μας υγιής η ανάγκη παιδιών να ξεφύγουν από την πλύση εγκεφάλου από την αποχαύνωση και αλλοτρίωση που προσφέρουν αφειδώς οι διάφορες ιστοσελίδες και η συνεχής πλοήγηση στο διαδίκτυο που όλοι γνωρίζουμε πό- σους κινδύνους "κρύβει"... "καλέ, βρίζουν!!!" σώπα............ τα παιδιά περίμεναν την ταινία για να μάθουν να βρίζουν.. όταν τα χειρότερα τα ακούν μέσα στο σπίτι τους και κατ'' επέκταση, νιώθουν έντονη την ανάγκη να εκφραστούν με τα χειρότερα βλέποντας τις τρέχουσες καταστάσεις που τους προιδεάζουν για το σκοτεινό μέλλον τους... όσο για το ότι δεν το γνώριζε η υπουργός, πόσο πρωτότυπο... σαν σωστοί χριστιανοί οι πολιτικοί μας ακολουθούν το ρητό "να μην γνωρίζει η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου"... το να περιμένουμε κάτι καλύτερο είναι ουτοπία... δεν δυσανασχετώ πλέον όταν μου λέει ο γιος μου που μόλις τελείωσε το λύκειο ότι θέλει να φύγει μόνιμα εκτός Ελλάδος...........
Κώστας Αθανασιάδης
30/05/2010 22:32
Η ταινία βρίσκεται ακριβώς στη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Ερασιτεχνική σε όλα, μα όλα τα επίπεδα. Θολούρα (μάλλον απαραίτητη για "ποιοτικό" ελληνικό σινεμά), πρώτο επίπεδο ανάγνωσης του προβλήματος, υστερικοί ανήλικοι, κραυγές τηλεοπτικού ριάλιτι, πολλά χασμουρητά. Πώς μπορείτε να την υποστηρίζετε με τόσο πάθος; Την έχετε πραγματικά δει; Εγώ που την είδα, έκλαψα τα λεφτά μου. Μάλλον ευγενικές ήταν οι κυρίες της επιτροπής.....
Γιαννης Κατράμπεης
30/05/2010 10:06
Απογοήτευση... 50 χρόνια πίσω
ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
29/05/2010 19:00
Κύριε Δανίκα, μήπως είχατε την εντύπωση ότι ζούμε σε πολιτισμένη δημοκρατική χώρα της Δύσης και πέφτετε από τα σύννεφα; Στην χώρα της ήσσονος προσπάθειας και των τηλεριάλιτι ζείτε και εσείς και εμείς δυστυχώς. Εδώ δεν μπορεί η ίδια η υπουργός να βρεί άκρη στο νήμα αφού χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα. Ο 21ος αιώνας μάλλον δεν έχει ακόμα φτάσει στην Ελλάδα.
Το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί ποτέ σε αυτά τα τέσσερα παιδιά είναι με την ενηλικίωσή τους να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους και να μην γυρίσουν ποτέ.