Η ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΝ

Του Γκαζμέντ Καπλάνι   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/03/2010 07:00 |

Χαράματα Δευτέρας, «Ελευθέριος Βενιζέλος», ψάχνοντας στον πίνακα αναχωρήσεων για την πτήση Αθήνα- Κρακοβία. Μέχρι να τη βρεις «περνάς» από άλλες πόλεις, Νέα Υόρκη, Μπανγκόκ, Βρυξέλλες, Παρίσι, Βερολίνο. Εάν το μυαλό σου ξεχειλίζει από τις ειδήσεις των ημερών, τότε κάνει κολάζ εικόνων. Διαβάζεις Βερολίνο και σου έρχεται στο μυαλό αυτόματα η Μέρκελ θυμωμένη, όπως την αναπαριστούν αυτές τις μέρες οι ελληνικές εφημερίδες, μια φοβερή στρίγγλα έτοιμη να καταβροχθίσει τα μωρά μας. Οι άλλοι επιβάτες ψάχνουν και αυτοί.

Νέοι, γέροι, μεσήλικοι, ηλικιωμένοι, ζευγάρια, μοναχοί, πλούσιοι με αστραφτερές βαλίτσες, μεσαίες τάξεις με κινέζικες βαλίτσες με μαϊμού ακριβές μάρκες, νομάδες με βρώμικα σακ-βουαγιάζ, μετανάστες με μεγάλες βαλίτσες τυλιγμένες με μαύρες ταινίες, σαν να φοβούνται μην αποδράσει κατά τη διάρκεια της πτήσης το περιεχόμενό τους, λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, μελαψοί, ξανθοί, μιλώντας μιλιές πολλές, όλοι ξένοι μεταξύ τους, περαστικοί, βιαστικοί, φευγάτοι, διασταυρώνονται για μια στιγμή μπροστά στον πίνακα των αναχωρήσεων. Τρέχουν να προλάβουν την πτήση τους. Από εδώ όσοι δεν χρειάζεται να περάσουν από τον έλεγχο διαβατηρίων, από εκεί οι υπόλοιποι, στημένοι στην ουρά περιμένοντας υπομονετικά να περάσουν τα σύνορα. Χαζεύω τα πρόσωπά τους. Καταλαβαίνω, περίπου, ποιοι κουβαλούν cool διαβατήριο και ποιοι «κακό διαβατήριο». Οι τελευταίοι έχουν πάντα κάποια αγωνία στο βλέμμα τους, μήπως την τελευταία στιγμή κάτι πάει στραβά. Προχωρώ στον διάδρομο. Άνθρωποι που ψωνίζουν, άλλοι που κοιμούνται όρθιοι, κάποιος που πίνει καφέ μελετώντας το κενό. Μια μεσήλικη γυναίκα βγάζει ξαφνικά έναν μικρό καθρέφτη από την τσάντα της και κοιτάζει με μεγάλη περιέργεια το πρόσωπό της. Πιάνει και ξαναπιάνει το δέρμα της σαν να θέλει να βεβαιωθεί ότι είναι δικό της. Ίσως να ανακάλυψε ξαφνικά ότι γερνάει. Στο τέλος το δέρμα γίνεται η μεγαλύτερη νοσταλγία μας- έχω διαβάσει κάπου αυτή τη φράση, δεν θυμάμαι πού. Δυο ερωτευμένοι αποχωρίζονται ο ένας τον άλλον. Κοιτάζονται με πάθος στα μάτια. «Πρέπει να πάω» λέει εκείνος. Εκείνη του κρατάει σφιχτά το χέρι. «Πες μου κάτι σημαντικό πριν φύγεις» του λέει. «Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ» λέει αυτός και απομακρύνεται.

Έπειτα από λίγο απομακρύνεται και η κοπέλα. Τη χαζεύω μέχρι που εξαφανίζεται. Είναι ο ιδανικός χώρος για να γίνεις «ηδονοβλεψίας» στιγμιοτύπων από τις ζωές των άλλων, αγνώστων, που δεν θα δεις ποτέ ξανά στη ζωή σου. Πλησιάζει η στιγμή της πτήσης. Είναι η ώρα της τεχνολογίας. Αρχίζεις το ιδιότυπο στριπτίζ, βγάζεις τη ζώνη σου, τα παπούτσια σου, βάζεις τη βαλίτσα στο σκάνερ. Μια κυρία κάνει τον ηλεκτρονικό ελεγκτή να σφυρίξει. Την ελέγχουν, την ξαναελέγχουν. Προσπαθεί και αυτή να θυμηθεί σε ποιο σημείο του σώματός της βρίσκεται κάτι μεταλλικό που κάνει τον ηλεκτρονικό ελεγκτή να σφυρίζει συνέχεια. Ανεβαίνεις στο αεροπλάνο. Θα πετάξεις πάνω από τη θάλασσα και σε λίγες ώρες θα κατέβεις σε ένα άλλο αεροδρόμιο, που μοιάζει πάρα πολύ με αυτό που αφήνεις, με τα ίδια μαγαζιά, την ίδια μυρωδιά, τους ίδιους πίνακες αναχωρήσεων και αφίξεων, τους ίδιους ηλεκτρονικούς ελεγκτές, τις πολλές άγνωστες γλώσσες, με διαφορετικό όνομα. Άγνωστα πρόσωπα και καταστάσεις σε περιμένουν, ενώ τα γνώριμα και όλα όσα δεν μπορείς να αλλάξεις τα άφησες ήδη πίσω σου...

LΙΝΚ:
http://gazikapllani.blogspot.com

11
φανη
03/04/2010 14:42
Συγχαρητηρια για αλλη μια φορα για το αρθρο σας κ Γκαζι.ελπιζω να περασατε καλα στο ταξιδι σας,θα ηθελα να μας πειτε με τον δικο σας τροπο τι αποκομισατε απο το ταξιδι αυτο συγκπινοντας αναχερηση και επιστροφη,πραγματικα πιστευω θα ειχε πολυ ενδιαφερον,χαιρετισμους!!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΟΣ
24/03/2010 16:47
ΣΕ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΥΧΑΙΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙΣ ΑΠΛΑ ΑΝ ΣΕ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΥΣΩ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΘΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ
artemis seferi
24/03/2010 11:23
opws panta k.kapllani me sykginhsate.thymame kai ayta poy exete grapsei allh fora gia ta xtypokardia sas ,se kathe taksidi ektos synoron..ta idia niwthoyme k.kapllani akribws ta idia.exete panta thn agaph moy kai ton sebasmo moy.
Γ Τασιο
23/03/2010 20:44
Καλό ταξίδι φίλε Γκαζμεντ, και εγώ φτιάχνω βαλίτσα τώρα, αναχώρηση 5 το πρωί, 3 ώρες τραίνο και μετά αεροδρόμιο Βρυξελλών και μετά στην Ελλαδάρα της τρέλλας του παραλίγο(?) ΔΝΤ και της μαγκιάς, αλλά και της προσωπικής μου νοσταλγίας. Βοηθάνε πολύ τα ταξίδια πάντως, όποιος είναι συνέχεια στο ίδιο μέρος, νομίζει ότι ζει στο κέντρο του κόσμου. Ταξιδεύοντας, ή ζώντας αλλού βλέπεις την ίδια ταινία, από διαφορετική κάμερα, και προσέχεις εντελώς άλλα πράγματα. Γνωρίζεις πολλές πραγματικότητες, και άλλες αλήθειες και πάυεις να είσαι ένας ξερόλας. καλό ταξίδι!
Α.Λ.Π.
23/03/2010 17:47
Διηγηματική άσκηση είναι, και παίρνει άριστα. Όχι όμως πως λέει και κάτι. "Πρέπει να πάω λέει εκείνος. Εκείνη του κρατάει σφιχτά το χέρι. Πες μου κάτι σημαντικό πριν φύγεις του λέει. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ λέει αυτός και απομακρύνεται." Πολύ πρωτότυπο... Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες...
SOULIOTIS J
23/03/2010 16:29
PERASA THN ZWH MOY STHN KSENHTIA KAI TWRA STA KSENA EIMAI. ME ESYGKINHSES RE PAIDI GIATI THYMYTHIKA KAI TA DIKA MOY. EMEIS OI ELLHNES SE OLES TIS OIKOGENEIES EXOYME KAI KAPOION STA KSENA NA MHN TO KSEXNAME.
Giorgos Stefanou New York
23/03/2010 16:08
Ke kaplani polu wraio to ar8ro sou!

Kserw poso "wraia" pernas sto ELLADISTAN !

metanastis kai egw 23 xronia...

O Metanastis zei sta "synora" kapou metaxu tis palias kai tis kainourgias Patridas.

Stin Xenitia eimai "Ellinas "kai stin Ellada xenos!
Kώστας Κανταρτζής
23/03/2010 14:44
Έτσι απλά σου σφίγγω νοερά το χέρι. Να είσαι πάντα καλά.
igano steed
23/03/2010 14:21
H zwi einai ena staurodromi me eikones pou epanalamvanonte.Noiwthw amixania se ola ta aerodromia,,idies eikones kai perivallon,....kai ''gw amixanos akolouthw to diava mou! Xairetismata ston Kyrio Kapllani.
kostas
23/03/2010 14:07
ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΑ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΛΛΑΝΔΙΑ... ΦΑΝΤΑΣΤΗΤΕ ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ... ΝΑ''ΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΟΜΟΤΥΧΕ ΚΥΡΙΕ ΚΑΠΛΑΝΙ!
Ανδρέας Αναγνώστου
23/03/2010 11:50
Είμαι ο πρώτος που φωνάζω ότι γράφει ο συγκεκριμένος reporter για τους μετανάστες, αλλά ελπίζω ότι θα είμαι και ο πρώτος που θα πω μπράβο για αυτό το άρθρο! Πραγματικά είχε κάτι να πει.