ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Κλάψε, παλιάτσο...

Η ελληνική κρίση και οι στρουθοκάµηλοι στη Βουλή και στην πλατεία

ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΧΑΤΖΗ   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 08/06/2011 07:00 |

Για να παραφράσουµε τη γνωστή ρήση του Εγκελς (που αντέγραψε ο Μαρξ), στην Ελλάδα η Ιστορία επαναλαµβάνεται σαν φαρσοκωµωδία. Διότι µόνο ως φαρσοκωµωδία µπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που διαδραµατίζεται αυτές τις ηµέρες στην Πλατεία Συντάγµατος ένθεν κακείθεν. Σ’ αυτή τη φαρσοκωµωδία έχουµε τουλάχιστον δύο σκηνές: τη σκηνή στο παλκοσένικο και τη σκηνή στον δρόµο. Οµως παίζεται το ίδιο έργο και µάλιστα της ίδιας τεχνοτροπίας. Διότι και τα δύο έργα που βλέπουµε αποτελούν χαρακτηριστικά δείγµατα Κοµέντια ντελ’ Αρτε: έχουµε µασκαράδες που αυτοσχεδιάζουν, προδοσίες και απελπισία ταυτόχρονα µε κωµικοτραγικά στιγµιότυπα, γελοίους χαρακτήρες και φυσικά πονηρούς υπηρέτες που είναι έτοιµοι να χρησιµοποιήσουν κάθε είδους δολοπλοκία για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Το υποτυπώδες σενάριο είναι το ίδιο: οι ηθοποιοί στο παλκοσένικο έχουν κάνει τη ζηµιά και τώρα παριστάνουν ότι δεν έχουν καµία ευθύνη, οι ηθοποιοί στον δρόµο που συµµετείχαν ως ηθικοί αυτουργοί και ταυτόχρονα συνεργοί σ’ αυτή τη ζηµιά, παριστάνουν τώρα και αυτοί ότι δεν είχανε ποτέ καµία ευθύνη – ούτε καν γνώριζαν. Εχουν κρυφτεί και οι δύο κάτω από το τραπέζι και επειδή δεν τους χωράει µαζί, σπρώχνει ο ένας για να διώξει τον άλλον. Συνήθως οι σκηνές αυτές γίνονται ακόµα πιο κωµικές όταν οι χαρακτήρες τους νοµίζουν ότι πρωταγωνιστούν σε τραγωδία. Μετατρέπονται όµως σε σουρεαλιστικές όταν απέναντι από τη µία σκηνή δεν υπάρχουν θεατές αλλά η άλλη σκηνή. Ο αντικατοπτρισµός που δηµιουργείται τυφλώνει τους πάντες.

Αυτό το θέατρο εν θεάτρω µπορεί να αρχίζει σαν φαρσοκωµωδία µε παλιάτσους, αρλεκίνους και κολοµπίνες, µπορεί όµως να καταλήξει µε τον τραγικό τρόπο που καταλήγει η όπερα «Παλιάτσοι» του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο (την ξαναείδαµε στο Ηρώδειο από τη Λυρική Σκηνή, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών). Ο Παλιάτσος πριν εγκληµατήσει έχει χάσει την ικανότητα να διακρίνει την πραγµατικότητα από τη φαντασία. Περιφέρεται ζαλισµένος στη σκηνή µην ξέροντας τι να κάνει, ποιος είναι ο ένοχος, πώς θα τον βρει και µε τι τρόπο θα τον τιµωρήσει. Είναι ταυτόχρονα τραγικός και γελοίος. Είναι τραγικός γιατί τον πρόδωσαν, είναι γελοίος γιατί δεν καταλαβαίνει ότι κι αυτός είναι υπεύθυνος για την τραγική κατάληξη. Ο Παλιάτσος, όπως και οι «Αγανακτισµένοι» εντός και εκτός Βουλής, πάσχουν από αυτό που οι ψυχολόγοι ονοµάζουν «γνωστική ασυµφωνία» (cognitive dissonance), δηλαδή την τάση που όλοι έχουµε, λίγο - πολύ, να σφραγίζουµε τα µάτια µας και τα αυτιά µας για να µην ακούσουµε κάτι που θα διαψεύσει την όµορφη εικόνα που έχουµε πλάσει για τον εαυτό µας.

Οταν η αντιπαράθεση αυτών που πιστεύουµε µε αυτά που η εµπειρική πραγµατικότητα µας υποχρεώνει να δεχτούµε, δηµιουργεί δύο γνωστικά αντιφατικούς κόσµους (τον κόσµο της ειδυλλιακής φαντασίας και τον κόσµο της σκληρής πραγµατικότητας), πολύ συχνά, αντί να προσαρµόσουµε τη συµπεριφορά µας στην πραγµατικότητα, προτιµούµε να προσαρµόσουµε την εικόνα µας για την πραγµατικότητα στην ψευδή εικόνα του εαυτού µας. Χώνουµε το κεφάλι µας στο χώµα, σαν τη στρουθοκάµηλο και ελπίζουµε ότι έτσι η πραγµατικότητα ίσως να πάψει να υπάρχει.

Αλλά στην περίπτωσή µας αναπαράγεται και µία άλλη κλασική σκηνή του κωµικού θεάτρου: ο πρωταγωνιστής κοιµάται και βλέπει ένα ωραίο όνειρο γεµάτο έρωτες και ηρωισµούς αλλά όταν τον ξυπνάνε, ενώ αγανακτεί που τον ενόχλησαν, συνεχίζει να ονειρεύεται. Σ’ αυτήν τη θέση µεταξύ ύπνου και ξύπνου µπορεί να δει κανείς τα πιο ζωηρά όνειρα. Μπορεί να νοµίσει ότι διαβουλεύεται στην Αθήνα του Περικλή ή φυλάει τις Θερµοπύλες µε τον Λεωνίδα, µπορεί να πιστέψει ότι ανατινάζει τους Γερµανούς στον Γοργοπόταµο ή ότι διαδηλώνει στα Ιουλιανά ενάντια στο βασιλικό πραξικόπηµα µε το δικαίωµα που του δίνει το άρθρο 114.

Αυτό όµως που είναι τραγικό και συνάµα γελοίο στην υπόθεσή µας είναι ότι οι πρωταγωνιστές και στις δύο σκηνές είναι τα ίδια πρόσωπα που παίζουν τον ίδιο ρόλο µε άλλα ρούχα, ελπίζοντας να µη διαπιστωθεί η οµοιότητα. Αυτοί που βγάζουν αποφάσεις στην «παραεκκλησία του δήµου» δεν είναι άγνωστοι, δεν έχουν προκύψει από παρθενογένεση, δεν χρησιµοποιούν καν διαφορετικές µεθόδους ή έχουν άλλους στόχους. Οι άλλοι που εργάζονται στο παλκοσένικο, οι επαγγελµατίες ηθοποιοί, δεν είναι θίασος που µας επισκέπτεται, δεν είναι άγνωστοι οι πρωταγωνιστές του. Εχουµε πληρώσει το εισιτήριο για να τους δούµε. Τώρα βέβαια θέλουµε τα λεφτά µας πίσω γιατί δεν µας αρέσει το τέλος. Αλλά έπρεπε να το προβλέψουµε όταν γράφαµε µαζί τους το σενάριο.

Οι «Αγανακτισµένοι» εντός και εκτός Βουλής πάσχουν από την τάση που όλοι έχουµε, λίγο - πολύ, να σφραγίζουµε µάτια και αυτιά για να µην ακούσουµε κάτι που θα διαψεύσει την όµορφη εικόνα που πλάσαµε για τον εαυτό µας
Ο Αριστείδης Χατζής είναι επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσµών στο Τµήµα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήµης του Πανεπιστηµίου Αθηνών

26
Δημοσθένης
11/06/2011 11:52
Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα άρθρα που διάβασα τον τελευταίο καιρό κι απ'' ότι βλέπω ενόχλησε πολλούς! Ψυχραιμία αδέλφια, μην εκνευρίζεστε!
Θοδωρής Χατζησμάλης
10/06/2011 16:40
Αν μή τι άλλο,έχει τόσο καλή εικόνα της σκηνής και των παλιάτσων,που το θεωρείο του θα το ζήλευαν και οι Statler και Waldorf. Ο,τι μας έλειπε δηλαδή.
Mary
10/06/2011 01:46
@Gerogriniaris Και πώς το γνωρίζεις εσύ ότι ο συγκεκριμένος καθηγητής είναι αποκομμένος από την πραγματικότητα και άλλα τέτοια? Έχεις παρακολουθήσει την αρθρογραφία του καθόλου? Γνωρίζεις τις επιστημονικές εργασίες και το διεθνές του κύρος? Έχεις ιδέα για το έργο του γενικότερα? Γι’αυτό είμαστε φάρσα εδώ στην Ελλάδα: γιατί έχουμε άποψη για όλα χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα! Τον κάθε ανίδεο που σας χαϊδεύει τ’αυτιά σας αρέσει να τον ακούτε αλλά όταν πάνε να μιλήσουν έξω απ’τα δόντια άνθρωποι με γνώση και αξία αμέσως ενοχλείστε! Δίκιο έχει ο φίλος Δημήτρης και τον Χατζή δεν τον ακούνε μόνο οι φοιτητές του. Πολλοί στην Ελλάδα έχουν τις ίδιες απόψεις με αυτά που γράφει εδώ και χρόνια. Μακάρι στο τέλος να επικρατήσουν.
Panagiotis V.
10/06/2011 01:42
Χθες ο κ. Χατζής ανέβασε το παρακάτω κείμενο στην σελίδα του στο Facebook με τίτλο "Μια διευκρίνηση για το σημερινό άρθρο στα Νέα". Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον και διαφωτιστικό:

"Σε ένα άρθρο 650 λέξεων πρέπει να επιλέξεις τι θα γράψεις και πολλές φορές αφήνεις έξω ιδέες και επιχειρήματα που είναι μεν σημαντικά αλλά δεν χωρούν στο κείμενο ή δεν ταιριάζουν στη δομή που επέλεξες τελικά. Ελπίζεις να τα χρησιμοποιήσεις την επόμενη φορά. Τώρα που βρήκα λίγο χρόνο να ξεκαθαρίσω λοιπόν τουλάχιστον το εξής: όσοι αγανακτούν με την ελληνική πολιτική τάξη έχουν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για μια αποτυχημένη πλήρως πολιτική τάξη και καλώς δέχεται σκληρή και απαξιωτική κριτική.

Από την άλλη πλευρά όμως βλέπω μια παρόμοια έλλειψη αυτοκριτικής. Δεν είναι αθώος ο Λαός. Ένα μεγάλο ποσοστό έχει άμεσες ευθύνες καθώς έλαβε μέρος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο φαγοπότι (ο καθένας ανάλογα με την πολιτική και την οικονομική του δύναμη). Οι υπόλοιποι το ανέχθηκαν ικανοποιούμενοι με μερικά ψίχουλα ή και με την προσδοκία ότι θα συμμετάσχουν και αυτοί.

Η άποψή μου είναι (και ελπίζω να βρω την ευκαιρία να την δημοσιεύσω σύντομα) ότι η κακή ποιότητα πολιτικού προσωπικού δεν οφείλεται στην ανοχή μας ή στην άγνοιά μας αλλά το αντίθετο. Έχουμε αυτούς τους πολιτικούς γιατί αυτούς ακριβώς θέλουμε να έχουμε. Τους επιλέξαμε επειδή είναι αυτοί που είναι, όχι γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή. Και τώρα αγανακτούμε όχι για όσα έκαναν αλλά γιατί δεν μπορούν να συνεχίσουν να τα κάνουν πια."
Θεόδωρος Αδαμίδης
09/06/2011 22:14
Πολύ καλογραμμένο και έξυπνο άρθρο. Συγχαρητήρια!
Δημήτρης Παπαδόγιαννης
09/06/2011 22:03
Γιατί τόση ενόχληση ρε παιδιά; Επειδή το έκαναν μέχρι τώρα 240 άτομα share!? Με πόσα κείμενα στα Νέα γίνεται αυτό? Διαβάστε ξανά το άρθρο. Ίσως και να το καταλάβετε.
Gerogriniaris
09/06/2011 21:36
Εγώ αγαπητέ Δημήτρη είμαι με το ζόρι, το πολύ θεατής. Δεν μίλησα για καμιά κομματική γραμμή, ούτε είχα σκοπό να θίξω τον αγαπημένο σου προφανώς καθηγητή ως τέτοιον, αν ήθελα να χτυπήσω το ρόλο κάποιου ως καθηγητή Ελληνικού πανεπιστημίου δεν θα ήταν και πολύ δύσκολο, αλλά εκείνον που στην φαρσοκωμωδια που περιγράφεται σε αυτό το άρθρο κάνει κριτική αποκομμένος από κάθε ίχνος αυτοκριτικής αλλά και μου φαίνεται χωρίς να έχει καταλάβει αυτό για το οποίο γράφει. Υπάρχει φαίνεται και αυτός ο ρόλος που ο κύριος καθηγητής ξέχασε να αναφέρει. Και είναι τραγικός επειδή όπως λες σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για έναν άνθρωπο που επηρρεάζει. Και χρησιμοποιεί το κύρος του και την ικανότητά του με ιδιαίτερη θέρμη μου φαίνεται πολύ στοχευμένα. Τραγικό και συνάμα γελοίο. Ο δικος σου ο ρόλος ποιός είναι;
Κωνσταντινος Νισυριος
09/06/2011 15:46
Την φαρσοκωμωδια στο πανεπιστημιο που πρωταγωνιστητε εσεις, κυριε χατζη, την βλεπετε;
alekos
09/06/2011 14:55
Τέτοια λές καί στούς φοιτητές;Γιαυτό ,τό παιδί κάπως είναι τώρα τελευτέα.
Ειρηνιστής
09/06/2011 13:53
Μ.Κ. πες ότι είσαι δειλός δεν είναι κακό!
lypon
09/06/2011 12:55
Ε λοιπόν ΟΧΙ! Βαρέθηκα το συμψηφισμό του είδους όλοι ίδιοι είμαστε. Επειδή οι υπέρμαχοι του συμψηφισμού παραβλέπουν ένα βασικό στοιχείο: Τι δυνατότητα αντίδρασης είχα, εγώ προσωπικά, σαν άτομο συνειδητό που έβλεπε την Πατρίδα του να γλυστράει προς την καταστροφή; Γιατί, και άτομο συνειδητό είμαι και έβλεπα κατά που τραβάμε, και έδωσα τους αγώνες μου μέσα στη δουλειά μου, σαν δημόσιος υπάλληλος που είμαι. Το αποτέλεσμα είναι να μείνω σε ένα ψυγείο για κάποια χρόνια. και όλες οι δυνατότητες αντίδρασης που έψαξα οδηγούσαν στο ίδιο αδιέξοδο: σε ένα τοίχο! Έβλεπα καταχρήσεις να γίνονται δίπλα μου, οφθαλμοφανείς ρεμούλες και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γιατί δεν είχα που να απευθυνθώ. Στη Δικαιοσύνη; Μα σε ποια δικαιοσύνη, σε αυτή που συναγωνίζεται τους Βουλευτές ως προς το ύψος των αποδοχών της και έχει ένα πολύ επιλεκτικό μάτι, όταν πρόκειται να αγγίξει επώνυμους; Πάλι τα μούτρα μου θα έτρωγα. Στις εφημερίδες; Ποιες εφημερίδες; Αν η καταγγελία δεν εξυπηρετούσε τη συγκυρία της στιγμής και τα μακροπρόθεσμα "συμφέροντα" της εφημερίδας, δεν έβλεπε φως... Στην εκάστοτε Αντιπολίτευση; Εκεί να δεις φροντίδα στη συγκυρία της στιγμής! Άσε που ήξεραν πολύ καλά ότι, αν θα ξεμπρόστιαζαν κάποιους τώρα θα τους την είχαν φυλαγμένη μετά, και όλοι είχαν σκελετούς στις ντουλάπες τους... Τι μπορούσα να κάνω λοιπόν; Να πάρω ένα πανό και να κατασκηνώσω στο Σύνταγμα πριν μια 15ετία, ως προάγγελος των Αγανακτισμένων; Ε όχι, δε με έπαιρνε και το ήξερα. Επιπλέον, ο κ. Χατζής είναι καθηγητής στο Αθήνησι Πανεπιστήμιον, το επίκεντρο του Βυζαντινισμού της Ανώτατης Εκπαίδευσης και αρθρογραφεί σε εφημερίδα του καταρρέοντος ΔΟΛ. Εξ ορισμού λοιπόν είναι μέσα, μα πολύ μέσα στα κόλπα. Εξ ορισμού λοιπόν, δικαιούμαι και εγώ να είμαι πολύ, μα πολύ υποψιασμένος σε εξισωτικές λογικές του τύπου "μαζί τα φάγαμε"... Εντάξει;
Ανέστης
09/06/2011 12:32
Ποιος ακριβώς ψηφίζει τους βουλευτές; Εμείς δεν τους ψηφίσαμε; Γιατί δεν ψηφίσαμε όσους είχαν υποσχεθεί μείωση του αριθμού των βουλευτών και κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας;

Μακάρι όλοι να αγανακτήσουν και να τους τιμωρήσουν στις κάλπες. Άλλος (δημοκρατικός) τρόπος δεν υπάρχει.
Νίκος Κωνσταντίνου
09/06/2011 01:56
Χμμμ... Γνωστική ασυμφωνία...! Φέρνει κάτι από Ηράκλειτο τον δεύτερο... Τι λες;
Θοδωρής Κ.
08/06/2011 21:56
Επιτέλους! Έλεγα ότι φοβήθηκε ο κ. Χατζής και δεν έγραψε αλλά προφανώς έκανα λάθος!. Είναι το καλύτερο άρθρο που διάβασα μαζί με του Τάκη Μίχα για το θέμα!

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.aganaktismenoi&id=7193
Δημήτρης Παπαδόγιαννης
08/06/2011 21:52
@gerogriniari λυπάμαι αλλά μάλλον εσύ είσαι ο κομπάρσος. Όχι μόνο γιατί ο Χατζής γράφει στα Νέα, το Βήμα, την Καθημερινή και αλλού κι εσύ στα σχόλια αλλά γιατί ο Χατζής (που μάλλον δεν γνωρίζεις) ασκεί τεράστια επιρροή ως ο αγαπημένος καθηγητής χιλιάδων φοιτητών στη Νομική και την ΑΣΟΕΕ. Και δεν έχει και καμία κομματική δέυσμευση.
Γεώργιος Δημητριάδης
08/06/2011 21:13
Πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα χωρίς διαμαρτυρία, έστω και ειρηνική. Είμαστε σε ένα καθεστώς κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Οι βουλευτές ψηφίζουν και αλλάζουν το σύνταγμα στα γούστα τα δικά τους, χωρίς να ερωτάται ο κόσμος. Σωτηρία δεν υπάρχει διότι όλο το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο. Γιατί να μην γίνει δημοψήφισμα για τον αριθμό των βουλευτών, για την ατιμωρησία τους και για τους μισθούς τους;
Νίκος Κωνσταντίνου
08/06/2011 14:35
Θα ήθελα επίσης να σε συγχαρώ καθότι τα "επιχειρήματά" σου συγκίνησαν ακόμη και τον Καρατζαφέρη! Και εις ανώτερα!
Νίκος Κωνσταντίνου
08/06/2011 14:35
Θα ήθελα επίσης να σε συγχαρώ καθότι τα "επιχειρήματά" σου συγκίνησαν ακόμη και τον Καρατζαφέρη! Και εις ανώτερα!
Νίκος Κωνσταντίνου
08/06/2011 14:24
Η Ντόρα στα είπε αυτά ή μόνος σου τα σκέφτηκες, ενώ διάβαζες Φρίντμαν και απολάμβανες το παγωμένο τσάι σου
Νίκος Κωνσταντίνου
08/06/2011 14:24
Η Ντόρα στα είπε αυτά ή μόνος σου τα σκέφτηκες, ενώ διάβαζες Φρίντμαν και απολάμβανες το παγωμένο τσάι σου
Μ.Κ.
08/06/2011 13:08
Οι Ισπανοί πάντως τα μάζεψαν.Άντε να μαζέψουν και οι εδώ αγανακτισμένοι τα τσαντίρια τους και να μας αδειάσουν τη γωνιά.
ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ
08/06/2011 12:54
προσ τον κ. Χατζή.

Αγαπητέ κύριε Καθηγητά, θέλω να πιστεύω ότι όταν αναφέρεστε στη σκηνή του δρόμου δεν βάζετε όλουσ όσουσ βρίσκονται εκεί στο ίδιο σακί. Εκεί υπάρχουν παιδιά που ακόμα δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. τα οποία δεν έφταιξαν και όμωσ καλούνται να πληρώσουν. πάντοτε, όλοι μασ όταν έρχεται η ώρα τησ κάλπησ έχουμε αυτή την τελευταία ελπίδα ότι όλα θα διορθωθούν, ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν και τελικά βλέπουμε την ελπίδα μασ να πεθαίνει. και τίποτα δε διορθώνεται και τίποτα δεν αλλάζει. εμείσ απλώσ ελπίζουμε. σίγουρα δεν τα φάγαμε μαζί. και σίγουρα δεν φταίμε. όλοι εμείσ καλούμαστε να ανεβάσουμε τον σταυρό στον Γολγοθά βλέποντασ τον πόντιο πιλάτο να νήπτει τασ χείρασ του και να μασ αφήνει στουσ στρατιώτεσ. όλοι εμείσ θα κληθούμε να πληρώσουμε για όλα όσα δεν φταίμε. οι 300 θα κρυφτούν στο καβούκι τουσ και θα βλέπουν αμέτοχοι τα δρώμενα. ο Λεωνίδασ έθεσε σε κίνδυνο τουσ δικούσ του 300 και έμειναν στην ιστορία ωσ οι άνδρεσ που έδωσαν το αίμα και τη ζωή τουσ για την πατρίδα. οι "άλλοι" 300 είναι έτοιμοι να πουλήσουν την Ελλάδα προκειμένου να σωθούν οι ίδιοι βυθίζοντασ όλουσ εμάσ στην αγωνία και την αβεβαιότητα. ναι θα κατακλύσουμε κάθε γωνιά και κάθε πλατεία αυτήσ τησ χώρασ. ναι θα βροντοφωνάξουμε "οχι" στο ξεπούλημα τησ πατρίδασ και τησ συνείδησήσ μασ και αυτό το "οχι" δεν θα είναι σαν του Μεταξά, θα είναι τόσο ηχηρό που δεν θα το αντέξει κανείσ τουσ. θα έρθει η στιγμή που δεν θα γιορτάζουμε μόνο την επέτειο του "40" αλλά και την επέτειο του 2011. και πιστέψτε με αυτή η στιγμή δεν θα αργήσει να έρθει.

με εκτίμηση,
Αυγερινού Ευτυχία
πρώην φοιτήτριά σας
ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ
08/06/2011 12:54
προσ τον κ. Χατζή.

Αγαπητέ κύριε Καθηγητά, θέλω να πιστεύω ότι όταν αναφέρεστε στη σκηνή του δρόμου δεν βάζετε όλουσ όσουσ βρίσκονται εκεί στο ίδιο σακί. Εκεί υπάρχουν παιδιά που ακόμα δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. τα οποία δεν έφταιξαν και όμωσ καλούνται να πληρώσουν. πάντοτε, όλοι μασ όταν έρχεται η ώρα τησ κάλπησ έχουμε αυτή την τελευταία ελπίδα ότι όλα θα διορθωθούν, ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν και τελικά βλέπουμε την ελπίδα μασ να πεθαίνει. και τίποτα δε διορθώνεται και τίποτα δεν αλλάζει. εμείσ απλώσ ελπίζουμε. σίγουρα δεν τα φάγαμε μαζί. και σίγουρα δεν φταίμε. όλοι εμείσ καλούμαστε να ανεβάσουμε τον σταυρό στον Γολγοθά βλέποντασ τον πόντιο πιλάτο να νήπτει τασ χείρασ του και να μασ αφήνει στουσ στρατιώτεσ. όλοι εμείσ θα κληθούμε να πληρώσουμε για όλα όσα δεν φταίμε. οι 300 θα κρυφτούν στο καβούκι τουσ και θα βλέπουν αμέτοχοι τα δρώμενα. ο Λεωνίδασ έθεσε σε κίνδυνο τουσ δικούσ του 300 και έμειναν στην ιστορία ωσ οι άνδρεσ που έδωσαν το αίμα και τη ζωή τουσ για την πατρίδα. οι "άλλοι" 300 είναι έτοιμοι να πουλήσουν την Ελλάδα προκειμένου να σωθούν οι ίδιοι βυθίζοντασ όλουσ εμάσ στην αγωνία και την αβεβαιότητα. ναι θα κατακλύσουμε κάθε γωνιά και κάθε πλατεία αυτήσ τησ χώρασ. ναι θα βροντοφωνάξουμε "οχι" στο ξεπούλημα τησ πατρίδασ και τησ συνείδησήσ μασ και αυτό το "οχι" δεν θα είναι σαν του Μεταξά, θα είναι τόσο ηχηρό που δεν θα το αντέξει κανείσ τουσ. θα έρθει η στιγμή που δεν θα γιορτάζουμε μόνο την επέτειο του "40" αλλά και την επέτειο του 2011. και πιστέψτε με αυτή η στιγμή δεν θα αργήσει να έρθει.

με εκτίμηση,
Αυγερινού Ευτυχία
πρώην φοιτήτριά σας
gerogriniaris
08/06/2011 11:03
Ξεχάσατε τους κομπάρσους-αρθρογράφους που αποκομμένοι από κάθε ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς καμία προσπάθεια (ή ικανότητα;) να καταλάβουν αυτό που συμβαίνει, χωρίς προσωπική εμπειρία σχολιάζουν. Τραγικοί και συνάμα γελοίοι...
gerogriniaris
08/06/2011 11:03
Ξεχάσατε τους κομπάρσους-αρθρογράφους που αποκομμένοι από κάθε ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς καμία προσπάθεια (ή ικανότητα;) να καταλάβουν αυτό που συμβαίνει, χωρίς προσωπική εμπειρία σχολιάζουν. Τραγικοί και συνάμα γελοίοι...
Δημήτρης Παπαδόγιαννης
08/06/2011 09:09
Εξαιρετικό άρθρο και πολύ θαραλέο!